- தமிழீழ தேசியக் கொடியும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் கொடியும் — வேறுபாடு என்ன?
தமிழீழ தேசியக் கொடி என்று பயன்படுத்தப்படும் கொடிக்கும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்துடன் தொடர்புடைய கொடி, சின்னம் அல்லது இயக்க அடையாளங்களுக்கும் இடையில் வரலாற்று ரீதியாகவும் குறியீட்டு ரீதியாகவும் என்ன வேறுபாடு உள்ளது? குறிப்பாக, தேசியக் கொடியை வெறுமனே ஒரு இயக்கத்தின் கொடியாக மட்டும் புரிந்துகொள்வது சரியானதா? இந்த இரண்டிற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை இன்றைய தலைமுறையினருக்கு எவ்வாறு தெளிவாக விளக்க வேண்டும்?
நிலவன்:- தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் கொடியும் தமிழீழ தேசியக் கொடியும் தோற்றத்தில் ஒரே மாதிரியான கூறுகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அவற்றின் வரலாற்றுப் பயன்பாடும் குறியீட்டு அடையாளமும் வேறுபட்டவை என்பதை முதலில் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.
புலிச் சின்னம் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் அடையாளத்துடன் தொடர்புடையது. 1977ஆம் ஆண்டில் இயக்கத்தின் அடையாளமாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட புலிச் சின்னத்துடன், இயக்கத்தின் பெயரைச் சுட்டும் எழுத்துக்களும் இடம்பெற்ற கொடி பயன்பாட்டில் இருந்தது. பின்னர் 1990ஆம் ஆண்டு இயக்கத்தின் பெயரைச் சுட்டும் எழுத்துக்கள் நீக்கப்பட்டு, பாயும் புலிச் சின்னத்தை மையமாகக் கொண்ட வடிவம் தமிழீழ தேசியக் கொடியாகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது என்று அக்காலப் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.
எனவே, இங்கு முக்கியமான வேறுபாடு கொடியின் தோற்றத்தில் மட்டுமல்ல; அதன் அடையாளத்திலும் பயன்பாட்டிலும்தான் இருக்கிறது. இயக்கத்தின் பெயர் அல்லது இயக்கத்தை நேரடியாக அடையாளப்படுத்தும் எழுத்துக்கள் இடம்பெறும் வடிவம் இயக்க அடையாளத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அதேவேளை, அந்த எழுத்துக்கள் இல்லாத வடிவம் தமிழீழ தேசியக் கொடியாக வரையறுக்கப்பட்டது. 2009ஆம் ஆண்டு பதிவொன்றும் தமிழீழ தேசியக் கொடியை LTTE emblem-இலிருந்து அதன் பெயர் அல்லது “legend” இல்லாததன் மூலம் வேறுபடுத்திக் குறிப்பிடுகிறது.
அதனால், “புலிச் சின்னம் இருக்கிறது; எனவே அது விடுதலைப் புலிகளின் கொடி” என்று மட்டும் கூறுவது வரலாற்றை முழுமையாக விளக்காது. அதேநேரத்தில், தமிழீழ தேசியக் கொடியின் புலிச் சின்னத்துக்கும் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்துக்கும் இடையிலான வரலாற்றுத் தொடர்பை மறைப்பதும் சரியான அணுகுமுறை அல்ல. இங்கு இரண்டையும் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்: தொடர்பு உள்ளது; ஆனால் அடையாளம் ஒன்றல்ல.
1990ஆம் ஆண்டு தேசியக் கொடியாக வரையறுக்கப்பட்டதன் பின்னர், அந்தக் கொடி ஒரு குறிப்பிட்ட இயக்கத்தின் அமைப்பு அடையாளமாக மட்டும் பார்க்கப்படாமல், தமிழீழ தேசியக் குறியீடாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இதனால், தேசியக் கொடியை வெறுமனே ஒரு இயக்கத்தின் கொடியாகச் சுருக்கிப் பார்ப்பது அதன் பின்னணியில் உருவான தேசிய அடையாளப் பொருளைத் தவிர்த்துவிடும்.
இந்தக் கொடியின் புலிச் சின்னத்தையும் தமிழர் வரலாற்றில் காணப்படும் புலி அடையாளத்தையும் இணைத்துப் பார்க்கும் வரலாற்றுப் பார்வையும் உள்ளது. குறிப்பாக சோழர் காலத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்படும் புலிச் சின்னம் தமிழர் அரசாட்சி மற்றும் வரலாற்று அடையாளத்தின் ஒரு குறியீடாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால் இதுபோன்ற வரலாற்றுத் தொடர்புகளைச் சொல்லும்போது, அவற்றை உறுதியான வரலாற்று உண்மைகளாகவும், நவீன தேசியக் கொடியின் நேரடி மூலமாகவும் கூறுவதற்கு தனித்த ஆதாரங்கள் தேவை என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
அதேபோல், கொடியின் சிவப்பு, மஞ்சள், கருப்பு, வெள்ளை நிறங்களுக்கு வழங்கப்படும் குறியீட்டு விளக்கங்களும் தமிழீழ தேசியக் கொடி தொடர்பான வரலாற்றுப் பயன்பாட்டில் இடம்பெறுகின்றன. அவற்றை ஒரு பொதுவான தேசியக் குறியீட்டு விளக்கமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்; ஆனால் ஒவ்வொரு நிறத்திற்கும் ஒரே அதிகாரப்பூர்வமான பொருள் மட்டுமே உள்ளது என்று கூறுவதற்கு உரிய முதன்மை ஆதாரத்தைத் தனியாகச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்.
எனவே, அடுத்த தலைமுறைக்கு இதை மிக எளிமையாகச் சொல்லலாம்: இயக்கத்தை அடையாளப்படுத்தும் எழுத்துக்கள் இடம்பெறும் வடிவம் இயக்க அடையாளத்தை வெளிப்படுத்துகிறது; அவ்வெழுத்துக்கள் இல்லாத வடிவம் 1990ஆம் ஆண்டு தமிழீழ தேசியக் கொடியாகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட தனித்த தேசிய அடையாளமாகும். இதனால் தேசியக் கொடியின் வரலாற்றுத் தொடர்பை மறுக்க வேண்டியதில்லை; அதேவேளை, அதன் தேசிய அடையாளத்தை இயக்க அடையாளத்துக்குள் மட்டுமே அடைத்துவிடவும் கூடாது.
ஒரு வரியில் சொல்வதானால் — இந்த இரண்டு கொடிகளுக்கும் வரலாற்றுத் தொடர்பு இருக்கிறது; ஆனால் அவை குறிக்கும் அடையாளம் ஒன்றல்ல. அந்தத் தொடர்பையும் வேறுபாட்டையும் இரண்டையும் புரிந்துகொள்வதே தமிழீழ தேசியக் கொடியைப் பற்றிய பொறுப்பான வரலாற்றுப் பார்வையாகும்.
- தமிழீழ தேசியக் கொடியைப் பயன்படுத்துவதற்கான உரிமை யாருக்கு உள்ளது?
தமிழீழ தேசியக் கொடி எந்த வகையான நிகழ்வுகளில் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதற்கு வரலாற்று ரீதியான அல்லது நடைமுறை ரீதியான குறிப்பிட்ட நெறிமுறைகள் உள்ளனவா? குறிப்பிட்ட அமைப்புகள் அல்லது அரசியல் கட்டமைப்புகள் மட்டுமே அதைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற நிலைப்பாடு உள்ளதா, அல்லது உலகின் எந்தப் பகுதியில் வாழ்ந்தாலும் தங்களைத் தமிழர் தேசிய அடையாளத்துடன் இணைத்துக் கொள்ளும் தமிழர்களுக்கு தேசியக் கொடியைப் பயன்படுத்துவதற்கான உரிமை இருக்கிறதா? குறிப்பாக புலம்பெயர் தமிழர் சமூக நிகழ்வுகளில் இதனை எவ்வாறு புரிந்துகொள்ள வேண்டும்?
நிலவன்:-தமிழீழ தேசியக் கொடியைப் பயன்படுத்துவதற்கான உரிமை குறித்து பேசும்போது, முதலில் ஒரு விடயத்தைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். இது ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் கட்சி அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட அமைப்பின் உறுப்பினர்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமான கொடி என்ற வகையில் அதன் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. 1990ஆம் ஆண்டு தமிழீழ தேசியக் கொடியாக வரையறுக்கப்பட்ட பின்னர், அது தமிழீழ தேசிய அடையாளத்தையும் தமிழர்களின் அரசியல் அபிலாசைகளையும் பிரதிபலிக்கும் தேசியக் குறியீடாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட வரலாறு உள்ளது. 2009ஆம் ஆண்டு கனடாவில் நடைபெற்ற விவாதங்களிலும், தமிழீழ தேசியக் கொடி இயக்கத்தின் emblem-இலிருந்து வேறுபடுத்தப்பட்ட தேசியக் கொடியாகவும், தமிழர்களின் அரசியல், சமூக மற்றும் பண்பாட்டு அபிலாசைகளுடன் தொடர்புடைய சின்னமாகவும் விவரிக்கப்பட்டது.
அதனால், உலகின் எந்தப் பகுதியில் வாழ்ந்தாலும் தங்களை தமிழீழத் தேசிய அடையாளத்துடனும் ஈழத் தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைகளுடனும் தொடர்புபடுத்திக் கொள்ளும் தமிழர்கள், அந்த அடையாளத்தைத் தங்கள் சமூக மற்றும் பொது நிகழ்வுகளில் வெளிப்படுத்துவதற்காக தமிழீழ தேசியக் கொடியைப் பயன்படுத்துவது என்ற சமூக–அரசியல் பரிமாணத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இதை ஒரு குறிப்பிட்ட அமைப்பின் உறுப்பினர் அட்டையுடன் இணைத்து மட்டுப்படுத்துவது தேசியக் கொடியின் வரலாற்றுப் பயன்பாட்டைச் சுருக்கிவிடும்.
ஆனால் இங்கு “தேசிய அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தும் உரிமை” என்பதையும் “ஒரு குறிப்பிட்ட நாட்டில் எந்தச் சட்டக் கட்டுப்பாடுமின்றி கொடியைப் பயன்படுத்துவதற்கான சட்ட உரிமை” என்பதையும் ஒன்றாகக் கருதக்கூடாது. ஒருவர் வாழும் நாட்டின் சட்டங்கள், பொது இடங்களில் நடைபெறும் நிகழ்வுகளுக்கான விதிமுறைகள், நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்களின் நடைமுறைகள் ஆகியவை தனித்தனியாகப் பொருந்தலாம். எனவே, புலம்பெயர் தமிழர்கள் தங்கள் தேசிய அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தும் போது, தாங்கள் வாழும் நாட்டின் சட்ட மற்றும் ஜனநாயக நடைமுறைகளுக்கு உட்பட்டே அதைச் செய்ய வேண்டும்.
தமிழீழ தேசியக் கொடியைப் பயன்படுத்துவதற்கான வரலாற்று நெறிமுறைகள்
இங்கு முக்கியமான வரலாற்று ஆதாரம் ஒன்று உள்ளது. 2005ஆம் ஆண்டு தமிழீழ சிவில் நிர்வாகத்தால் தமிழீழ தேசியக் கொடியின் சரியான பயன்பாட்டுக்கான வழிகாட்டி வெளியிடப்பட்டது. அந்த வழிகாட்டி, கொடியைத் தனியாக ஏற்றுதல், பிற நாடுகளின் தேசியக் கொடிகளுடன் இணைத்து ஏற்றுதல் மற்றும் கொடியைக் கையாளுதல் போன்ற விடயங்களுக்கான நடைமுறைகளை உள்ளடக்கியிருந்ததாக அக்காலப் பதிவு குறிப்பிடுகிறது. அதாவது, கொடி என்பது வெறுமனே ஒரு காட்சிப் பொருள் அல்ல; மரியாதையுடன் கையாளப்பட வேண்டிய தேசியக் குறியீடு என்ற அணுகுமுறை அக்கால நடைமுறையில் இருந்தது.
அந்தப் பார்வையில், தேசியக் கொடியை:
* மரியாதையுடன் ஏற்றுதல் மற்றும் இறக்குதல்;
* தரையில் விழவிடாமல் பாதுகாத்தல்;
* சேதமடைந்த அல்லது அவமதிக்கும் வகையில் பயன்படுத்தப்படாதபடி கவனித்தல்;
* ஆடை அல்லது பயன்படுத்திவிட்டு தூக்கி எறியும் பொருளாக மாற்றாமல் இருப்பது;
* பிற தேசியக் கொடிகளுடன் பயன்படுத்தும்போது உரிய ஒழுங்கையும் மரியாதையையும் பேணுதல்
போன்ற அடிப்படை நெறிமுறைகளுடன் கையாள்வது பொருத்தமானது.
இங்கு ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுத் துல்லியத்தைச் சேர்க்க வேண்டும். 2005ஆம் ஆண்டின் அந்த வழிகாட்டி என்பது அக்கால தமிழீழ சிவில் நிர்வாகத்தால் வெளியிடப்பட்ட வரலாற்று வழிகாட்டி; அது இன்று உலகின் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் தானாகவே சட்டமாக அமுல்படும் சர்வதேச விதிமுறை அல்ல. எனவே, அந்த வரலாற்று நெறிமுறைகளையும், ஒவ்வொரு நாட்டின் தற்போதைய சட்டச் சூழலையும் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
எந்த வகையான நிகழ்வுகளில் பயன்படுத்தப்படலாம்?
தமிழீழ தேசியக் கொடியின் வரலாற்றுப் பயன்பாட்டைப் பார்க்கும்போது, அதன் பயன்பாடு அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கு மட்டும் சுருங்கியதாகக் கருத முடியாது. தேசிய நினைவு, அரசியல் உரிமை, மனித உரிமை, தமிழர் தேசிய அடையாளம், மொழி–பண்பாடு மற்றும் சமூகக் கூடுகைகள் போன்ற பல்வேறு சூழல்களில் அது பயன்படுத்தப்பட்ட வரலாறு காணப்படுகிறது.
புலம்பெயர் சூழலில் குறிப்பாக, தேசிய நினைவேந்தல் நிகழ்வுகள், தமிழர் அரசியல் உரிமைகளை வலியுறுத்தும் அமைதிப் பேரணிகள், தமிழர் தேசிய அடையாளத்தை முன்னிறுத்தும் பண்பாட்டு நிகழ்வுகள் மற்றும் சமூகக் கூடுகைகள் ஆகியவற்றில் கொடி இடம்பெறுவது அதன் தேசிய அடையாளப் பயன்பாட்டின் ஒரு வெளிப்பாடாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
ஆனால் “இந்த நிகழ்வில் கட்டாயம் இருக்க வேண்டும்; அந்த நிகழ்வில் இருக்கக்கூடாது” என்று பொதுவான உலகளாவிய பட்டியலை உருவாக்குவது வரலாற்று ஆதாரத்தைவிட அதிகமான முடிவாகிவிடும். நிகழ்வின் தன்மை, ஏற்பாட்டாளர்களின் தீர்மானம் மற்றும் நிகழ்வு நடைபெறும் நாட்டின் சட்டச் சூழல் ஆகியவற்றையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்.
புலம்பெயர் தமிழர் சமூகத்தில் இதன் முக்கியத்துவம் என்ன?
புலம்பெயர் சூழலில் இந்தக் கொடியின் முக்கியத்துவம் இன்னும் விரிவானது. தாயகத்திலிருந்து புலம்பெயர்ந்த ஒரு சமூகத்திற்கு தேசியக் கொடி என்பது கடந்தகால வரலாற்றை நினைவுபடுத்தும் ஒரு சின்னமாக மட்டுமல்ல; தங்கள் மொழி, அடையாளம், வரலாறு மற்றும் அரசியல் நினைவுகளை அடுத்த தலைமுறைக்கு கடத்தும் ஒரு குறியீடாகவும் அமையக்கூடும்.
அதனால்தான் ஒரு நிகழ்வில் இந்தக் கொடி இருக்கிறதா இல்லையா என்பது சில நேரங்களில் வெறும் அலங்காரத் தீர்மானமாக இருக்காது. அது அந்த நிகழ்வு தன்னை எவ்வாறு வரையறுக்கிறது, எந்த வரலாற்றை நினைவுகூருகிறது, எந்த அடையாளத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதையும் வெளிப்படுத்தக்கூடும்.
இதில்தான் புலம்பெயர் சமூகத்தில் நாம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்ப வேண்டியிருக்கிறது:
ஒரு நிகழ்வு தமிழர் மொழி, வரலாறு, பண்பாடு, தேசிய நினைவு அல்லது அரசியல் அடையாளத்துடன் தொடர்புடையதாக இருந்தால், அந்த நிகழ்வில் தேசியக் கொடியின் இருப்பு அல்லது இல்லாமைக்கான நெறிமுறை என்ன? அது நிகழ்வின் தன்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டதா? அல்லது குறிப்பிட்ட அரசியல் சூழ்நிலைகள் மற்றும் தனிநபர்களின் வருகையைப் பொறுத்து மாறுகிறதா?
இந்தக் கேள்விக்கான பதில் வெளிப்படையாக இருக்க வேண்டும். ஒரு நிகழ்வில் கொடி பயன்படுத்தப்படுமானால் ஏன் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதும், பயன்படுத்தப்படாவிட்டால் ஏன் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பதும் தெளிவான நிகழ்ச்சி நெறிமுறையின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டும்; அரசியல் வசதிக்கேற்ப ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் மாறக்கூடிய நடைமுறையாக இருக்கக் கூடாது.
அதேவேளை, ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் பிரதிநிதி ஒரு நிகழ்வில் கலந்துகொள்வதற்காக மட்டும் தமிழர் தேசிய அடையாளச் சின்னத்தை மாற்றுவது, மறைப்பது அல்லது நீக்குவது நியாயமானதா என்ற கேள்வியையும் சமூகமே விவாதிக்கலாம். அதற்கு ஒரே பதிலை முன்கூட்டியே தீர்மானிப்பதைவிட, நிகழ்வின் நோக்கம், ஏற்பாட்டாளர்களின் கொள்கை மற்றும் பங்கேற்பாளர்களின் அடையாளம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் வெளிப்படையான நெறிமுறை உருவாக்கப்பட வேண்டுமா என்பதே முக்கியமான கேள்வியாகும்.
எனவே, “தமிழீழ தேசியக் கொடியைப் பயன்படுத்துவதற்கான உரிமை யாருக்கு?” என்ற கேள்வியை ஒரு குறிப்பிட்ட அமைப்புக்குள் மட்டும் அடைத்து விட முடியாது. வரலாற்றுப் பார்வையில் அது தமிழீழ தேசிய அடையாளத்தின் குறியீடாக உருவாக்கப்பட்டு பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது; புலம்பெயர் சூழலில் அது அந்த அடையாளத்துடன் தங்களை இணைத்துக் கொள்ளும் மக்களின் தேசிய வெளிப்பாட்டின் ஒரு வடிவமாகவும் இருக்கிறது. அதே நேரத்தில், அதன் பயன்பாடு நடைபெறும் நாட்டின் சட்டங்களையும் பொது நிகழ்வு விதிமுறைகளையும் மதிப்பது அவசியம்.
ஒரு வரியில் சொல்வதானால் — தேசியக் கொடியின் வரலாற்றுப் பயன்பாட்டை ஒரு குறிப்பிட்ட அமைப்பின் சொத்தாக மட்டுப்படுத்துவதும் சரியல்ல; அதேபோல், எந்த நாட்டிலும் எந்தச் சூழலிலும் சட்டக் கட்டுப்பாடின்றி பயன்படுத்தலாம் என்று கூறுவதும் துல்லியமல்ல. தேசிய அடையாளம், வரலாற்று நெறிமுறை, நிகழ்ச்சி நடைமுறை, வாழும் நாட்டின் சட்டம் — இந்த நான்கு பரிமாணங்களையும் இணைத்துப் பார்ப்பதே பொறுப்பான அணுகுமுறை.
- புலம்பெயர் தமிழர் நிகழ்வுகளில் தேசியக் கொடியின் இருப்பும் இல்லாமையும் — அரசியலுடன் தொடர்பு உள்ளதா?
இன்றைய புலம்பெயர் தமிழர் சமூகத்தில் சில தேசிய, அரசியல் அல்லது நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளில் தமிழீழ தேசியக் கொடி தெளிவாக முன்னிறுத்தப்படுவதையும், அதேவேளை சில பெரிய தமிழ் மொழி, கலை, கலாசாரம், விளையாட்டு, ஊடகம், மாநாடு, தெருவிழா போன்ற நிகழ்வுகளில் அது தவிர்க்கப்படுவதையும் காண முடிகிறது. இந்த மாறுபாட்டை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறீர்கள்? இதற்குப் பின்னால் அரசியல் நிலைப்பாடுகள், அரசியல் அழுத்தங்கள் அல்லது அரசியல் வசதிகள் போன்ற காரணிகள் இருக்கக்கூடும் என்று கருதுகிறீர்களா?
நிலவன்:- புலம்பெயர் தமிழர் நிகழ்வுகளில் தமிழீழ தேசியக் கொடியின் இருப்பையும் இல்லாமையையும் வெறுமனே நிகழ்ச்சி அலங்காரம் அல்லது ஏற்பாட்டு நடைமுறை என்ற அளவில் மட்டும் பார்க்க முடியாது. ஒரு நிகழ்வின் தன்மை, ஏற்பாட்டாளர்களின் நோக்கம், பங்கேற்கும் மக்களின் அரசியல் மற்றும் சமூகப் பின்னணி, அந்த நிகழ்வு நடைபெறும் நாட்டின் சட்ட–அரசியல் சூழல் ஆகியவற்றுடன் இது தொடர்புடையதாக இருக்கக்கூடும். குறிப்பாக, ஒரே சமூகத்தில் சில நிகழ்வுகளில் கொடி வெளிப்படையாக முன்னிறுத்தப்பட்டும், வேறு சில பெரிய நிகழ்வுகளில் தொடர்ந்து தவிர்க்கப்பட்டும் வருமானால், அந்த மாறுபாட்டிற்கான காரணத்தைப் பற்றி கேள்வி எழுப்புவது இயல்பானது.
மாவீரர் நாள், முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் போன்ற நிகழ்வுகளில் தமிழீழ தேசியக் கொடி வெளிப்படையாக முன்னிறுத்தப்படுவதற்குக் காரணம் தெளிவானது. இவை தமிழர்களின் வரலாற்று நினைவு, தியாக நினைவு மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுடன் தொடர்புடைய நிகழ்வுகளாகக் கருதப்படுகின்றன. அந்தச் சூழலில் தேசியக் கொடி தமிழர் தேசிய அடையாளத்தின் காட்சிக் குறியீடாகவும், வரலாற்று நினைவின் வெளிப்பாடாகவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
ஆனால் இங்கேதான் அடுத்த கேள்வி எழுகிறது. அந்தக் கொடி தமிழர்களின் தேசிய அடையாளத்தைக் குறிக்கிறது என்றால், அது மாவீரர் நாளிலும் முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தலிலும் மட்டும் ஏன் இருக்க வேண்டும்?
தமிழர்கள் ஒன்றுகூடும் தமிழ் மொழி விழாக்கள், கலை நிகழ்ச்சிகள், இலக்கிய நிகழ்வுகள், பண்பாட்டு விழாக்கள், விளையாட்டு நிகழ்வுகள், ஊடக மாநாடுகள், கல்வி நிகழ்வுகள், சமூகக் கூடுகைகள், தெருவிழாக்கள் போன்றவை அரசியல் பேரணிகள் அல்ல என்பதற்காக மட்டும் தமிழர் தேசிய அடையாளம் அங்கே இல்லாமல் போக வேண்டுமா? ஒரு மக்களின் தேசிய அடையாளம் அவர்களின் துயரத்தை நினைவுகூரும் நேரத்தில் மட்டும் வெளிப்படுவது அல்ல; அவர்களின் மொழியிலும், கலையிலும், பண்பாட்டிலும், கல்வியிலும், விளையாட்டிலும், சமூக வாழ்விலும் வெளிப்படக்கூடிய ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.
இதனால், நான் ஒவ்வொரு தமிழ் நிகழ்விலும் தேசியக் கொடி கட்டாயமாக இடம்பெற வேண்டும் என்று ஒரே மாதிரியான விதியை முன்வைக்கவில்லை. நிகழ்வின் நோக்கம், அதன் தன்மை, பங்கேற்பாளர்கள், ஏற்பாட்டாளர்களின் கொள்கை மற்றும் அந்த நாட்டின் சட்டச் சூழல் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து நடைமுறைகள் மாறலாம். ஆனால் ஒரு நிகழ்வில் கொடி பயன்படுத்தப்படவில்லை என்றால், அதற்கான காரணம் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்.
அந்தத் தவிர்ப்புக்குப் பின்னால் பல்வேறு காரணங்கள் இருக்கலாம். ஒரு நிகழ்வை அனைத்து அரசியல் கருத்துகளையும் சேர்ந்த தமிழர்களும், பிற சமூகத்தினரும் கலந்து கொள்ளக்கூடிய பொதுவான பண்பாட்டு நிகழ்வாக அமைக்க ஏற்பாட்டாளர்கள் விரும்பியிருக்கலாம். சிலர் மொழி, கலை, பண்பாடு அல்லது விளையாட்டை மட்டுமே முன்னிறுத்த விரும்பியிருக்கலாம். சில நாடுகளில் குறிப்பிட்ட அரசியல் இயக்கங்களுடன் தொடர்புடையதாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் சின்னங்களைப் பயன்படுத்துவது குறித்து ஏற்பாட்டாளர்களுக்கு சட்ட அல்லது நிர்வாகக் கவலைகள் இருக்கலாம்.
அதற்கு அப்பால் அரசியல் வசதியும் ஒரு காரணியாக இருக்கக்கூடும். குறிப்பாக ஒரு நிகழ்வில் உள்ளூர் அரசியல் பிரதிநிதிகள், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், மேயர்கள் அல்லது வேறு சமூக–அரசியல் பிரதிநிதிகள் கலந்து கொள்ளும்போது, நிகழ்வை அரசியல் சார்பற்ற சமூக அல்லது பண்பாட்டு நிகழ்வாகக் காட்டுவதற்காக சில அடையாளங்களைத் தவிர்க்கும் முடிவை ஏற்பாட்டாளர்கள் எடுக்கக்கூடும். ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வில் இப்படியான அரசியல் அழுத்தம் அல்லது வசதிதான் காரணம் என்று ஆதாரமின்றி கூற முடியாது. அதற்கான ஆதாரங்கள் அல்லது சம்பந்தப்பட்டவர்களின் விளக்கங்கள் தேவை.
ஆனால் தொடர்ச்சியான ஒரு முறை காணப்பட்டால் கேள்வி எழுப்புவது வேறு விடயம். அரசியல் மற்றும் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளில் கொடி இயல்பாக ஏற்றப்படுகிறது; ஆனால் அதே சமூகத்தின் மிகப்பெரிய மொழி, கலை, பண்பாடு, விளையாட்டு, ஊடகம் அல்லது சமூக நிகழ்வுகளில் மட்டும் தொடர்ந்து தவிர்க்கப்படுகிறது என்றால், “இதற்கான அளவுகோல் என்ன?” என்று கேட்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது.
அப்போது நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:
கொடி இல்லாததற்கான காரணம் நிகழ்வின் தன்மையா?
ஏற்பாட்டாளர்களின் கொள்கையா?
சட்ட–நிர்வாகக் காரணமா?
அல்லது குறிப்பிட்ட அரசியல் சூழ்நிலையா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு வெளிப்படையான பதில் இருக்க வேண்டும்.
மேலும், ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் பிரதிநிதி ஒரு நிகழ்வில் கலந்துகொள்வதற்காக மட்டும் தமிழர் தேசிய அடையாளச் சின்னம் மாற்றப்படுகிறதா, மறைக்கப்படுகிறதா அல்லது நீக்கப்படுகிறதா? என்ற கேள்வியும் சமூக விவாதத்திற்கு உட்பட்டதே. ஒரு பிரதிநிதியின் வருகைக்காக ஒரு நிகழ்வின் முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கப்பட்ட அடையாள நெறிமுறை மாற்றப்படுமானால், அந்த நடைமுறை குறித்து கேள்வி எழுப்புவதற்கு மக்களுக்கு உரிமை இருக்கிறது.
ஏனெனில் தேசிய அடையாளத்தை தேவைப்படும் இடத்தில் மட்டும் வெளிப்படுத்தி, அரசியல் சிக்கல் ஏற்படக்கூடிய இடங்களில் மட்டும் ஒதுக்குவது என்பது நீண்டகாலத்தில் அடுத்த தலைமுறைக்கு ஒரு குழப்பமான செய்தியை வழங்கக்கூடும். ஒரு பக்கம் “இது நமது தேசியக் கொடி” என்று நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளில் சொல்லிவிட்டு, மற்றொரு பக்கம் தமிழர்கள் பெருமளவில் ஒன்றுகூடும் சமூக மற்றும் பண்பாட்டு நிகழ்வுகளில் அதனை முற்றிலும் தவிர்த்தால், அந்தக் கொடியின் தேசிய அடையாளத்தை புதிய தலைமுறை எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளும் என்ற கேள்வி எழுகிறது.
அதேவேளை, கொடி இல்லாத ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் அரசியல் அழுத்தத்தின் விளைவு என்று கூறுவதும் நியாயமல்ல. ஒரு நிகழ்வின் நோக்கம் வேறுபட்டிருக்கலாம். சில அமைப்புகள் தங்களுடைய நிகழ்வுகளை அரசியல் சார்பற்ற பண்பாட்டு அல்லது சமூக நிகழ்வுகளாக அமைத்திருக்கலாம். அந்தத் தீர்மானத்தையும் மதிக்க வேண்டும். ஆனால் அது ஒரு பொதுவான கொள்கையாக இருந்தால், அதே கொள்கை அனைத்து நிகழ்வுகளிலும் ஒரே மாதிரியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறதா என்பதுதான் முக்கியம்.
எனவே, இந்த விவகாரத்தை “கொடி இருக்க வேண்டும் அல்லது இருக்கக்கூடாது” என்ற இரு முனை விவாதமாக மட்டும் பார்க்கக் கூடாது. அதைவிட முக்கியமானது, தமிழர் தேசிய அடையாளத்தை எந்த நிகழ்வுகளில் எவ்வாறு வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்கான தெளிவான மற்றும் வெளிப்படையான சமூக நெறிமுறை இருக்கிறதா? என்பதுதான்.
என்னுடைய பார்வையில், புலம்பெயர் தமிழர் சமூகத்தில் இந்த விடயம் குறித்து மீளாய்வு அவசியமாகிறது. தமிழீழ தேசியக் கொடி ஒரு தேசிய அடையாளச் சின்னம் என்ற புரிதல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், அதை வெறும் அரசியல் போராட்டங்களுக்கும் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளுக்கும் மட்டுப்படுத்திப் பார்ப்பது குறித்து நாம் சிந்திக்க வேண்டும். தமிழர்கள் தங்கள் மொழியைக் கொண்டாடும் இடத்திலும், கலையை வெளிப்படுத்தும் இடத்திலும், பண்பாட்டை வளர்க்கும் இடத்திலும், விளையாட்டை முன்னெடுக்கும் இடத்திலும், சமூகமாக ஒன்றுகூடும் இடத்திலும் தங்கள் தேசிய அடையாளத்தை எவ்வாறு வெளிப்படுத்தப் போகிறார்கள் என்பது அடுத்த தலைமுறையுடன் தொடர்புடைய முக்கியமான கேள்வியாகும்.
ஆகவே, “கொடி எங்கே இருக்கிறது?” என்பது மட்டுமே கேள்வி அல்ல; “எப்போது இருக்கிறது, எப்போது இல்லை, ஏன் இல்லை, அந்த முடிவை யார் எடுக்கிறார்கள், அதற்கான நெறிமுறை என்ன?” என்பதுதான் உண்மையான கேள்வி.
ஒரு மக்களின் தேசிய அடையாளம் நினைவேந்தல் நாளில் மட்டும் தோன்றி மறையும் ஒன்றாக இருக்கக்கூடாது. அதேவேளை, ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் கட்டாயப்படுத்தப்படும் ஒரு நடைமுறையாகவும் இருக்க வேண்டியதில்லை. அது எப்போது, எவ்வாறு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது என்பதில் வரலாற்றுப் புரிதலும், வெளிப்படையான நடைமுறையும், அரசியல் நேர்மையும் இருக்க வேண்டும்.
இறுதியில் சொல்ல வேண்டியது ஒன்றுதான்: தமிழீழ தேசியக் கொடி தமிழர்களின் தேசிய அடையாளத்தை பிரதிபலிக்கும் சின்னம் என்றால், அதை எந்த நிகழ்வில் காட்டலாம் என்பதைக் காட்டிலும் — எந்த நிகழ்வில் அதை மறைக்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது, ஏன் அந்த நிலை உருவாகிறது என்பதையே நாம் தீவிரமாக ஆராய வேண்டும். அதற்கான பதில் அரசியல் வசதியில் அல்ல; வரலாற்றுப் புரிதலிலும், சமூகப் பொறுப்பிலும், வெளிப்படையான நடைமுறையிலும் இருக்க வேண்டும்.
4. தமிழர் பிரதிநிதிகளும் தேசிய அடையாளமும் — இந்த முரண்பாட்டை எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது?
புலம்பெயர் நாடுகளில் தமிழர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசியல் பிரதிநிதிகள், தமிழர்களின் உரிமைகள், வரலாறு, நினைவு, அடையாளம் போன்ற விடயங்களைப் பேசுகின்றனர். ஆனால் தமிழர்களின் தேசியக் கொடி முன்னிறுத்தப்படும் சில நிகழ்வுகளில் அவர்கள் கலந்துகொள்வதைத் தவிர்ப்பதாகவோ, அந்த அடையாளங்கள் இருந்தால் தங்களுடைய பங்கேற்பைத் தவிர்க்கும் நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்துவதாகவோ கூறப்படும் சூழல்கள் உள்ளன. அதேவேளை, தமிழர் அடையாளத்துடனும் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றுடனும் தொடர்புடைய அரசியல் ஆதரவைப் பெற்றே சிலர் அரசியல் களத்தில் முன்னேறியிருக்கிறார்கள் என்ற பார்வையும் உள்ளது. இந்த முரண்பாட்டை நீங்கள் எவ்வாறு பார்க்கிறீர்கள்? ஒரு குறிப்பிட்ட பிரதிநிதி பங்கேற்பதற்காக ஒரு மக்களின் தேசிய அடையாளச் சின்னங்களை நிகழ்விலிருந்து மாற்றுவது அல்லது தவிர்ப்பது எந்த அளவுக்கு நியாயமானது என்ற கேள்வியை நாம் எவ்வாறு அணுக வேண்டும்?
நிலவன்:-புலம்பெயர் தமிழர் சூழலில் மக்கள் பிரதிநிதிகளுக்கும் தமிழ் தேசிய அடையாளச் சின்னங்களுக்கும் இடையில் காணப்படும் இந்த முரண்பாட்டை, வெறுமனே ஒரு நிகழ்வில் யார் கலந்துகொள்கிறார்கள் அல்லது யார் கலந்துகொள்வதில்லை என்ற தனிப்பட்ட விவகாரமாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. இது ஒருபுறம் தமிழர்களின் தேசிய உரிமைகள், வரலாறு, நினைவு மற்றும் அடையாளத்தை முன்னிறுத்தும் அரசியலுக்கும், மறுபுறம் பிரதான ஜனநாயக அரசியல் — Mainstream Politics — இயங்கும் சட்ட, கட்சி மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்புகளுக்கும் இடையிலான ஒரு சிக்கலான உறவாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய விடயமாகும்.
புலம்பெயர் நாடுகளில் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள், மேயர்கள், மாகாண அல்லது மாநில சபை உறுப்பினர்கள் போன்ற மக்கள் பிரதிநிதிகள் தாங்கள் வாழும் நாட்டின் சட்டங்களுக்கும், தங்களுடைய அரசியல் கட்சிகளின் கொள்கைகளுக்கும், அந்த நாட்டின் வெளியுறவுக் கொள்கை மற்றும் அரசியல் சூழலுக்கும் உட்பட்டே செயற்பட வேண்டியுள்ளது. குறிப்பாக, ஈழத் தமிழர் போராட்ட வரலாற்றுடன் தொடர்புடைய அமைப்புகள் அல்லது சின்னங்கள் குறித்து சில நாடுகளில் சட்டரீதியான கட்டுப்பாடுகள் அல்லது அரசியல் உணர்திறன்கள் இருப்பதால், சில பிரதிநிதிகள் குறிப்பிட்ட அடையாளச் சின்னங்கள் இடம்பெறும் நிகழ்வுகளில் பங்கேற்பது குறித்து எச்சரிக்கையாக இருக்கக்கூடும். அதனுடன் எதிர்க்கட்சிகள், ஊடகங்கள் அல்லது அரசியல் எதிர்ப்பாளர்களிடமிருந்து உருவாகக்கூடிய விமர்சனங்களும் அவர்களின் முடிவுகளில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும். ஆனால், ஒரு குறிப்பிட்ட பிரதிநிதி ஒரு நிகழ்வைத் தவிர்ப்பதற்கான உண்மையான காரணம் என்ன என்பதை ஆதாரமின்றி அரசியல் அழுத்தம் அல்லது அச்சம் என்று முடிவு செய்துவிட முடியாது; ஒவ்வொரு நிகழ்வும் தனித்தனியாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும்.
இதற்குப் பின்னால் இன்னொரு முக்கியமான முரண்பாடும் உள்ளது. புலம்பெயர் அரசியலில் தமிழர்களின் வாக்குகள், சமூக ஆதரவு மற்றும் அரசியல் செயற்பாடுகள் மூலம் முன்னேறிய பிரதிநிதிகள், பதவியை அடைந்த பின்னர் அவர்கள் இயங்கும் பிரதான அரசியல் சூழலுக்கேற்ப தங்களுடைய பொது நிலைப்பாடுகளை வடிவமைக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்படலாம். இதுவே சில நேரங்களில் “தமிழ் தேசிய அடையாளத்துடன் உள்ள உறவு” மற்றும் “பிரதான அரசியல் அமைப்புக்குள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டிய தேவை” ஆகியவற்றுக்கு இடையில் ஒரு இடைவெளியை உருவாக்கக்கூடும். ஆனால் இதுவும் ஒவ்வொரு அரசியல்வாதியின் அரசியல் பயணம், பொதுநிலைப்பாடுகள் மற்றும் செயற்பாடுகளின் அடிப்படையில் தனித்தனியாக ஆராயப்பட வேண்டிய விடயமாகும்.
அப்படியானால், ஒரு மக்கள் பிரதிநிதி கலந்துகொள்வதற்காக ஒரு மக்களின் தேசிய அடையாளச் சின்னத்தை நிகழ்விலிருந்து மாற்றுவது அல்லது தவிர்ப்பது நியாயமானதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
இங்கு இரண்டு வேறுபட்ட அணுகுமுறைகளை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். முதலாவது கொள்கை ரீதியான அணுகுமுறை. இந்தப் பார்வையில், ஒரு மக்களின் வரலாறு, தேசிய அடையாளம் மற்றும் நினைவுச் சின்னங்கள் எந்தவொரு தனிநபர் அரசியல்வாதியின் பங்கேற்பையும் விடப் பெரிய சமூகப் பொருளைக் கொண்டவை. ஒரு பிரதிநிதி வருவதற்காக அந்த அடையாளத்தை அகற்றுவது அல்லது மறைப்பது, அந்தச் சின்னத்தின் சமூகப் பொருளையே கேள்விக்குள்ளாக்கக்கூடும். குறிப்பாக ஒரு நிகழ்வு தெளிவாக ஒரு தமிழர் தேசிய நினைவு அல்லது உரிமை சார்ந்த நிகழ்வாக அமைந்திருந்தால், அதன் அடையாளங்களை ஒருவரின் அரசியல் வசதிக்கேற்ப மாற்றுவது குறித்து சமூகங்கள் தீவிரமாகச் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கும்.
இரண்டாவது மூலோபாய அல்லது நடைமுறை அணுகுமுறை. இந்தப் பார்வையில், பிரதான அரசியல் அமைப்புகளில் உள்ள மக்கள் பிரதிநிதிகளின் பங்கேற்பு தமிழர்களின் பிரச்சினைகளை அந்தந்த நாட்டின் பாராளுமன்றங்களுக்கும் அரசியல் நிறுவனங்களுக்கும் கொண்டு செல்வதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகக் கருதப்படுகிறது. மனித உரிமைகள், வரலாற்று அநீதிகள், நினைவேந்தல், மொழி உரிமை மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் போன்ற விடயங்களில் ஆதரவைப் பெறுவதற்கு பிரதான அரசியல் உறவுகள் முக்கியமானவை என்று ஒரு தரப்பினர் கருதுகின்றனர். அந்த நோக்கில், குறிப்பிட்ட சூழல்களில் குறியீட்டு விடயங்களில் நெகிழ்வுத்தன்மையைக் கடைப்பிடிப்பது அரசியல் மூலோபாயத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம்.
ஆனால் இங்கு ஒரு முக்கியமான எல்லைக்கோடு அவசியமாகிறது. ஒரு பிரதிநிதியை நிகழ்வுக்குள் கொண்டுவருவதற்காக நிகழ்வின் அடையாளத்தை மாற்றுவதும், பிரதிநிதியின் வேறுபட்ட அரசியல் நிலைப்பாட்டை மதித்து அவருக்கு அந்த நிகழ்வில் பங்கேற்கும் இடத்தை வழங்குவதும் இரண்டு வெவ்வேறு விடயங்கள். ஒரு பிரதிநிதி குறிப்பிட்ட சின்னத்துடன் தன்னை இணைத்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை என்றால், அவர் பங்கேற்பதா இல்லையா என்பது அவரது அரசியல் தேர்வாக இருக்கலாம். ஆனால் அவர் பங்கேற்பதற்காக ஒரு மக்களின் அடையாளச் சின்னத்தை அகற்ற வேண்டும் என்பது தனிப்பட்ட பங்கேற்பைத் தாண்டிய ஒரு சமூக முடிவாகிறது.
அதேவேளை, அனைத்து தமிழ் நிகழ்வுகளும் ஒரே தன்மை கொண்டவை என்பதும் சரியான அணுகுமுறை அல்ல. தேசிய நினைவேந்தல்கள், உரிமைப் போராட்ட நிகழ்வுகள், கலாச்சார நிகழ்வுகள், மொழி விழாக்கள், கலை நிகழ்ச்சிகள், விளையாட்டு நிகழ்வுகள், மாநாடுகள் அல்லது பன்னாட்டினர் பங்கேற்கும் பொதுநிகழ்வுகள் ஆகியவற்றின் நோக்கங்களும் சூழல்களும் வேறுபடுகின்றன. எனவே, ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் எந்த அடையாளச் சின்னங்கள் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதற்கான தெளிவான, முன்கூட்டியே அறியக்கூடிய நிகழ்ச்சி நெறிமுறை இருப்பது தேவையானது. அது ஒருவரின் வருகைக்கேற்ப ஒவ்வொரு முறையும் மாறும் நடைமுறையாக இருக்கக் கூடாது.
இதன் மையத்தில் இருப்பது ஒரு முக்கியமான கேள்வி: தமிழர்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை வளர்ப்பதற்காக தேசிய அடையாளத்தை எவ்வளவு வரை அரசியல் சமரசத்திற்கு உட்படுத்தலாம்? அதேபோல், தேசிய அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதன் பெயரில் பிரதான ஜனநாயக அரசியலுடனான உரையாடலை எவ்வளவு வரை தவிர்க்கலாம்? இந்த இரு முனைகளுக்கிடையேதான் புலம்பெயர் தமிழர் அரசியலின் ஒரு முக்கியமான மூலோபாயச் சிக்கல் அமைந்திருக்கிறது.
எனவே, மக்கள் பிரதிநிதிகளை உள்வாங்குவது முக்கியம்; அதே நேரத்தில், அவர்களை உள்வாங்குவதற்காக ஒரு மக்களின் வரலாற்று அல்லது தேசிய அடையாளத்தை அழித்தோ மறைத்தோ விடக்கூடாது. அதேபோல், ஒரு பிரதிநிதியின் வேறுபட்ட அரசியல் நிலைப்பாட்டைக் காரணமாகக் கொண்டு அவரை உரையாடலிலிருந்து முழுமையாக விலக்குவதும் அவசியமான தீர்வாகாது.
மக்கள் பிரதிநிதிகள் மக்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தின் கருவிகள்; மக்கள் அல்லது அவர்களின் வரலாற்று அடையாளங்கள் பிரதிநிதிகளின் அரசியல் வசதிக்காக உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல. ஆகவே, நீண்டகால அரசியல் பயணத்தில் ஒரு பக்கம் தமிழர்களின் வரலாற்று மற்றும் தேசிய அடையாளத்தைத் தெளிவாகப் பாதுகாத்துக்கொண்டு, மறுபக்கம் வாழும் நாடுகளின் ஜனநாயக அரசியல் நிறுவனங்களுடன் பயனுள்ள உரையாடலையும் உறவையும் வளர்ப்பதற்கான சமநிலையை எவ்வாறு உருவாக்குவது என்பதே இங்கு உண்மையான விவாதமாக இருக்க வேண்டும்.
5. சர்வதேச நாடுகளில் தமிழர் அடையாளச் சின்னங்களுக்கும் விடுதலைப் புலிகள் இயக்க அடையாளங்களுக்கும் இடையிலான சட்ட, அரசியல் வேறுபாடு என்ன?
சர்வதேச நாடுகளில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்திற்கு விதிக்கப்பட்டுள்ள தடைகள் எந்த வகையைச் சேர்ந்தவை? அவை இயக்கத்தின் பெயர், அமைப்பு, ஆயுதச் செயற்பாடு, நிதி நடவடிக்கைகள் போன்றவற்றை மட்டுமே குறிக்கின்றனவா, அல்லது தமிழர்களின் தேசியக் கொடி, வரலாற்று ஆவணங்கள், போராட்ட வரலாற்றைச் சுட்டும் படங்கள், நினைவுச் சின்னங்கள், முன்னாள் போராளிகளின் உருவப்படங்கள் அல்லது அவர்கள் பயன்படுத்திய ஆடை மற்றும் பிற வரலாற்றுச் சின்னங்களையும் உள்ளடக்குகின்றனவா? ஒரு இயக்கத்தின் மீதான சட்டத் தடையையும் ஒரு மக்களின் வரலாற்று அல்லது தேசிய அடையாளச் சின்னங்களையும் ஒன்றாகக் கருதுவது சட்டரீதியாகவும் வரலாற்று ரீதியாகவும் சரியானதா? இதுகுறித்து புலம்பெயர் சமூகங்கள் தெளிவாக அறிந்துகொள்ள வேண்டிய விடயங்கள் என்ன?
நிலவன்:- இந்தக் கேள்விக்கு முதலில் ஒரு அடிப்படை வேறுபாட்டைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். ஒரு குறிப்பிட்ட நாட்டில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் சட்டரீதியாகத் தடைசெய்யப்பட்டிருப்பதும், அந்த இயக்கத்துடன் வரலாற்றுத் தொடர்புடைய ஒவ்வொரு சின்னமும், படமும், ஆவணமும் அல்லது தமிழர் தேசிய அடையாளச் சின்னமும் தானாகவே அதே சட்டத் தடைக்குள் வருகின்றன என்பதும் ஒரே விடயம் அல்ல. அதேவேளை, இயக்கத்துடன் தொடர்புடைய சின்னங்கள் எந்தச் சூழலிலும் சட்டக் கட்டுப்பாட்டுக்கு உட்படாது என்றும் கூற முடியாது. சட்ட நிலை நாடு தோறும் மாறுபடுவதுடன், சின்னம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது, எந்த நோக்கத்துடன் பயன்படுத்தப்படுகிறது, எந்தச் சூழலில் காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது என்பதும் முக்கியமானதாகிறது.
உதாரணமாக, ஐக்கிய இராச்சியத்தில் LTTE ஒரு proscribed organisation ஆகும். அந்தத் தடை உறுப்பினர் நிலை, ஆதரவு கோருதல், குறிப்பிட்ட வகையான ஆதரவை வெளிப்படுத்துதல், தடைசெய்யப்பட்ட அமைப்பை ஆதரிக்கும் கூட்டங்களை ஏற்பாடு செய்தல் போன்ற பல செயல்களை குற்றமாக்குகிறது. அதோடு, ஒரு நபர் தடைசெய்யப்பட்ட அமைப்பின் உறுப்பினர் அல்லது ஆதரவாளர் என்ற நியாயமான சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தும் வகையில், பொதுவிடத்தில் அதன் கொடி அல்லது பிற அடையாளப் பொருளைக் காட்சிப்படுத்துவதும் சட்டப் பிரச்சினையாகலாம்.
இதிலுள்ள முக்கியமான சட்ட நுணுக்கம் என்னவென்றால், ஒரு சின்னத்தின் இருப்பு மட்டும் போதுமானதாக இருக்காது; அதன் பயன்பாட்டுச் சூழலும் சட்டரீதியாக முக்கியமானதாக இருக்கலாம். UK அரசின் விளக்கத்தில், ஒரு தடைசெய்யப்பட்ட அமைப்பின் கொடியைப் பற்றிய நடுநிலையான செய்தி அறிக்கையில் ஊடகவியலாளர் அதன் படத்தைப் பயன்படுத்துவது அல்லது வரலாற்று/கல்வி ஆய்வுக்காக ஒரு ஆய்வாளர் அதைப் பயன்படுத்துவது மட்டும் அந்த நபர் அந்த அமைப்பின் ஆதரவாளர் என்பதை நிரூபிப்பதில்லை என்று தெளிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது.
எனவே, “இந்தக் கொடி அல்லது படம் LTTE-யுடன் தொடர்புடையது; ஆகவே அதை வைத்திருப்பதே சட்டவிரோதம்” என்ற எளிமைப்படுத்தப்பட்ட முடிவு எல்லா சூழல்களிலும் சரியானதல்ல. அதேபோல், “இது வரலாற்றுச் சின்னம் என்பதால் எந்தச் சட்டமும் இதற்கு பொருந்தாது” என்பதும் சரியான அணுகுமுறை அல்ல. குறிப்பிட்ட நாட்டின் சட்டம், சின்னத்தின் தன்மை, அதன் பயன்பாடு, நிகழ்வின் நோக்கம் மற்றும் அந்தச் சூழலில் அது உருவாக்கும் சட்டரீதியான பொருள் ஆகியவை ஒன்றாக மதிப்பிடப்பட வேண்டும்.
கனடாவிலும் இதே வேறுபாட்டை புரிந்துகொள்வது முக்கியம். கனடாவின் தற்போதைய சட்ட அமைப்பில் LTTE ஒரு listed terrorist entity ஆக உள்ளது. பட்டியலிடப்பட்ட அமைப்பின் சொத்துக்களை முடக்குதல் மற்றும் அதன் செயல்பாடுகளுக்கு நிதி அல்லது வளங்கள் கிடைப்பதைத் தடுப்பது போன்ற சட்ட விளைவுகள் உள்ளன. மேலும், ஒரு terrorist group-ன் பயங்கரவாதச் செயல்களை மேற்கொள்ளும் அல்லது எளிதாக்கும் திறனை மேம்படுத்தும் நோக்கத்துடன் தெரிந்தே அதில் பங்கேற்பதும் அல்லது பங்களிப்பதும் குற்றமாக இருக்கலாம்.
இதனால், “LTTE தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது” என்ற ஒரு சட்ட உண்மையிலிருந்து “தமிழர் வரலாற்றின் அனைத்து சின்னங்களும் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளன” என்ற முடிவுக்கு நேரடியாகச் செல்ல முடியாது. அதேபோல், ஒரு குறிப்பிட்ட சின்னம் தேசிய அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது என்பதற்காக அந்தச் சின்னத்தின் பயன்பாடு அந்த நாட்டின் சட்டங்களுக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும் கருத முடியாது.
இங்கு தமிழீழ தேசியக் கொடியின் வரலாற்று நிலை தனியாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும். அந்தக் கொடியின் உருவாக்க வரலாறு தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்துடன் தொடர்புடையது என்பது மறுக்க முடியாத வரலாற்று உண்மை. அதே நேரத்தில், இயக்கத்தின் பெயர் எழுத்துகளுடன் காணப்படும் இயக்க அடையாளத்துக்கும், இயக்கத்தின் பெயர் எழுத்துகள் இல்லாத தமிழீழ தேசியக் கொடிக்கும் வரலாற்று வேறுபாடு இருப்பதாகப் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன. எனவே, “வரலாற்றுத் தொடர்பு உள்ளது” என்பதையும் “இரண்டும் சட்டரீதியாக ஒரே சின்னம்” என்பதையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.
இதுவே இந்த விவாதத்தின் மையப்புள்ளி.
ஒரு தேசியக் கொடியை அதன் வரலாற்றுத் தொடர்பு காரணமாக ஒரு இயக்கத்தின் உத்தியோகபூர்வ இயக்கச் சின்னமாகவே வரையறுத்துவிடுவது வரலாற்றை எளிமைப்படுத்துவதாகும். அதேவேளை, அந்தக் கொடியின் உருவாக்கத்தில் இயக்கத்தின் பங்கு அல்லது வரலாற்றுத் தொடர்பு எதுவும் இல்லை என்று கூறுவதும் வரலாற்றை மறுப்பதாகிவிடும். எனவே, “தொடர்பும் உள்ளது; வேறுபாடும் உள்ளது” என்பதே இங்கு கவனிக்க வேண்டிய நுணுக்கமான நிலை.
இதற்குப் பிறகு வரலாற்றுப் புகைப்படங்கள், ஆவணங்கள், போரில் உயிரிழந்தவர்களின் உருவப்படங்கள், முன்னாள் போராளிகளின் புகைப்படங்கள், சீருடைகள், பதாகைகள், நினைவுச் சின்னங்கள் போன்றவற்றின் சட்ட நிலையும் தனித்தனியாக ஆராயப்பட வேண்டும். இவற்றை அனைத்தையும் ஒரே சட்டப் பிரிவுக்குள் வைத்து “அனைத்தும் தடை” அல்லது “எதுவும் தடை இல்லை” என்று பொதுவாகக் கூற முடியாது. குறிப்பாக சீருடை, இயக்கத்தின் அதிகாரபூர்வ அடையாளம், கொடி அல்லது logo போன்றவற்றின் காட்சிப்படுத்தல் சில நாடுகளில் குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளில் சட்டப் பிரச்சினையை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
அதே நேரத்தில், ஒரு வரலாற்று ஆவணத்தை ஆய்வுக்காகப் பயன்படுத்துவது, ஒரு செய்தியில் புகைப்படத்தைப் பயன்படுத்துவது, ஒரு அருங்காட்சியகத்தில் வரலாற்றுப் பொருளை ஆவணப்படுத்துவது போன்றவை அதன் அரசியல் ஆதரவை வெளிப்படுத்துவதற்கு சமமானவை அல்ல. எனவே, புலம்பெயர் தமிழர் சமூகங்கள் முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி “இந்தச் சின்னம் தடைசெய்யப்பட்டதா?” என்பதோடு முடிவடையக் கூடாது. அதற்குப் பின்வரும் கேள்விகளும் அவசியம்:
இந்தச் சின்னம் எதைச் சுட்டுகிறது? அதன் வரலாற்றுத் தோற்றம் என்ன? இது இயக்கச் சின்னமா, தேசியச் சின்னமா, வரலாற்று ஆவணமா? அந்த நாட்டின் சட்டம் இந்தச் சின்னத்தைத் தனியாகக் குறிப்பிடுகிறதா? அது எந்த நோக்கத்துடன் பயன்படுத்தப்படுகிறது? எந்த இடத்தில் பயன்படுத்தப்படுகிறது? அந்தப் பயன்பாடு ஒரு அமைப்புக்கு ஆதரவாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுமா அல்லது வரலாற்றுப் பதிவு/நினைவு/ஆய்வு என்ற சூழலில் உள்ளதா?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை அறியாமல், “காவல்துறை சொன்னது”, “அரசு தடை செய்திருக்கிறது”, “இந்தக் கொடி சட்டவிரோதம்” போன்ற பொதுவான கூற்றுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு சமூக நிகழ்வுகளின் அடையாளங்களை மாற்றுவது சரியான சட்ட விழிப்புணர்வு அல்ல.
அதேவேளை, சட்டத்தைப் பற்றிய தவறான நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் செயல்படுவதும் ஆபத்தானது. குறிப்பிட்ட நாட்டின் சட்டம் தெளிவாகத் தடைசெய்யும் செயலை “இது எங்களுடைய வரலாற்றுச் சின்னம்” என்ற காரணத்தால் சட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாகக் கருத முடியாது. எனவே, புலம்பெயர் அமைப்புகள் தாங்கள் வாழும் நாட்டின் சட்டத்தைத் தெரிந்துகொண்டு, தேவையான இடங்களில் சட்ட நிபுணர்கள் அல்லது சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளிடமிருந்து தெளிவான ஆலோசனையைப் பெறுவது பொறுப்பான அணுகுமுறையாகும்.
இதனால், ஒரு இயக்கத்தின் மீதான சட்டத் தடையையும் ஒரு மக்களின் வரலாற்று மற்றும் தேசிய அடையாளத்தையும் ஒன்றாகக் கருதுவது துல்லியமான அணுகுமுறை அல்ல. அதே நேரத்தில், அந்த இரண்டிற்கும் இடையே வரலாற்றுத் தொடர்பு இருப்பதை மறுப்பதும் சரியானதல்ல. சட்டமும் வரலாறும் இரண்டையும் தனித்தனி அளவுகோல்களில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இறுதியில், புலம்பெயர் தமிழர் சமூகங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கியமான விடயம் இதுதான்: ஒரு இயக்கத்தின் சட்ட நிலை ஒன்று; ஒரு மக்களின் வரலாறு, நினைவு மற்றும் தேசிய அடையாளம் தொடர்பான சமூக வெளிப்பாடு மற்றொன்று. இரண்டிற்கும் இடையே வரலாற்றுத் தொடர்புகள் இருக்கலாம்; ஆனால் அவற்றின் சட்டப் பொருள் ஒரே மாதிரியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
எனவே, இந்த விவகாரத்தில் உணர்ச்சியின் அடிப்படையிலான பொதுமுடிவுகளுக்குப் பதிலாக, நாடு தோறும் சட்டத்தை அறிதல், சின்னம் தோறும் அதன் வரலாற்றை வேறுபடுத்திப் புரிதல், பயன்பாட்டுச் சூழலைக் கவனித்தல், மற்றும் வரலாற்றுச் சின்னத்தையும் அமைப்புச் சின்னத்தையும் துல்லியமாக வேறுபடுத்துதல் ஆகியவையே புலம்பெயர் சமூகங்களுக்கு தேவையான தெளிவான அணுகுமுறையாகும்.
6. “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” — பாடலின் வரலாற்று அடையாளமும் இடமும் என்ன?
“நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” என்ற பாடலை முழுமையாகப் பார்க்கும்போது, அந்தப் பாடலை இயற்றியவர் யார், இசையமைத்தவர் யார், பாடியவர் யார், அது எந்த வரலாற்றுச் சூழலில் உருவானது என்பதைக் கூற முடியுமா? குறிப்பாக தெனிசைச் செல்லப்பா அவர்களால் பாடப்பட்ட இந்தப் பாடல் தமிழர் தேசிய நினைவு மற்றும் விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் எந்த இடத்தைப் பெற்றிருக்கிறது? இன்றைய தலைமுறைக்கு இந்தப் பாடலை வெறும் கலைநிகழ்ச்சி என்ற அடிப்படையில் மட்டுமே அறிமுகப்படுத்த வேண்டுமா, அல்லது அதன் வரலாற்றுப் பின்னணியுடனும் சேர்த்து புரியவைக்க வேண்டுமா?
நிலவன்:-“நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” என்ற பாடல் தமிழர் தேசிய நினைவில் தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்ற பாடல்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தப் பாடலை வெறுமனே ஒரு இசைப் படைப்பாக அணுகாமல், அது உருவான காலச்சூழல், அதற்குப் பின்னால் இருந்த படைப்பாளிகள், இசை உருவாக்கப்பட்ட விதம், தேனிசை செல்லப்பாவின் குரல் வழியாக அது பெற்ற மக்கள் பரவல், பின்னர் மக்கள் நிகழ்வுகளில் அது பெற்ற இடம் ஆகிய அனைத்தையும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.
இந்தப் பாடலின் உருவாக்கம் தொடர்பாக விடுதலை இராசேந்திரன் பதிவு செய்துள்ள நினைவுக்குறிப்பு முக்கியமான வரலாற்றுச் சாட்சியாக அமைகிறது. அவரது பதிவின்படி, வடபழனியில் உள்ள ஓர் ஒலிப்பதிவுக் கூடத்தில் ஒரு இசை நாடாவின் பதிவு மாலை தொடங்கி இரவு முழுவதும் விடிய விடிய நடைபெற்றது. அந்தப் பதிவில் கவிஞர் கலி. பூங்குன்றன், காசி ஆனந்தன், வீரசந்தானம் ஆகியோருடன் தாமும் பங்கேற்றதாக அவர் குறிப்பிடுகிறார்.
அந்த ஒலிப்பதிவின் இறுதியில், ஒலிநாடாவுக்கு மேலும் ஒரு பாடல் தேவைப்பட்ட நிலையில், அவசரமாக ஒரு பாடலைத் தேடும் முயற்சி நடைபெற்றதாகவும் அவர் பதிவு செய்கிறார். அப்போது முரசொலி நாளேட்டில் கவிஞர் காசி ஆனந்தன் எழுதியிருந்த ஒரு கவிதையைப் பாடலாக்க முடிவு செய்யப்பட்டது. அந்தக் கவிதையே “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்”. விடுதலை இராசேந்திரனின் நினைவுப்பதிவின்படி, அதற்கான இசை மெட்டு தோழர் சாமியால் உருவாக்கப்பட்டு, சுமார் 30 நிமிடங்களில் அந்தப் பாடல் உருவானது.
இந்தப் பதிவு ஒரு முக்கியமான வரலாற்று அம்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ஏற்கெனவே எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு கவிதை, ஒரு குறிப்பிட்ட ஒலிப்பதிவு சூழலில் இசை வடிவம் பெற்றது; பின்னர் அது தேனிசை செல்லப்பாவின் குரல் வழியாக மக்களிடம் சென்றடைந்தது. அதாவது, கவிதை → இசை → குரல் → ஒலிப்பதிவு → மக்கள் மத்தியில் பரவல் என்ற ஒரு பண்பாட்டுப் பயணத்தை இந்தப் பாடலின் வரலாற்றில் காண முடிகிறது.
தேனிசை செல்லப்பாவின் பங்களிப்பும் இங்கு தனியாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டியது. ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைப் போராட்டக் காலகட்டத்தில் உருவான பல பாடல்களைத் தமிழகம், ஈழம் மற்றும் பின்னர் புலம்பெயர் தமிழர் சமூகங்களிடம் கொண்டு சென்ற குரல்களில் அவரது குரல் முக்கியமானதாக இருந்தது. குறிப்பாக “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” பாடல் அவரது குரலோடு ஆழமாக இணைந்த பாடலாக பின்னர் மக்கள் நினைவில் நிலைத்தது.
1990ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணம் முற்றவெளியில் நடைபெற்ற தேனிசை செல்லப்பாவின் இசை நிகழ்ச்சி தொடர்பான பின்னைய பதிவுகளும், அந்தக் காலகட்டத்தில் இந்தப் பாடல் பெற்றிருந்த மக்கள் வரவேற்பைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. இதன் மூலம், ஒரு குறிப்பிட்ட ஒலிப்பதிவுக்காக உருவான பாடல் பின்னர் பரந்த மக்கள் நிகழ்வுகளின் பகுதியாக மாறிய வரலாற்றுப் பயணத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.
பாடலின் வரிகளையும் கவனித்தால், அதன் மையத்தில் எதிர்கால நம்பிக்கையும் விடுதலைக்கான எதிர்பார்ப்பும் இருப்பதைப் பார்க்கலாம். “நாளை பிறக்கும்”, “அடிமை விலங்கு தெறிக்கும்”, “கூண்டுபறவை சிறகு விரிக்கும்”, “குனிந்த முகங்கள் நிமிர்ந்து சிரிக்கும்”, “மாண்ட வீரர் கனவு பலிக்கும்” போன்ற படிமங்கள், அக்காலப் போராட்டச் சூழலில் விடுதலையை எதிர்நோக்கிய மனநிலையை வெளிப்படுத்துகின்றன. இதனால், இந்தப் பாடல் ஒரு இசை நிகழ்ச்சிக்கான பாடல் மட்டுமல்லாமல், அது உருவான காலத்தின் அரசியல் உணர்வுகளையும் எதிர்காலக் கனவுகளையும் பிரதிபலிக்கும் வரலாற்றுப் பண்பாட்டு ஆவணமாகவும் வாசிக்கப்பட முடியும்.
விடுதலை இராசேந்திரனின் நினைவுப்பதிவில் மேலும் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், இந்தப் பாடல் பின்னர் நிகழ்வுகளின் நிறைவுப் பாடலாக தேனிசை செல்லப்பாவால் பாடப்பட்டு வந்தது என்பதாகும். இதன் மூலம், ஒரு ஒலிப்பதிவு முயற்சியின் போது அவசரமாக உருவாக்கப்பட்ட பாடல், பின்னர் மக்கள் கூடும் நிகழ்வுகளின் இறுதிக் கட்டத்தோடு இணைந்த ஒரு தனித்துவமான பாடலாக மாறியிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது.
இதனால் இந்தப் பாடலின் வரலாற்றை இரண்டு நிலைகளில் புரிந்துகொள்ளலாம். முதலாவது — அது உருவான காலத்தின் விடுதலை நம்பிக்கையைப் பிரதிபலித்த படைப்பு; இரண்டாவது — பின்னர் மக்கள் நிகழ்வுகள், நினைவேந்தல்கள் மற்றும் புலம்பெயர் சமூக நிகழ்வுகளில் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டதன் மூலம் சமூக நினைவின் ஒரு பகுதியாக மாறிய பாடல். இந்த இரு பரிமாணங்களும் அதன் வரலாற்றுப் பெறுமதியைப் புரிந்துகொள்ள முக்கியமானவை.
இன்றைய தலைமுறைக்கு இந்தப் பாடலை எவ்வாறு அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்பதும் இதனால் முக்கியமான கேள்வியாகிறது. அதை வெறுமனே ஒரு மேடை இசை நிகழ்ச்சியில் பாடப்படும் பழைய பாடலாக மட்டும் அறிமுகப்படுத்துவது, அதன் வரலாற்றுப் பின்னணியைப் புறக்கணிக்கும். அதேவேளை, அதன் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வது என்பது அந்தப் பாடலில் வெளிப்படும் அரசியல் கருத்தை அடுத்த தலைமுறை கட்டாயமாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதல்ல. ஒரு வரலாற்றுப் பாடலை அதன் உருவாக்கச் சூழல், படைப்பாளிகள், பாடகர், பயன்பாடு மற்றும் மக்கள் நினைவில் அது பெற்ற இடம் ஆகியவற்றுடன் புரிந்துகொள்வதே வரலாற்றுப் புரிதலுக்கான அணுகுமுறை.
இந்தப் பாடலின் வரலாற்றில் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம் அதன் நிகழ்ச்சி ஒழுங்கு. ஒரு பாடல் தொடர்ந்து நிகழ்வுகளின் நிறைவுப் பாடலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால், அது வெறுமனே ஒரு இசைத் தேர்வாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியதில்லை. குறிப்பாக தமிழீழ தேசியக் கொடி ஏற்றுதல் அல்லது இறக்குதல், உறுதிமொழி, தேசிய நினைவு நிகழ்வுகள் போன்ற குறியீட்டு நிகழ்வுகளுடன் இந்தப் பாடல் இணைக்கப்படும் போது, “பாடல் எந்தக் கட்டத்தில் பாடப்பட வேண்டும்?”, “தேசியக் கொடி இறக்கப்படுவதற்கு முன்னரா அல்லது பின்னரா?”, “பாடலுக்கும் கொடிக்கும் இடையிலான வரிசைக்கு ஏதேனும் வரலாற்று அல்லது குறியீட்டு அடிப்படை உள்ளதா?” என்ற கேள்விகள் இயல்பாகவே எழுகின்றன.
எனவே, “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” பாடலின் வரலாறு என்பது ஒரு பாடலின் வரலாறு மட்டுமல்ல. ஒரு கவிதை எவ்வாறு ஒலிப்பதிவு சூழலில் இசையாக உருவெடுத்து, தேனிசை செல்லப்பாவின் குரல் வழியாகப் பரவி, பின்னர் மக்கள் நிகழ்வுகளின் நினைவோடும் நிறைவோடும் இணைந்தது என்பதன் வரலாறாகவும் இதைப் பார்க்க வேண்டும். அந்த வரலாற்றைப் புரிந்துகொண்ட பின்னரே, இன்றைய தமிழர் தேசிய நிகழ்வுகளில் தேசியக் கொடி, தேசியப் பாடல், உறுதிமொழி மற்றும் நிகழ்ச்சி ஒழுங்கு ஆகியவை எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று தொடர்புபட வேண்டும் என்ற அடுத்த கேள்வியை அர்த்தமுள்ள வகையில் எழுப்ப முடியும்.
7. தேசியக் கொடியும் தேசியப் பாடலும் — நிகழ்ச்சி ஒழுங்கில் எது முதலில்?
புலம்பெயர் தமிழர் நிகழ்வுகளில் “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” போன்ற தேசிய உணர்வைத் தாங்கிய பாடல்கள் சில நேரங்களில் நிகழ்வின் இறுதியில், தேசியக் கொடி இறக்கப்பட்ட பின்னர் ஒலிபரப்பப்படுகின்றன. ஆனால் தேசியக் கொடியை இறக்கும் நிகழ்வுக்கு முன்னரே அந்தப் பாடல் ஒலிக்க வேண்டுமா, அல்லது கொடி இறக்கப்பட்ட பின்னர்தான் ஒலிக்க வேண்டுமா? கொடி, பாடல், உறுதிமொழி ஆகியவற்றின் வரிசை என்பது வெறும் நிகழ்ச்சி நிரல் சார்ந்த விடயமா, அல்லது அதற்குப் பின்னால் ஒரு குறியீட்டு மற்றும் தேசிய மரியாதை சார்ந்த பொருள் உள்ளதா?
நிலவன்:-“நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” என்பது ஒரு சாதாரண பாடல் அல்ல. தமிழீழ விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றிலும், புலம்பெயர் தமிழர் தேசிய நினைவிலும் நீண்ட காலமாக இடம்பெற்று வரும் ஒரு முக்கியமான எழுச்சிப் பாடலாக அது பார்க்கப்படுகிறது. எனவே, இந்தப் பாடல் ஒரு நிகழ்ச்சியில் எந்த இடத்தில் பாடப்பட வேண்டும் என்பதும், குறிப்பாக தேசியக் கொடி இறக்கத்துடன் அது எவ்வாறு தொடர்புபடுத்தப்பட வேண்டும் என்பதும் கவனத்திற்குரிய ஒரு விடயமாகும்.
புலம்பெயர் தமிழர் நிகழ்வுகளின் நடைமுறைகளைப் பார்க்கும்போது, “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” பாடலுக்கும் தேசியக் கொடி இறக்கத்திற்கும் இடையிலான நிகழ்ச்சி ஒழுங்கில் இரண்டு முக்கியமான நடைமுறைகள் காணப்படுகின்றன.
முதலாவது நடைமுறை — “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” பாடல் → “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” தாரக மந்திரம் → தேசியக் கொடி இறக்கம் → நிகழ்ச்சி நிறைவு.
சில நிகழ்வுகளில் “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” பாடல் நிகழ்ச்சியின் இறுதிப் பகுதியாகப் பாடப்படுகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” என்ற தாரக மந்திரம் கூறப்படுகிறது. அதன் பின்னரே தேசியக் கொடி மரியாதையுடன் இறக்கப்படுகிறது. இங்கு முக்கியமான விடயம் என்னவென்றால், பாடலும் தாரக மந்திரமும் இடம்பெறும் முழு நேரத்திலும் தேசியக் கொடி பறந்துகொண்டிருக்கிறது. மக்கள் அந்தக் கொடியின் கீழ் நின்றுகொண்டே பாடலைப் பாடி, தாரக மந்திரத்தைச் சொல்லி, தேசிய உணர்வை வெளிப்படுத்துகின்றனர். இந்த இறுதிக் கூறுகள் அனைத்தும் நிறைவடைந்த பின்னரே தேசியக் கொடி இறக்கப்படுகிறது.
இந்த ஒழுங்குதான் நான் முன்வைக்கும் பொருத்தமான நடைமுறை. ஏனெனில் “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” பாடல் நிகழ்ச்சியின் இறுதி எழுச்சிப் பகுதியாக அமையும்போது, அந்த எழுச்சிப் பகுதியும் அதனைத் தொடர்ந்து வரும் தாரக மந்திரமும் தேசியக் கொடி பறந்துகொண்டிருக்கும் நிலையிலேயே நிறைவுபெறுகின்றன. அதன் பின்னரே தேசியக் கொடிக்கு இறுதி மரியாதை செலுத்தப்பட்டு, அது இறக்கப்படுகிறது. இதனால் தேசியக் கொடி இறக்கம் நிகழ்ச்சியின் இறுதி தேசியச் செயலாக தெளிவாக அமைகிறது.
இரண்டாவது நடைமுறை — தேசியக் கொடி இறக்கம் → “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” பாடல் → “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” தாரக மந்திரம் → நிகழ்ச்சி நிறைவு.
மற்ற சில நிகழ்வுகளில் தேசியக் கொடி முதலில் இறக்கப்படுகிறது. அதன் பின்னர் “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” பாடல் பாடப்படுகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” என்ற தாரக மந்திரம் கூறப்பட்டு நிகழ்ச்சி நிறைவடைகிறது. இவ்வாறான நடைமுறையும் சில நிகழ்வுகளில் காணப்படுகிறது.
இந்த நடைமுறை நிகழ்வுகளில் காணப்படுவது உண்மை என்றாலும், நிகழ்ச்சி ஒழுங்கு மற்றும் குறியீட்டு மரியாதை என்ற கோணத்தில் பார்க்கும்போது, தேசியக் கொடி இறக்கப்பட்ட பின்னர் இந்தப் பாடலும் தாரக மந்திரமும் இடம்பெறும் வரிசையைத் தவிர்ப்பதே பொருத்தமானது என்பது எனது முன்வைப்பு. ஏனெனில் தேசியக் கொடி ஏற்கனவே இறக்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில், அதன் பின்னரும் நிகழ்ச்சியின் முக்கியமான தேசிய உணர்வுப் பகுதி தொடர்கிறது. இதனால் தேசியக் கொடி இறக்கம் நிகழ்ச்சியின் இறுதி தேசியச் செயலாக அமையாமல், அதற்குப் பின்னரும் ஒரு புதிய தேசிய உணர்வுப் பகுதி நடைபெறுவது போன்ற தோற்றம் உருவாகிறது.
ஒரு தேசியக் கொடி நிகழ்வில் ஏற்றப்பட்டிருக்கும்போது, அந்தக் கொடியின் கீழ் நின்று தேசிய உணர்வை வெளிப்படுத்தும் பாடல், உறுதிமொழி அல்லது தாரக மந்திரம் போன்ற இறுதிக் கூறுகள் முதலில் நிறைவடைவதே குறியீட்டு ரீதியாகத் தெளிவானதாக அமையும். குறிப்பாக “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” போன்ற வரலாற்று எழுச்சிப் பாடல் நிகழ்ச்சியின் நிறைவுப் பகுதியாக இடம்பெறுமானால், அந்தப் பாடலுக்குப் பின்னர் “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” என்ற தாரக மந்திரம் கூறப்பட்டு, அதன் பின்னரே தேசியக் கொடி இறக்கப்பட வேண்டும்.
அதாவது, கொடி பறந்துகொண்டிருக்கும்போது பாடல்; கொடியின் கீழ் தாரக மந்திரம்; அனைத்தும் நிறைவடைந்த பின்னர் தேசியக் கொடி இறக்கம்; அதனுடன் நிகழ்ச்சியின் அதிகாரபூர்வ நிறைவு என்ற ஒழுங்கு இருக்க வேண்டும் என்பதே இந்த முன்வைப்பின் அடிப்படை.
கொடி இறக்கப்பட்ட பின்னர் மீண்டும் “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” பாடலைப் பாடுவதோ அல்லது “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” என்ற தாரக மந்திரத்தைச் சொல்வதோ நிகழ்ச்சியின் இறுதி ஒழுங்கைத் தெளிவற்றதாக்கக்கூடும். குறிப்பாக தேசியக் கொடி இறக்கப்பட்ட தருணத்தையே நிகழ்ச்சியின் இறுதி தேசிய மரியாதையாகக் கருதினால், அதற்கு முன்னரே தேசிய உணர்வை வெளிப்படுத்தும் பாடல், உறுதிமொழி மற்றும் தாரக மந்திரம் ஆகியவை நிறைவுபெற வேண்டும்.
எனவே, இது வெறுமனே பாடலை எப்போது பாடுவது என்ற கேள்வி அல்ல. “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” பாடலின் வரலாற்று மற்றும் உணர்வுசார் இடத்தையும், தேசியக் கொடியின் இறுதி மரியாதையையும் ஒரே நிகழ்ச்சி ஒழுங்குக்குள் எவ்வாறு இணைப்பது? என்பதே உண்மையான கேள்வியாகும்.
எதிர்காலத்தில் புலம்பெயர் தமிழர் தேசிய, நினைவேந்தல் மற்றும் சமூக நிகழ்வுகளில் இந்தப் பாடல் நிறைவுப் பாடலாக இடம்பெறும் சந்தர்ப்பங்களில், பின்வரும் ஒழுங்கை ஒரு தெளிவான நிகழ்ச்சி மரபாகப் பரிசீலிக்கலாம்:
தேசியக் கொடி ஏற்றுதல் → நிகழ்ச்சியின் பிரதான பகுதிகள் → “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” எழுச்சிப் பாடல் → “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” தாரக மந்திரம் / உறுதிமொழி → தேசியக் கொடி இறக்கம் → நிகழ்ச்சியின் அதிகாரபூர்வ நிறைவு.
இந்த ஒழுங்கில், தேசியக் கொடி இறக்கப்படுவதற்கு முன்னரே பாடலும் தாரக மந்திரமும் நிறைவடைந்துவிடுகின்றன. அதன் பின்னர் தேசியக் கொடி மரியாதையுடன் இறக்கப்படுகிறது. இதனால் கொடி இறக்கம் நிகழ்ச்சியின் இறுதி தேசியச் செயலாகவும், அதனுடன் நிகழ்ச்சியின் அதிகாரபூர்வ நிறைவாகவும் அமைகிறது.
இது ஒரு சட்டரீதியான கட்டாய விதி என்ற பொருளில் அல்ல; புலம்பெயர் தமிழர் அமைப்புகள், சங்கங்கள், நிறுவனங்கள் மற்றும் சமூக நிகழ்வுகள் தங்களது நிகழ்ச்சிகளுக்காகப் பரிசீலிக்கக்கூடிய தெளிவான, ஒருங்கிணைந்த மற்றும் மரியாதை சார்ந்த நிகழ்ச்சி ஒழுங்கு என்ற அடிப்படையிலேயே இந்த முன்வைப்பு அமைகிறது.
இறுதியாக, “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” பாடல் ஒரு நிகழ்ச்சியின் இறுதிப் பகுதியில் இடம்பெறுமானால், அது தேசியக் கொடி இறக்கப்பட்ட பின்னர் தொடங்கும் இன்னொரு நிகழ்வாக அல்லாமல், தேசியக் கொடி பறந்துகொண்டிருக்கும் நிலையிலேயே நிறைவுபெறும் இறுதி எழுச்சிப் பகுதியாக அமைய வேண்டும். அதனைத் தொடர்ந்து “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” என்ற தாரக மந்திரம் கூறப்பட்டு, இறுதியாக தேசியக் கொடி மரியாதையுடன் இறக்கப்பட வேண்டும். இதுவே பாடலுக்கும் கொடிக்கும் இடையிலான நிகழ்ச்சி ஒழுங்கைத் தெளிவாகவும் குறியீட்டு ரீதியாகவும் ஒருங்கிணைக்கும் அணுகுமுறையாக நான் முன்வைக்கிறேன்.
8. “உறுதிமொழி” என்றால் என்ன? போராளிகளின் உறுதிமொழிக்கும் மக்களின் உறுதிமொழிக்கும் என்ன வேறுபாடு?
தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் போராளிகள் எடுத்த உறுதிமொழி, பொதுமக்கள் அல்லது தமிழர் சமூகத்துடன் தொடர்புடைய உறுதிமொழி ஆகியவற்றுக்கு இடையில் என்ன வரலாற்று மற்றும் கருத்தியல் வேறுபாடுகள் உள்ளன? இன்று மாவீரர் நாள் நிகழ்வுகளிலும் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளிலும் பாடல், விருத்தம் அல்லது தோய்யாரம் போன்ற வடிவங்களில் இடம்பெறும் வரிகளை “உறுதிமொழி” என்ற பெயரில் பயன்படுத்துவது வரலாற்று ரீதியாகவும் கருத்தியல் ரீதியாகவும் சரியானதா? தமிழர் விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் மக்களுக்கான உறுதிமொழியாக எது பயன்படுத்தப்பட்டது, அதன் உண்மையான பொருள் என்ன என்பதை தெளிவுபடுத்த முடியுமா?
நிலவன்:- முதலில் ஒரு விடயத்தைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும். போராளிகளுக்கான உறுதிமொழி என்பது தனியான ஒரு விடயம். போராளிகள் பயிற்சிப் பாசறைகளில், செயற்பாட்டுக் காலங்களில், அமைப்பு சார்ந்த பல்வேறு சூழல்களில் சத்தியப்பிரமாணம் எடுத்துக்கொண்ட நடைமுறை இருந்தது. அது போராளிகளின் அமைப்பு சார்ந்த பொறுப்பு, அர்ப்பணிப்பு, கட்டுப்பாடு மற்றும் இலட்சியத்துடன் தொடர்புடையது. அந்த உறுதிமொழியின் முழு உரையையோ அதன் உள்ளடக்கத்தையோ நான் இங்கு பதிவு செய்ய விரும்பவில்லை. அது தனியாக ஆராயப்பட வேண்டிய ஒரு வரலாற்றுப் பொருள்.
ஆனால் நான் இங்கு பதிவுசெய்ய விரும்புவது அதிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட இரண்டு விடயங்கள்: ஒன்று, மாவீரர் நாளில் மக்கள் எடுத்துக்கொண்ட மக்கள் உறுதிமொழி; மற்றொன்று, மாவீரர் நாள் மற்றும் மாவீரர் துயிலும் இல்ல மரபுடன் தொடர்புடைய மாவீரர் பாடல் / துயிலும் இல்லப் பாடல்.
நான் போராளியாக இருந்த காலத்தில் பார்த்த வரலாற்று நடைமுறையில், உறுதிமொழி வேறு; துயிலும் இல்லப் பாடல் வேறு. அவற்றுக்கு அவற்றுக்குரிய தனித்த இடம் இருந்தது. எனவே, பின்னர் நிகழ்ச்சி நடைமுறையில் இந்த இரண்டையும் ஒன்றாகக் கலப்பது ஏன் ஏற்பட்டது என்பதைக் கேள்விக்குட்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது.
மக்களுக்கான உறுதிமொழி தெளிவான ஒரு உரையாக இருந்தது:
“தமிழீழத்தாய் நாட்டிற்காகத் தமது இன்னுயிரை ஈந்த மாவீரர்களை நினைவுகூரும் இப் புனித நாளில் ஈழத் தமிழனாகிய நான் உலகின் எத்திசையில் வாழ்ந்தாலும் தமிழீழமே எனது இலட்சியம் என்றும், இந்த இலட்சியத்துக்காக அர்ப்பணிப்புடன் செயற்படுவேன் என்றும், சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தமிழீழத் தனியரசான எனது வரலாற்று மண்ணின் மீட்சிக்காக அயராது உழைப்பேன் என்றும் உறுதிமொழி எடுத்துக்கொள்கின்றேன்.”
இதுதான் மக்கள் தமது இலட்சியத்தையும் எதிர்காலப் பொறுப்பையும் வெளிப்படுத்தும் உறுதிமொழி.
அதன் பின்னர்,
“தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்.”
என்ற தாரக முழக்கம் இடம்பெறும்.
இதற்கு மாறாக, “மொழியாகி, எங்கள் மூச்சாகி…” என்று தொடங்கும் படைப்பு தனித்த வரலாற்று இடத்தைக் கொண்டது:
மொழியாகி, எங்கள் மூச்சாகி
நாளை முடிசூடும் தமிழ்மீது உறுதி!
வழிகாட்டி எம்மை உருவாக்கும் தலைவன்
வரலாறு மீதிலும் உறுதி!
விழிமூடி இங்கே துயில்கின்ற வேங்கை
வீரர்கள் மீதிலும் உறுதி!
இழிவாக வாழோம்! தமிழீழப் போரில்
இனிமேலும் ஓயோம் உறுதி!
இந்தப் பாடலில் “உறுதி” என்ற சொல் இருப்பது உண்மை. ஆனால் “உறுதி” என்ற சொல் இருப்பதால் அந்தப் படைப்பு வரலாற்று ரீதியாக “உறுதிமொழி” ஆகிவிடாது.
நான் நேரடியாகக் கண்டும் அறிந்தும் வந்த மரபில், இது மாவீரர் நாள், மாவீரர் துயிலும் இல்லம், மாவீரரின் வித்துடல் விதைப்பு போன்ற நினைவுச் சூழல்களோடு இணைந்த பாடலாக இருந்தது. ஒரு மாவீரரின் வித்துடல் விதைக்கப்படும் போது இந்தப் பாடல் ஒலித்தது; மாவீரர் துயிலும் இல்லங்களிலும் இது பாடப்பட்டது. மாவீரர் நாளின் தனித்த நினைவு மரபிலும் இதற்கு ஒரு இடம் இருந்தது.
அதனால், இந்தப் பாடலை அதன் வரலாற்றுப் பயன்பாட்டிலிருந்து பிரித்து “உறுதிமொழி” என்ற பெயரில் பயன்படுத்துவது குறித்து நான் கேள்வி எழுப்புகிறேன்.
இது வெறும் பெயர் மாற்றம் பற்றிய கேள்வியல்ல.
ஒரு பாடலின் வரலாற்றுப் பெயரை மாற்றினால், அதன் வரலாற்றுப் பயன்பாடும் மாறுகிறது. அதன் நிகழ்ச்சி இடமும் மாறுகிறது. இறுதியில், அடுத்த தலைமுறைக்கு அந்தப் படைப்பு எதற்காக உருவாக்கப்பட்டது என்ற புரிதலும் மாறக்கூடும்.
2009க்குப் பின்னான புலம்பெயர் நிகழ்வுகளில் சில இடங்களில் இத்தகைய நடைமுறை உருவானதாக நான் காண்கிறேன். இதற்கு சிலர் “விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்திற்குத் தடை இருப்பதால், அந்தப் பாடலை அந்த வரலாற்றுப் பெயரில் பயன்படுத்த முடியாது; எனவே அதை உறுதிமொழியாகப் பயன்படுத்துகிறோம்” என்ற காரணத்தை முன்வைக்கிறார்கள்.
அப்படியானால் எனது கேள்வி மிகவும் நேரடியானது:
எந்த நாட்டின் எந்தச் சட்டம் இதை “உறுதிமொழி” என்று பெயர் மாற்றிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று கூறுகிறது?
சட்டத் தடை இருக்கிறது என்று கூறுவது மட்டும் போதாது. எந்தச் சட்டம்? எந்தப் பிரிவு? எந்தச் செயலுக்கு அந்தத் தடை பொருந்துகிறது? என்பதை ஆதாரத்துடன் கூற வேண்டும்.
மேலும், மக்களின் உறுதிமொழியைப் பார்த்தால், அதில் “விடுதலைப் புலிகள்” என்ற அமைப்பின் பெயர் இடம்பெறவில்லை. அந்த உரை மாவீரர்களை நினைவுகூர்ந்து, தமிழீழமே தமது இலட்சியம் என்றும், அந்த இலட்சியத்திற்காக அர்ப்பணிப்புடன் செயற்படுவோம் என்றும், வரலாற்று மண்ணின் மீட்சிக்காக உழைப்போம் என்றும் மக்கள் எடுத்துக்கொண்ட உறுதியைப் பற்றியது.
அப்படியிருக்க, ஒரு இயக்கத்தின் மீதான சட்டத் தடையை காரணமாகக் காட்டி, ஏற்கெனவே தனித்த வரலாற்று அடையாளத்துடன் இருந்த மக்கள் உறுதிமொழியை ஒதுக்கிவிட்டு, துயிலும் இல்லப் பாடலை அதன் இடத்தில் “உறுதிமொழி” என்று பயன்படுத்துவதற்கு உண்மையான காரணம் என்ன?
இது சட்டத்தின் கட்டாயமா?
அல்லது சட்டத்தைப் பற்றிய ஒரு ஊகத்தின் அடிப்படையில் உருவான நடைமுறையா?
ஒரு ஊடகவியலாளராக நான் கேட்கும் கேள்வி இதுதான்: ஆதாரம் எங்கே?
ஏனென்றால், வரலாற்றில் ஏற்கெனவே இருந்த ஒரு உறுதிமொழியை மாற்றியமைத்து, ஒரு மாவீரர் நினைவுப் பாடலை அதன் இடத்தில் வைத்துவிட்டு, பின்னர் அதையே அடுத்த தலைமுறைக்கு “உறுதிமொழி” என்று சொல்லிக் கொடுத்தால், அது வெறுமனே நிகழ்ச்சி ஒழுங்கின் மாற்றமாக இருக்காது. அது வரலாற்று நினைவின் வகைப்பாட்டையே மாற்றிவிடும்.
எனவே நான் இந்த இரண்டு விடயங்களையும் தனித்தனியாகப் பதிவு செய்ய விரும்புகிறேன்:
மக்களுக்கான உறுதிமொழி — அது உறுதிமொழியாகவே இருக்க வேண்டும்.
“மொழியாகி, எங்கள் மூச்சாகி…” — அது அதன் வரலாற்றுப் பயன்பாட்டுடன் கூடிய மாவீரர்/துயிலும் இல்லப் பாடலாகவே அடையாளப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
“தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” — அது அதற்குரிய தாரக முழக்கமாகவே இருக்க வேண்டும்.
இந்த மூன்றையும் ஒன்றாகக் கலக்காமல், அவை உருவான வரலாற்றுச் சூழலையும், அவற்றுக்குரிய நிகழ்ச்சி இடத்தையும் அடுத்த தலைமுறைக்கு தெளிவாக எடுத்துச் செல்வதே வரலாற்றைப் பாதுகாப்பதற்கான பொறுப்பான அணுகுமுறை என்று நான் கருதுகிறேன்.
நான் ஒரு முன்னாள் போராளியாக இந்த வேறுபாட்டைப் பார்த்தவன்; ஒரு ஊடகவியலாளராக அந்த வரலாற்றை பதிவு செய்ய வேண்டிய பொறுப்பு கொண்டவன்; ஒரு தமிழராக அந்த நினைவுகளை அடுத்த தலைமுறைக்கு எவ்வாறு கடத்துகிறோம் என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறவன்.
அதனால், உறுதிமொழியை உறுதிமொழியாகவும், மாவீரர் பாடலை மாவீரர் பாடலாகவும் அதன் வரலாற்றுப் பெயருடனும் இடத்துடனும் பேணுவோம் என்பதே எனது தெளிவான நிலைப்பாடு.
உறுதிமொழியின் இடம் — தேசியக் கொடி இறக்கப்படுவதற்கு முன்னரே
உறுதிமொழி என்பது ஒரு நிகழ்ச்சியின் சாதாரண வாசிப்பு அல்ல. அது ஒரு மக்கள் தங்களுடைய வரலாறு, அடையாளம், இலட்சியம் ஆகியவற்றின் முன்னிலையில் ஒன்றுபட்டு நின்று வெளிப்படுத்தும் உறுதிப்பாடாகும். அதனால், உறுதிமொழி இடம்பெறும் நேரமும், தேசியக் கொடியுடன் அதற்குள்ள தொடர்பும் நிகழ்ச்சி ஒழுங்கில் முக்கியமானவை.
ஒரு தேசிய நிகழ்வு எந்த இடத்தில் நடைபெற்றாலும் — அது அரங்கமாக இருக்கலாம், மண்டபமாக இருக்கலாம், திறந்தவெளியாக இருக்கலாம், விளையாட்டு மைதானமாக இருக்கலாம் அல்லது வேறு எந்த நிகழ்விடமாகவும் இருக்கலாம் — முதலில் தேசியக் கொடி ஏற்றப்பட்டு நிகழ்வு ஆரம்பமாக வேண்டும். அதன் பின்னர் அகவணக்கம், உரைகள், கலைநிகழ்ச்சிகள், கலாசார நிகழ்வுகள், விளையாட்டு நிகழ்வுகள், கருத்துரைகள் என நிகழ்ச்சியின் அனைத்துப் பகுதிகளும் நடைபெறும்.
நிகழ்வு இறுதிக்கட்டத்தை அடையும் போது, தேசியக் கொடி இறக்கப்படுவதற்கு முன்னரே உறுதிமொழி இடம்பெற வேண்டும். தேசியக் கொடி உயரத்தில் பறந்துகொண்டிருக்கும்போது, அதன் முன்னிலையில் மக்கள் ஒன்றுபட்டு நின்று உறுதிமொழி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். இதுவே முறையாக இருந்து வந்த நிகழ்ச்சி ஒழுங்காகும்.
அந்த இறுதி நிகழ்ச்சி ஒழுங்கிலும் ஒவ்வொரு அம்சத்திற்கும் அதற்குரிய இடம் இருக்கிறது. முதலில் உறுதிமொழி இடம்பெறும். அதனைத் தொடர்ந்து “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” என்ற மக்கள் எழுச்சிக் கோசம் ஒலிக்க வேண்டும். அதன் பின்னர் “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” என்ற எழுச்சிப் பாடல் இடம்பெற வேண்டும். இவை அனைத்தும் நடைபெறும் வரையில் தேசியக் கொடி உயரத்தில் பறந்துகொண்டிருக்க வேண்டும். அதன் பின்னரே தேசியக் கொடி கையேந்தப்பட்டு, மரியாதையுடன் இறக்கப்பட்டு, நிகழ்வு நிறைவடைய வேண்டும்.
எனவே, நிகழ்ச்சியின் ஒழுங்கு தெளிவாகப் பின்வருமாறு அமைய வேண்டும்:
தேசியக் கொடி ஏற்றல் → நிகழ்வு ஆரம்பம் → நிகழ்ச்சியின் அனைத்து பகுதிகளும் → உறுதிமொழி → “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” என்ற எழுச்சிக் கோசம் → “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” என்ற எழுச்சிப் பாடல் → தேசியக் கொடி கையேந்தல் → தேசியக் கொடி இறக்கம் → நிகழ்வு நிறைவு.
இங்கே மிகவும் முக்கியமான விடயம் என்னவென்றால், தேசியக் கொடி இறக்கப்பட்ட பின்னர் உறுதிமொழி எடுப்பது அல்லது மக்கள் எழுச்சிக் கோசத்தைச் சொல்வது இந்த நிகழ்ச்சி ஒழுங்கின் தொடர்ச்சியாக இருக்க முடியாது. கொடி இறக்கப்பட்டவுடன் தேசியக் கொடியை மையமாகக் கொண்ட நிகழ்ச்சி சடங்கு நிறைவடைந்துவிடுகிறது. அதற்குப் பின்னர் உறுதிமொழியை வைப்பது, அதன் வரலாற்று மற்றும் குறியீட்டு இடத்தை மாற்றுவதாகிறது.
குறிப்பாக, “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” என்பது மக்கள் எழுச்சிக் கோசமாகும். அது தேசியக் கொடி இன்னும் உயரத்தில் பறந்துகொண்டிருக்கும்போது, அந்தக் கொடியின் கீழ் தமிழர்களாக ஒன்றுபட்டு நின்று முழங்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. கொடியை இறக்கிய பின்னர் அந்த எழுச்சிக் கோசத்தை இடம்பெறச் செய்வது, அதன் இயல்பான நிகழ்ச்சி அமைப்பை மாற்றுவதாகும்.
அதேபோன்று, “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” பாடலும் தேசியக் கொடி இறக்கப்பட்ட பின்னர் இடம்பெறும் ஒரு தனிப்பட்ட நிறைவு நிகழ்ச்சியாக மாற்றப்படக் கூடாது. அது நிகழ்வின் இறுதிக்கட்டத்தில், கொடி உயரத்தில் பறந்துகொண்டிருக்கும் நிலையில் இடம்பெற்று, அதன் பின்னரே தேசியக் கொடி மரியாதையுடன் இறக்கப்பட வேண்டும்.
மாவீரர் நாளில் இடம்பெறும் மாவீரர் நாள் உறுதிமொழி தனித்துவமானது. அதனை வேறு பாடல், விருத்தம் அல்லது துயிலும் இல்லப் பாடலுடன் ஒன்றாக்கக்கூடாது. அதேபோல், ஒவ்வொரு பாடலுக்கும், எழுச்சிக் கோசத்திற்கும், உறுதிமொழிக்கும் அதன் வரலாற்று மற்றும் நிகழ்ச்சி இடம் தனித்தனியாக இருக்க வேண்டும்.
இப்போது சில புலம்பெயர் நிகழ்வுகளில் இந்த வரிசைகள் மாற்றப்பட்டிருப்பதை காணமுடிகிறது. கொடி இறக்கப்பட்ட பின்னர் உறுதிமொழி அல்லது எழுச்சிக் கோசம் இடம்பெறுவது போன்ற மாற்றங்கள், ஏற்கனவே இருந்து வந்த நிகழ்ச்சி ஒழுங்கை மாற்றுகின்றன. அந்த மாற்றம் ஏன் ஏற்பட்டது? அதன் வரலாற்று அடிப்படை என்ன? யார் அந்த ஒழுங்கை மாற்றினர்? எந்த மரபை அடிப்படையாகக் கொண்டு மாற்றினர்? என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன.
“எப்போதுமே இப்படித்தான் செய்கிறோம்” என்று கூறுவது மட்டும் போதாது. ஒரு தேசிய நிகழ்வின் ஒவ்வொரு சடங்கு நடவடிக்கைக்கும் அதன் வரலாற்றுப் பின்னணியும் நிகழ்ச்சி ஒழுங்கும் இருக்க வேண்டும். குறிப்பாக அடுத்த தலைமுறைக்கு இந்த நிகழ்வுகள் எடுத்துச் செல்லப்படும் நிலையில், முன்னர் இருந்த ஒழுங்கை மாற்றியமைத்து புதிய நடைமுறைகளை உருவாக்காமல், சரியான வரிசையைத் தெளிவுபடுத்தி மீண்டும் நிலைநிறுத்துவது அவசியம்.
எனவே, தேசியக் கொடி ஏற்றப்பட்ட பின்னர் நிகழ்வு நடைபெற வேண்டும்; நிகழ்வின் அனைத்து அம்சங்களும் நிறைவடைந்த பின்னர் உறுதிமொழி இடம்பெற வேண்டும்; அதனைத் தொடர்ந்து “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” என்ற மக்கள் எழுச்சிக் கோசமும், “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” என்ற எழுச்சிப் பாடலும் இடம்பெற வேண்டும்; இவை முடிந்த பின்னரே தேசியக் கொடி கையேந்தப்பட்டு மரியாதையுடன் இறக்கப்பட வேண்டும். தேசியக் கொடி இறக்கப்பட்ட பின்னர் உறுதிமொழியையோ அந்த எழுச்சிக் கோசத்தையோ வைப்பது அல்ல; அவற்றுக்குரிய இடம் கொடி இறக்கப்படுவதற்கு முன்னரே.
இவ்வாறான நிகழ்ச்சி ஒழுங்கே வரலாற்று மரபாக இருந்து வந்திருந்தால், அதை மாற்றியமைப்பதற்குப் பதிலாக, அந்த மரபைத் தெளிவுபடுத்தி, ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் அதற்குரிய இடத்தில் மீண்டும் சரியாக நிலைநிறுத்துவதே தேவையான திருத்தமாகும்.
மாவீரர் நாளில் இடம்பெறும் மாவீரர் நாள் உறுதிமொழி தனித்துவமானது. அதனை வேறு பாடல், விருத்தம் அல்லது துயிலும் இல்லப் பாடலுடன் ஒன்றாக்கக்கூடாது. அதேபோல், ஒவ்வொரு பாடலுக்கும், எழுச்சிக் கோசத்திற்கும், உறுதிமொழிக்கும் அதன் வரலாற்று மற்றும் நிகழ்ச்சி இடம் தனித்தனியாக இருக்க வேண்டும்.
இப்போது சில புலம்பெயர் நிகழ்வுகளில் இந்த வரிசைகள் மாற்றப்பட்டிருப்பதை காணமுடிகிறது. கொடி இறக்கப்பட்ட பின்னர் உறுதிமொழி அல்லது எழுச்சிக் கோசம் இடம்பெறுவது போன்ற மாற்றங்கள், ஏற்கனவே இருந்து வந்த நிகழ்ச்சி ஒழுங்கை மாற்றுகின்றன. அந்த மாற்றம் ஏன் ஏற்பட்டது? அதன் வரலாற்று அடிப்படை என்ன? யார் அந்த ஒழுங்கை மாற்றினர்? எந்த மரபை அடிப்படையாகக் கொண்டு மாற்றினர்? என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன.
“எப்போதுமே இப்படித்தான் செய்கிறோம்” என்று கூறுவது மட்டும் போதாது. ஒரு தேசிய நிகழ்வின் ஒவ்வொரு சடங்கு நடவடிக்கைக்கும் அதன் வரலாற்றுப் பின்னணியும் நிகழ்ச்சி ஒழுங்கும் இருக்க வேண்டும். குறிப்பாக அடுத்த தலைமுறைக்கு இந்த நிகழ்வுகள் எடுத்துச் செல்லப்படும் நிலையில், முன்னர் இருந்த ஒழுங்கை மாற்றியமைத்து புதிய நடைமுறைகளை உருவாக்காமல், சரியான வரிசையைத் தெளிவுபடுத்தி மீண்டும் நிலைநிறுத்துவது அவசியம்.
எனவே, தேசியக் கொடி ஏற்றப்பட்ட பின்னர் நிகழ்வு நடைபெற வேண்டும்; நிகழ்வின் அனைத்து அம்சங்களும் நிறைவடைந்த பின்னர் உறுதிமொழி இடம்பெற வேண்டும்; அதனைத் தொடர்ந்து “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” என்ற மக்கள் எழுச்சிக் கோசமும், “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” என்ற எழுச்சிப் பாடலும் இடம்பெற வேண்டும்; இவை முடிந்த பின்னரே தேசியக் கொடி கையேந்தப்பட்டு மரியாதையுடன் இறக்கப்பட வேண்டும். தேசியக் கொடி இறக்கப்பட்ட பின்னர் உறுதிமொழியையோ அந்த எழுச்சிக் கோசத்தையோ வைப்பது அல்ல; அவற்றுக்குரிய இடம் கொடி இறக்கப்படுவதற்கு முன்னரே.
இவ்வாறான நிகழ்ச்சி ஒழுங்கே வரலாற்று மரபாக இருந்து வந்திருந்தால், அதை மாற்றியமைப்பதற்குப் பதிலாக, அந்த மரபைத் தெளிவுபடுத்தி, ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் அதற்குரிய இடத்தில் மீண்டும் சரியாக நிலைநிறுத்துவதே தேவையான திருத்தமாகும்.
9. தேசிய அடையாளத்தை நிகழ்வுகளிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்து வெளிப்படுத்துவது சரியான அணுகுமுறையா?
தமிழர்களின் தேசிய அடையாளம், தேசியக் கொடி, நினைவுச் சின்னங்கள், தேசியப் பாடல்கள் போன்றவை அரசியல் அல்லது நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளில் மட்டும் முன்னிறுத்தப்பட்டு, தமிழ் மொழி, கலை, கலாசாரம், விளையாட்டு, ஊடகம், மாநாடுகள், சமூக விழாக்கள் போன்ற பெருமளவிலான பொதுநிகழ்வுகளில் அவை திட்டமிட்டு அல்லது அரசியல் காரணங்களால் தவிர்க்கப்படுகின்றன என்ற பார்வை உள்ளது. “எப்போதுமே இப்படித்தான் செய்தோம்” என்ற நடைமுறை மட்டும் போதுமான காரணமா? அப்படியானால், தமிழர் தேசிய அடையாளத்தை எந்த நிகழ்வுகளில் எவ்வாறு வெளிப்படுத்துவது என்பதற்கான தெளிவான, பொறுப்பான நிகழ்ச்சி நெறிமுறை ஒன்று தேவைப்படுகிறதா?
நிலவன்:- தமிழர் தேசிய அடையாளம், தேசியக் கொடி, வரலாற்றுச் சின்னங்கள், பாடல்கள் போன்றவை சில குறிப்பிட்ட அரசியல் அல்லது நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளுக்குள் மட்டும் சுருக்கப்பட்டு, பொதுவான பண்பாட்டு மற்றும் சமூக நிகழ்வுகளில் தவிர்க்கப்படுவது குறித்த விவாதம் மிகவும் முக்கியமானது. ஒரு மக்களின் தேசிய அடையாளம் என்பது அரசியல் நிகழ்வுகளுக்கு மட்டும் உரியதா, அல்லது அந்த மக்களின் மொழி, கலை, பண்பாடு, விளையாட்டு, அறிவியல், கல்வி, ஊடகம் மற்றும் சமூக வாழ்வு போன்ற அனைத்துத் தளங்களிலும் இயல்பாக வெளிப்பட வேண்டியதா என்பதுதான் இங்கு அடிப்படைக் கேள்வி.
“எப்போதுமே இப்படித்தான் செய்தோம்” என்ற பழக்கவழக்கம் மட்டுமே ஒரு நடைமுறைக்கு போதுமான நியாயமாக இருக்க முடியாது. சமூகமும் அதன் அமைப்புகளும் வளரும்போது, ஏற்கனவே பின்பற்றப்பட்ட நடைமுறைகள் மீளாய்வு செய்யப்பட வேண்டும். குறிப்பாக புலம்பெயர் சூழலில், பல தலைமுறைகள் தமிழர் சமூகத்துடன் இணைந்து வாழும் நிலையில், நாம் அடையாளங்களை எவ்வாறு கையாளுகிறோம் என்பதும் அடுத்த தலைமுறைக்கு ஒரு வரலாற்றுப் புரிதலாகவே சென்றடைகிறது.
ஒரு தேசிய இனத்தின் உருவாக்கம் அரசியல் நடவடிக்கைகளால் மட்டும் நிகழ்வதில்லை. மொழி, இலக்கியம், கலை, நாட்டியம், இசை, விளையாட்டு, அறிவியல், கல்வி, ஊடகம், பண்பாடு மற்றும் சமூக நிறுவனங்களும் ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு அடையாளத்தை உருவாக்கும் முக்கியத் தூண்களாக உள்ளன. எனவே, தேசிய அடையாளத்தை அரசியல் அல்லது நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளுக்கு மட்டும் கட்டுப்படுத்தாமல், பொருத்தமான முறையில் பண்பாட்டு மற்றும் சமூக நிகழ்வுகளிலும் வெளிப்படுத்துவது அந்த அடையாளத்தை மக்களின் அன்றாட வாழ்வுடன் தொடர்புபடுத்துகிறது.
அதேவேளை, எல்லா நிகழ்வுகளும் ஒரே தன்மையுடையவை அல்ல என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு நினைவேந்தல் நிகழ்வுக்கும், ஒரு கலைவிழாவுக்கும், ஒரு விளையாட்டு விழாவுக்கும், ஒரு பன்னாட்டு மாநாட்டுக்கும் ஒரே நிகழ்ச்சி நிரலைப் பயன்படுத்த முடியாது. சில நிகழ்வுகளில் அந்த நிகழ்வின் நோக்கம், நடத்தப்படும் இடம், இணைந்து செயல்படும் நிறுவனங்களின் விதிமுறைகள் அல்லது உள்ளூர் சட்டச் சூழல் போன்ற காரணங்களால் அடையாளச் சின்னங்களின் பயன்பாடு மாறுபடலாம். ஆனால் சூழ்நிலைக்கேற்ப மாற்றம் செய்வதற்கும், திட்டமிட்டு ஒரு மக்களின் அடையாளத்தை ஒதுக்குவதற்கும் இடையே மிகத் தெளிவான வேறுபாடு இருக்க வேண்டும்.
இங்கு இன்னொரு முக்கியமான விடயம் உள்ளது. தமிழர்களின் உரிமைகள், தேசிய அடையாளம், சமூக நலன், உலகத் தமிழர் ஒருங்கிணைப்பு போன்ற நோக்கங்களுடன் செயல்படுவதாக தங்களை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும் பல்வேறு அமைப்புகள், உண்மையில் மக்களுக்காகச் செயல்பட வேண்டிய கட்டமைப்புகளாக இருக்கின்றன. அவற்றின் நோக்கம் வேறுபட்டிருக்கலாம்; செயல்படும் நாடுகளும் சூழல்களும் வேறுபட்டிருக்கலாம். ஆனால், மக்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட அமைப்புகளே மக்களின் அடையாளத்தை கையாள்வதில் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட நடைமுறைகளை உருவாக்கத் தொடங்கினால், அதன் தாக்கம் அந்த அமைப்புகளுக்குள் மட்டும் நின்றுவிடாது.
ஒரு அமைப்பு ஒரு நிகழ்வில் தேசிய அடையாளத்தை முன்னிறுத்துகிறது; இன்னொரு அமைப்பு அதே போன்ற நிகழ்வில் அதைத் தவிர்க்கிறது; மற்றொரு அமைப்பு அரசியல் சூழ்நிலைக்கேற்ப அதன் இடத்தையும் வடிவத்தையும் மாற்றுகிறது என்ற நிலை நீடித்தால், இறுதியில் பொதுமக்களுக்கு எது சரியான நடைமுறை என்ற குழப்பம் உருவாகும். ஒரு மக்களின் அடையாளத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அமைப்புகளே அந்த அடையாளத்தைப் பயன்படுத்துவதில் வேறுபட்ட, முரண்பட்ட நெறிமுறைகளை உருவாக்குவது, ஒட்டுமொத்த சமூக ஒருங்கிணைப்பிற்கே பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடியது.
இது தனிப்பட்ட அமைப்புகளை குற்றம் சாட்டுவதற்கான கேள்வி அல்ல. மாறாக, மக்களின் பெயரிலும் மக்களின் உரிமைகளின் பெயரிலும் செயல்படும் அமைப்புகள் தங்களுடைய நடைமுறைகள் மக்களுக்கும் அடுத்த தலைமுறைக்கும் என்ன செய்தியைத் தருகின்றன என்பதைத் தாங்களே மீளாய்வு செய்ய வேண்டிய கேள்வி. ஒரு அமைப்பு தன்னை எவ்வாறு அடையாளப்படுத்திக்கொள்கிறது என்பதைக் காட்டிலும், அது நடைமுறையில் மக்களின் அடையாளத்தையும் வரலாற்று நினைவையும் எவ்வாறு கையாள்கிறது என்பதே முக்கியமானது.
ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் பிரதிநிதி அல்லது விருந்தினர் நிகழ்வில் கலந்துகொள்வதற்காக தேசிய அடையாளச் சின்னங்கள் அகற்றப்பட வேண்டிய சூழ்நிலை உருவாகுமானால், அதற்கும் வெளிப்படையான விளக்கம் தேவை. ஒரு பிரதிநிதியின் தனிப்பட்ட அல்லது அரசியல் நிலைப்பாட்டை மதிப்பதும், ஒரு சமூகத்தின் அடையாளத்தை மதிப்பதும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை அல்ல. ஒரு தனிநபரின் பங்கேற்புக்காக ஒரு முழு சமூகத்தின் அடையாளத்தை மாற்ற வேண்டிய அவசியம் உள்ளதா? என்பதே அங்கு கேட்கப்பட வேண்டிய கேள்வியாகும்.
அதேபோல், ஒரு நிகழ்வில் தேசிய அடையாளம் இடம்பெறவில்லை என்பதைக் கொண்டு மட்டும் அரசியல் அழுத்தம் அல்லது அரசியல் நோக்கம் இருந்தது என்று முடிவு செய்ய முடியாது. ஆனால் தொடர்ந்து ஒரே மாதிரியான முரண்பட்ட நடைமுறைகள் காணப்பட்டால், அவற்றுக்கான காரணங்கள் வெளிப்படையாக விளக்கப்பட வேண்டும். இல்லையெனில், அரசியல் வசதி, அமைப்பு சார்ந்த போட்டி, தனிப்பட்ட அணுகுமுறை அல்லது வேறு காரணங்கள் அடையாளங்களைத் தீர்மானிக்கின்றன என்ற சமூகக் கருத்து உருவாகக்கூடும்.
இதனால், புலம்பெயர் தமிழர் சமூகத்திற்கு தேவையானது ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் ஒரே மாதிரியான சடங்கைத் திணிப்பது அல்ல. மாறாக, எந்த வகையான நிகழ்வில் எந்த தேசிய அடையாளச் சின்னத்தை, எந்த அளவில், எந்த நிகழ்ச்சி ஒழுங்கில் பயன்படுத்துவது என்பதற்கான தெளிவான நிகழ்ச்சி நெறிமுறை தேவைப்படுகிறது.
அந்த நெறிமுறையில் நிகழ்வுகளை வகைப்படுத்தலாம். தேசிய அல்லது முதன்மை நினைவு நிகழ்வுகளுக்கு தனியான நிகழ்ச்சி ஒழுங்கு இருக்கலாம். பண்பாட்டு, இலக்கிய, கலை, விளையாட்டு, ஊடக அல்லது சமூக நிகழ்வுகளுக்கு அவற்றின் தன்மைக்கேற்ற முறையில் தேசிய அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தும் நடைமுறை இருக்கலாம். பன்னாட்டு அல்லது பல்கலாசார நிகழ்வுகளில் அந்த நிகழ்வின் விதிமுறைகளையும் உள்ளூர் சட்டச் சூழலையும் கருத்தில் கொண்டு நடைமுறை தீர்மானிக்கப்படலாம்.
அடுத்து, தரப்படுத்துதல் தேவை. தேசியக் கொடி ஏற்றுதல் மற்றும் இறக்குதல் எவ்வாறு நடைபெற வேண்டும்? எந்த நேரத்தில் பாடல்கள் இடம்பெற வேண்டும்? அகவணக்கம் அல்லது மரியாதை எவ்வாறு செலுத்தப்பட வேண்டும்? உறுதிமொழி, எழுச்சிக் கோசம், தேசியப் பாடல் அல்லது வரலாற்றுப் பாடல் ஆகியவற்றின் இடம் என்ன? — இவற்றைப் பற்றிய பொதுவான வழிகாட்டுதல்கள் இருக்க வேண்டும்.
மிக முக்கியமாக, இந்த நெறிமுறையை உருவாக்க வேண்டிய பொறுப்பு மக்களின் பெயரில் இயங்கும் அமைப்புகளுக்கே அதிகமாக உள்ளது. மக்களின் உரிமைக்காகவும், தமிழர் ஒருங்கிணைப்புக்காகவும், தேசிய அடையாளத்திற்காகவும் செயல்படுவதாகக் கூறும் அமைப்புகள் தங்களுக்குள் பிளவுபட்ட நடைமுறைகளை உருவாக்கிக்கொண்டால், அவர்கள் தீர்க்க வேண்டிய பிரச்சினையை அவர்களே பெரிதாக்கிவிடுகிறார்கள். ஒரே மக்களின் வரலாறு, ஒரே அடையாளம், ஒரே நினைவுப் பரப்பு ஆகியவற்றைக் கையாளும்போது, குறைந்தபட்சம் அடிப்படை நிகழ்ச்சி ஒழுங்குகளிலாவது ஒருங்கிணைந்த அணுகுமுறை இருக்க வேண்டும்.
இல்லையெனில், ஒரு தலைமுறை ஒரு நடைமுறையைக் கற்றுக்கொண்டு, அடுத்த தலைமுறை அதற்கு முற்றிலும் மாறான நடைமுறையைக் கற்றுக்கொள்ளும் நிலை உருவாகும். அப்போது வரலாற்று மரபு எது, பின்னர் உருவான மாற்றம் எது என்பதைக் கூட பிரித்தறிவது கடினமாகிவிடும். இதுவே ஒரு சமூகத்தின் அடையாளத் தொடர்ச்சிக்கும் வரலாற்றுப் புரிதலுக்கும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய மிகப் பெரிய சிக்கல்.
எனவே, தேசிய அடையாளங்களைப் பயன்படுத்துவது தொடர்பாக அமைப்புகள் தங்களுக்குள் போட்டியிடுவதற்குப் பதிலாக, பொதுவான அடிப்படைகளை உருவாக்க வேண்டும். கொடி, பாடல், உறுதிமொழி, நினைவுச் சின்னம், எழுச்சிக் கோசம் போன்ற ஒவ்வொரு அடையாளத்திற்கும் அதன் வரலாற்றுப் பொருளும் நிகழ்ச்சி இடமும் தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டும். அமைப்புகள் தங்களுடைய தனிப்பட்ட நடைமுறைகளுக்கேற்ப மக்களின் அடையாளத்தை மாற்றாமல், மக்களின் வரலாற்றையும் அடையாளத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு தங்களுடைய நடைமுறைகளை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.
ஒரு அடையாளத்தின் மதிப்பு அது எவ்வளவு அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதில் மட்டும் இல்லை. அது எவ்வளவு தெளிவாகவும், கண்ணியமாகவும், பொறுப்புணர்வுடனும் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதிலேயே அதன் சமூகப் பொருள் நிலைபெறுகிறது.
ஆகவே, புலம்பெயர் தமிழர் அமைப்புகள், பண்பாட்டு நிறுவனங்கள், ஊடகங்கள் மற்றும் சமூகக் குழுக்கள் இணைந்து, நிகழ்வின் தன்மைக்கு ஏற்ப தேசிய அடையாளங்களை எவ்வாறு கையாள வேண்டும் என்பதற்கான தெளிவான, பொறுப்பான, தலைமுறைகள் கடந்து தொடரக்கூடிய பொதுநிகழ்ச்சி நெறிமுறையை உருவாக்குவது காலத்தின் தேவையாகும்.
மக்களின் பெயரில் செயல்படும் அமைப்புகள் மக்களைப் பிரிக்கும் நடைமுறைகளை உருவாக்காமல், மக்களின் வரலாறு, அடையாளம், நினைவு மற்றும் எதிர்காலத் தலைமுறையின் புரிதலை ஒருங்கிணைக்கும் நடைமுறைகளை உருவாக்க வேண்டும். அதுவே அமைப்புகளின் பொறுப்பும், சமூகத்தின் மீதான அவர்களின் கடமையும் ஆகும்.
10. அடுத்த தலைமுறைக்காக நாம் எதைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்?
தேசியக் கொடியின் , அதன் வரலாற்று அடையாளம், “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” போன்ற பாடல்களின் இடம், கொடி ஏற்றுதல்–இறக்குதல் ஒழுங்கு, உறுதிமொழியின் உண்மையான பொருள், அரசியல் பிரதிநிதிகளின் பங்கேற்பு, சட்டத் தடைகள் மற்றும் தேசிய அடையாளச் சின்னங்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடு போன்ற விடயங்களில் இன்று புலம்பெயர் தமிழர் சமூகத்தில் பல்வேறு புரிதல்கள் காணப்படுகின்றன. இந்த முரண்பாடுகளை எவ்வாறு தெளிவுபடுத்தி அடுத்த தலைமுறைக்கு வரலாற்றை பொறுப்புடன் கடத்த முடியும்? தேசிய நிகழ்வுகளை ஏற்பாடு செய்பவர்கள், அவற்றில் பொறுப்பேற்று செயற்படுபவர்கள், அரசியல் பிரதிநிதிகள் மற்றும் பொதுமக்கள் அனைவரிடமும், இந்த விவாதத்தின் முடிவில் நீங்கள் முன்வைக்க விரும்பும் முக்கியமான கருத்து என்ன?
நிலவன்:- அடுத்த தலைமுறைக்கு வரலாற்று உண்மைகளையும் தேசிய அடையாளங்களின் முக்கியத்துவத்தையும் துல்லியமாகவும் பொறுப்புடனும் கடத்துவது புலம்பெயர் தமிழ் சமூகத்தின் மிக முக்கியமான கடமைகளில் ஒன்றாகும். இந்த நேர்காணலில் நாம் தேசியக் கொடி, அதன் வரலாற்றுப் பின்னணி, “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” போன்ற பாடல்களின் இடம், கொடி ஏற்றுதல்–இறக்குதல் நிகழ்ச்சி ஒழுங்கு, உறுதிமொழியின் உண்மையான பொருள், “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” என்ற மக்கள் எழுச்சிக் கோசத்தின் தனித்துவம், அரசியல் பிரதிநிதிகளின் பங்கேற்பு, சட்ட வரம்புகள் மற்றும் தேசிய அடையாளச் சின்னங்களுக்கும் இயக்க அடையாளங்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு எனப் பல்வேறு அம்சங்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். இவை ஒவ்வொன்றிலும் காணப்படும் குழப்பங்களை அடுத்த தலைமுறைக்கும் அதே வடிவில் கடத்தாமல், தெளிவான வரலாற்றுப் புரிதலை உருவாக்குவதே இன்றைய தலைமுறையின் பொறுப்பு.
முதலில், வரலாற்றை நினைவாக மட்டும் வைத்திருக்காமல் ஆவணமாகப் பாதுகாக்க வேண்டும். தேசியக் கொடி, நினைவேந்தல் பாடல்கள், உறுதிமொழிகள், மக்கள் எழுச்சிக் கோசங்கள் மற்றும் அவற்றுடன் தொடர்புடைய நிகழ்ச்சி நடைமுறைகள் எப்போது, எவ்வாறு, எந்தச் சூழலில் பயன்படுத்தப்பட்டன என்பவை ஆதாரங்களுடன் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். பழைய நிகழ்ச்சி நிரல்கள், ஒலிப்பதிவுகள், புகைப்படங்கள், காணொளிகள், வெளியீடுகள் மற்றும் அந்தக் காலகட்டத்தை நேரடியாக அனுபவித்தவர்களின் சாட்சியங்கள் ஆகியவை முறையாகச் சேகரிக்கப்பட்டு, எதிர்கால தலைமுறைக்கு ஆய்வுக்குரிய வரலாற்றுச் சொத்தாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
அடுத்ததாக, வரலாற்று உண்மை, சட்டநிலை, அரசியல் கருத்து, சமூக நடைமுறை ஆகியவற்றை ஒன்றோடொன்று கலக்கக் கூடாது. ஒரு குறிப்பிட்ட நாட்டில் ஒரு அமைப்பு அல்லது இயக்கம் தொடர்பாக சட்டத் தடைகள் இருக்கலாம். ஆனால் அதிலிருந்து ஒவ்வொரு வரலாற்றுச் சின்னத்திற்கும் ஒரே சட்டநிலை உண்டு என்று முடிவு செய்ய முடியாது. அதேபோல், சட்ட வரம்புகள் இல்லை என்றும் ஊகிக்க முடியாது. எனவே, “சட்டம் தடை செய்கிறது” என்ற பொதுவான அச்சத்திற்கும், “எந்தச் சட்டமும் பொருந்தாது” என்ற ஆதாரமற்ற நம்பிக்கைக்கும் இடையில் அல்லாமல், அந்தந்த நாட்டின் சட்டத்தையும் அதன் சூழலையும் ஆதாரத்துடன் புரிந்துகொண்டு செயற்பட வேண்டும். சட்டத்தை மதிப்பதும், வரலாற்றைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்வதும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை அல்ல.
அதேபோல், ஒரு அரசியல் பிரதிநிதியின் வருகை ஒரு மக்களின் வரலாற்று அடையாளத்தைவிட மேலானதாக இருக்க முடியாது. பிரதிநிதிகளுக்கும் விருந்தினர்களுக்கும் தங்களுடைய அரசியல் அல்லது தனிப்பட்ட நிலைப்பாடுகள் இருக்கலாம்; அவை மதிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் அவர்களின் வருகைக்காக ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்றுச் சின்னங்களை மாற்றுவது, மறைப்பது அல்லது நிகழ்ச்சி நெறிமுறையைத் தன்னிச்சையாக மாற்றுவது அவசியமானதாகக் கருதப்படக்கூடாது. பங்கேற்பாளரின் அரசியல் நிலைப்பாட்டையும், நிகழ்வின் வரலாற்று அடையாளத்தையும் தெளிவான எல்லைகளுடன் ஒரே மேடையில் கையாள முடியும்.
இதிலிருந்து நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்களின் பொறுப்பு மிகத் தெளிவாகிறது. தேசியக் கொடி ஏற்றுதல், நிகழ்ச்சியின் முக்கிய பகுதிகள், உறுதிமொழி, “தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்” என்ற மக்கள் எழுச்சிக் கோசம், எழுச்சிப் பாடல், பின்னர் தேசியக் கொடியை மரியாதையுடன் இறக்குதல் என ஒவ்வொரு கூறுக்கும் அதன் வரலாற்றுப் பொருளையும் உரிய இடத்தையும் புரிந்துகொண்ட ஒரு தெளிவான நிகழ்ச்சி நெறிமுறை தேவை. ஒவ்வொரு அமைப்பும் ஒவ்வொரு முறையில் மாற்றியமைக்கும் நடைமுறைகள் அடுத்த தலைமுறைக்கு குழப்பத்தை உருவாக்கக்கூடும்.
அதனால், “எப்போதுமே இப்படித்தான் செய்தோம்” என்பது மட்டும் போதுமான காரணமல்ல. ஒரு நடைமுறை வரலாற்று ஆதாரத்துடன் பொருந்துகிறதா, அதன் பொருள் காலப்போக்கில் மாற்றப்பட்டுவிட்டதா, அது அடுத்த தலைமுறைக்கு சரியான புரிதலை வழங்குகிறதா என்பதை அமைப்புகளே அவ்வப்போது மீளாய்வு செய்ய வேண்டும். மக்களின் பெயரில் இயங்கும் அமைப்புகள் தங்களுக்குள் முரண்பட்ட நடைமுறைகளை உருவாக்காமல், வரலாறு, அடையாளம், நினைவு மற்றும் எதிர்கால தலைமுறையின் புரிதலை ஒருங்கிணைக்கும் பொறுப்பான நெறிமுறைகளை உருவாக்க வேண்டும்.
பொதுமக்களுக்கும், குறிப்பாக பெற்றோர்களுக்கும் இங்கு ஒரு தலைமுறைப் பொறுப்பு இருக்கிறது. குழந்தைகளையும் இளைஞர்களையும் நிகழ்வுகளுக்கு அழைத்துச் செல்வது மட்டும் போதாது. ஒரு கொடி ஏன் ஏற்றப்படுகிறது, ஏன் மரியாதையுடன் இறக்கப்படுகிறது, ஒரு பாடல் ஏன் குறிப்பிட்ட இடத்தில் பாடப்படுகிறது, உறுதிமொழி என்றால் என்ன, மக்கள் எழுச்சிக் கோசம் என்றால் என்ன, அவற்றின் வரலாற்றுப் பின்னணி என்ன என்பதையும் அவர்களுக்கு விளக்க வேண்டும். அப்போதுதான் ஒரு நிகழ்வில் அவர்கள் பார்ப்பது வெறும் சடங்காக இல்லாமல், வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் அனுபவமாக மாறும்.
எனவே, தேசிய அடையாளங்களைப் பாதுகாப்பது என்பது அவற்றை கண்மூடித்தனமாக எங்கும் பயன்படுத்துவது அல்ல; அவற்றின் வரலாற்றுப் பொருளைத் திரித்து விடாமல், உரிய சூழலில் உரிய மரியாதையுடன் கையாள்வதாகும். அதேபோல், சட்டத்தை மதிப்பது என்பது வரலாற்று அடையாளத்தை மறந்துவிடுவது அல்ல; சட்ட வரம்புகளையும் வரலாற்று உண்மைகளையும் தனித்தனியாகப் புரிந்துகொண்டு பொறுப்புடன் செயற்படுவதாகும்.
இந்த முழு விவாதத்தின் முடிவில் நான் வலியுறுத்த விரும்புவது இதுதான்:
நாம் அடுத்த தலைமுறைக்கு வெறும் கொடியை மட்டும் கொடுக்க வேண்டியதில்லை; அந்தக் கொடியின் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் அறிவையும் கொடுக்க வேண்டும். ஒரு பாடலை மட்டும் பாடக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டியதில்லை; அந்தப் பாடல் எந்த வரலாற்றிலிருந்து வந்தது என்பதையும் சொல்ல வேண்டும். ஒரு உறுதிமொழியை மட்டும் சொல்ல வைக்க வேண்டியதில்லை; அது எதற்கான உறுதிமொழி என்பதைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். ஒரு நிகழ்ச்சியை மட்டும் நடத்த வேண்டியதில்லை; அதன் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சி நெறிமுறைக்கும் பின்னால் இருக்கும் வரலாற்றுப் பொருளையும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.
ஏனெனில், வரலாறு தெளிவாகக் கடத்தப்படாத இடத்தில் குழப்பமே அடுத்த தலைமுறையின் வரலாறாக மாறிவிடும்.
எனவே, இன்று நமக்கு முன் நிற்கும் மிகப்பெரிய பொறுப்பு அடையாளங்களைப் பாதுகாப்பது மட்டுமல்ல — அவற்றின் உண்மையான வரலாற்றையும், பொருளையும், மரியாதையையும் பாதுகாப்பதே. நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியும் அடுத்த தலைமுறைக்கு ஒரு பாடமாகவும், நாம் உருவாக்கும் ஒவ்வொரு நடைமுறையும் நாளைய வரலாற்றுக்கான ஒரு பதிவாகவும் அமைகிறது.
நமது தலைமுறை விட்டுச் செல்ல வேண்டியது குழப்பமான நடைமுறைகள் அல்ல; ஆதாரத்துடன் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட வரலாறு. மறைக்கப்பட்ட அடையாளங்கள் அல்ல; பொறுப்புடன் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட அடையாளங்கள். வெறும் நினைவுகள் அல்ல; அடுத்த தலைமுறையும் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய தெளிவான வரலாற்றுப் பதிவு.
அதுவே வரலாற்றை மதிப்பதற்கும், தேசிய அடையாளங்களின் மரியாதையைப் பாதுகாப்பதற்கும், அடுத்த தலைமுறைக்கு நாம் செய்யக்கூடிய உண்மையான கடமையாகும்.
“தமிழரின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்”
