செம்மணி மனித புதைகுழி: படுகொலைகளை மறைக்கும் அரச சதியும், சர்வதேச அமைப்புகளின் குற்றவியல் கூட்டும்!
இலங்கையின் வடக்கே செம்மணியில் தோண்டத் தோண்ட வெளிவரும் மனித எச்சங்கள், தமிழ் இனம் எதிர்கொண்ட பேரழிவின் மௌன சாட்சிகளாக மீண்டும் நம் கண்முன்னே எழுந்து நிற்கின்றன. சிறுவர்கள், குழந்தைகள் உட்பட 580க்கும் மேற்பட்ட உடலங்கள் மீட்கப்பட்டுள்ள நிலையில், “செம்மணி மனிதப் புதைகுழியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட எச்சங்கள் தொற்றுநோய் அல்லது இயற்கைப் பேரழிவால் உயிரிழந்தவர்களுடையதாக இருக்கலாம்” என இலங்கை அரசின் மானிடவியல் பேராசிரியர் ராஜ் சோமதேவ நீதிமன்றத்தில் ஆவணம் சமர்ப்பித்துள்ளதாகத் தேசிய நாளிதழ்கள் செய்தி வெளியிட்டுள்ளன.
ஆனால், இந்த செய்தி அப்பட்டமான ஒரு கேலிக்கூத்து மட்டுமல்ல; படுகொலைகளின் தடங்களை முற்றிலும் அழித்து, குற்றவாளிகளைக் காப்பாற்ற இலங்கை அரசின் புதிய அரசாங்கமும் அதிகார வர்க்கமும் கையாளுமொரு பேரபாயகரமான உத்தியாகும்.
“இயற்கை மரணம்” என்ற அரசின் பொய்வாதமும், வாழும் சாட்சிகளின் அதிரடி மறுப்பும்
“செம்மணியில் கண்டெடுக்கப்பட்டவை இயற்கைப் பேரழிவாலா அல்லது தொற்றுநோயால் ஏற்பட்ட மரணமா?” என்ற அரசின் கூற்று தமிழர்களின் வரலாற்று உண்மையையும் வாழ்வியலையும் பச்சையாக அவமதிக்கும் செயலாகும்.
வாழும் சாட்சிகளின் நேரடிக் குரல்: எங்களுடைய மண்ணில் எந்தக் காலத்திலாவது பேரழிவுகளோ அல்லது தொற்றுநோய்களோ வந்தால், எங்களது உறவுகளை நாங்கள் அப்படியா கூட்டமாக கொண்டுபோய் புதைத்தோம்? எந்த அனர்த்தத்திலும் தமிழர்களாகிய நாங்கள் அப்படி அடக்கம் செய்த வரலாறே கிடையாது! அதை வாழும் சாட்சிகளாக இருக்கும் இந்த மண்ணின் மக்கள் உரக்கச் சொல்கிறார்கள்.
திருக்கேதீஸ்வர நாடகத்தின் நீட்சி: மன்னார் திருக்கேதீஸ்வரத்தில் மனித எலும்புக்கூடுகள் கண்டெடுக்கப்பட்டபோது, அதை ‘சோழர் காலத்து எச்சங்கள்’ என்று கூறி திசைதிருப்ப முயன்ற அதே பழைய இன அழிப்பு உத்திதான் இன்று செம்மணியிலும் அரங்கேறுகிறது.
அடையாளங்கள் அழிக்கப்பட்ட சாட்சியங்கள்: நோயாளிகளோ அல்லது பேரழிவில் சிக்கியவர்களோ என்றால், அவர்களின் உடைகள் மற்றும் மரியாதையுடன் அடக்கம் செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும். மாறாக, உடுதுணிகள் முற்றாகக் களையப்பட்டு, சாட்சியங்கள் இல்லாமல் ஆக்கப்பட்டுப் புதைக்கப்பட்டவை இவை. UNHCR பைகள் பழுதாகாத நிலையில் இருக்கும்போது, உடைகள் மட்டும் பழுதாகிவிட்டன என்றுகூறி மறைக்க முற்படுவது அப்பட்டமான உண்மைத் திரிபு. இவை சாட்சியங்கள் இல்லாமல் திட்டமிட்டுச் செய்யப்பட்ட கொடூரப் படுகொலைகள்!
சர்வதேச அமைப்புகளின் போலித்தனமும், ஐ.நாவின் குற்றவியல் கூட்டாண்மையும்
இந்த அநியாயத்தை விட மிகப்பெரிய துரோகம் என்னவென்றால், “சமாதானம் பேசுகிறோம்”, “மனித உரிமைகளைப் பாதுகாக்கிறோம்” என்று இலங்கைக்குள் வந்து நின்ற சர்வதேச அமைப்புகளும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையும் (UN) ஆற்றிவரும் போலித்தனமான பாத்திரம்தான்.
துரோகத்தின் தொடர்ச்சி: 2009 போரின் இறுதி நாட்களில் முள்ளிவாய்க்காலில் பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழ் மக்கள் கொன்றொழிக்கப்பட்டபோது, தனது கண்காணிப்புப் பணியாளர்களைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டு தமிழர்களைக் கசாப்புக் கடையில் தள்ளியது இதே ஐக்கிய நாடுகள் சபைதான். அன்று செய்த துரோகத்தின் தொடர்ச்சிதான், இன்று செம்மணி மனிதப் புதைகுழிகள் தோண்டப்படும்போதும் இவர்கள் காட்டும் குற்றவியல் மௌனம் (Criminal Complicity)!
கால அவகாசம் வழங்கும் நாடகம்: “நீதியைத் தேடித் தருகிறோம்”, “ஆய்வு செய்கிறோம்” என்று கூறி, இலங்கை அரசாங்கம் தனது இனப்படுகொலைத் தடங்களை அழிப்பதற்குத் தேவையான ‘கால அவகாசத்தை’ (Time and Space) வழங்குவதையே இவர்கள் தங்களின் முதன்மைப் பணியாகச் செய்து வருகிறார்கள்.
எங்கே போயின உலக நாடுகளின் கண்கள்?: ஒவ்வொரு அறிக்கையாக விட்டுவிட்டுத் தப்பித்துப் போக இது சாதாரண விவகாரம் அல்ல. அரசினுடைய கைக்கூலிகளாக இருந்து, தமிழர்களாக இருந்தாலும் சரி, பேராசிரியர்களாக இருந்தாலும் சரி, இலங்கை அரசின் நிகழ்ச்சி நிரலை நிறைவேற்றும் அறிக்கைகளை விடுவது முற்றிலும் பொருத்தமில்லாதது. இதற்கு சர்வதேச சமூகமும் ஐ.நாவும் தலையாட்டுவது சர்வதேசக் குற்றவியல் கூட்டாண்மையன்றி வேறில்லை.
நீதிக்கான சர்வதேசச் சட்டப் போராட்டமும், உடனடித் தேவைகளும் இலங்கை அரசினுடைய இந்த உத்தியை முறியடிக்கவும், ஐ.நாவின் மெத்தனப்போக்கைக் கண்டித்து நீதியைப் பெறவும் சர்வதேசச் சட்டங்களின் அடிப்படையில் பின்வரும் உடனடி நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டும்:
சவாலான DNA பரிசோதனைகள் (DNA Testing Challenge): “உண்மையிலேயே அது இயற்கை மரணம் என்றால், வாங்க தமிழர்களிடம் DNA டெஸ்ட் செய்வோம்!” என்ற நேர்மையான சவால் விடுக்கப்பட வேண்டும். மீட்கப்படும் எச்சங்களில் இருந்து DNA மாதிரிகள் எடுக்கப்பட்டு, தங்கள் உறவுகளைத் தேடி கண்ணீருடன் வீதியில் நிற்கும் தமிழ் தாய்மார்களின் DNA-வோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கப்பட வேண்டும்.
சர்வதேசத் தடவியல் குழுவின் நேரடிச் செயல்பாடு (International Forensic Experts): இலங்கையில் உள்ள உள்நாட்டு நிபுணர்களையும் பேராசிரியர்களையும் முற்றாக ஒதுக்கிவிட்டு, நடுநிலையான சர்வதேசத் தடவியல் நிபுணர்களைக் கொண்டு ஆய்வுகள் நடக்க வேண்டும். சட்டத்திற்குப் புறம்பான படுகொலைகளை ஆராய ஐ.நா உருவாக்கியுள்ள மினசோட்டா நெறிமுறைகளின் (Minnesota Protocol 2017) படி, சுயாதீனமான விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும்.
சர்வதேச நீதிமன்றங்கள் (ICC & ICJ): ஐ.நா பாதுகாப்புச் சபை (UN Security Council) மூலம் இலங்கை விவகாரம் சர்வதேசக் குற்றவியல் நீதிமன்றத்திற்கு (ICC) பரிந்துரைக்கப்பட வேண்டும். மியான்மர் ரோஹிங்யா விவகாரத்தில் காம்பியா நாடு வழக்குத் தொடர்ந்தது போல, ஐ.நா இனப்படுகொலை சாசனத்தில் (Genocide Convention 1948) கையெழுத்திட்டுள்ள ஏதேனும் ஒரு நாடு, இலங்கைக்கு எதிராக சர்வதேச நீதிமன்றத்தில் (ICJ) வழக்குத் தொடர வேண்டும்.
எல்லை கடந்த அதிகார வரம்பு (Universal Jurisdiction): ஜெனீவா சாசனங்களின் கீழ் உள்ள ‘யுனிவர்சல் ஜூரிஸ்டிக்சன்’ சட்ட விதியைப் பயன்படுத்தி, செம்மணிப் படுகொலைகளை மூடிமறைக்க உதவும் இராணுவ அதிகாரிகள், பேராசிரியர்கள் மற்றும் அரசு அதிகாரிகளுக்கு எதிராக ஜெர்மனி, லண்டன், கனடா போன்ற நாடுகளின் உள்நாட்டு நீதிமன்றங்களில் பன்னாட்டு வழக்குகள் தாக்கல் செய்யப்பட வேண்டும்.
செம்மணியில் கண்டெடுக்கப்பட்டவை வெறும் எலும்புக்கூடுகள் அல்ல; சர்வதேசத்தின் மனசாட்சியும், தமிழ் இனம் கோரும் நீதிக்கான சாட்சியங்களுமாகும்
.
கொன்றவர்கள் நீதிபதிகளாகவும், குற்றத்திற்குத் துணைபோனவர்கள் சமாதான தூதுவர்களாகவும் வேடமிடும் இந்தப் போலி சர்வதேச அமைப்புகளை தமிழினம் இனியும் நம்பப் போவதில்லை. சர்வதேசத் தடவியல் நிபுணர்கள் நேரில் வந்து, வாழும் சாட்சிகளின் வாக்குமூலங்களைப் பதிவுசெய்து, அறிவியல் பூர்வமான DNA பரிசோதனைகள் நடத்தப்பட்டு, குற்றவாளிகளும் அவர்களுக்குத் துணைபோகும் சர்வதேச அமைப்புகளும் கூண்டில் ஏற்றப்படும் வரை இந்த மண்ணின் நீதிக்கான குரல் ஓயாது!
