கொடியும் குரலும் எங்கே? புலம்பெயர் தமிழர் தேசிய நிகழ்வுகளின் நிகழ்ச்சி ஒழுங்கை மீள்பார்க்க வேண்டிய நேரம் – நிலவன்.

கொடியும் குரலும் எங்கே?

“நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” பாடலும் தமிழீழ தேசியக் கொடியும் — புலம்பெயர் தமிழர் தேசிய நிகழ்வுகளின் நிகழ்ச்சி ஒழுங்கை மீள்பார்க்க வேண்டிய நேரம் – நிலவன்.

புலம்பெயர் தமிழர் வாழ்வில் தேசிய நினைவு நிகழ்வுகள் என்பவை வெறுமனே ஒரு நிகழ்ச்சியை நடத்தி முடிப்பதற்கான ஏற்பாடுகள் அல்ல. அவை ஒரு மக்களின் வரலாறு, நினைவு, அடையாளம், மொழி, மண், இழப்பு, தியாகம், அரசியல் உணர்வு மற்றும் எதிர்காலத் தலைமுறைக்குக் கடத்தப்பட வேண்டிய வரலாற்றுப் புரிதல் ஆகியவற்றோடு ஆழமாகத் தொடர்புபட்டவை. குறிப்பாக தேசிய நினைவு நாட்கள், தமிழர் தேசிய அடையாளத்தை முன்னிறுத்தும் நிகழ்வுகள், நினைவேந்தல்கள், கலை மற்றும் பண்பாட்டு நிகழ்ச்சிகள், பொதுக்கூட்டங்கள், மாநாடுகள் எனப் புலம்பெயர் தேசங்களில் நடைபெறும் தமிழர் ஒன்றுகூடல்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்றுப் பின்னணியையும் சமூக நினைவையும் தாங்கி நிற்கின்றன. இத்தகைய நிகழ்வுகளில் மேடையில் இடம்பெறும் ஒவ்வொரு சின்னமும், ஒலிக்கும் ஒவ்வொரு பாடலும், நிகழ்ச்சியின் ஒவ்வொரு கட்டமும், அவை இடம்பெறும் வரிசையும் கூட ஒரு குறியீட்டு மொழியை உருவாக்குகின்றன. எனவே, “எப்போதுமே இப்படித்தான் செய்தோம்” என்ற காரணத்தை மட்டும் முன்வைத்து தேசிய நிகழ்வுகளின் நடைமுறைகளைத் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பதைவிட, இன்று நாம் என்ன செய்கிறோம், ஏன் செய்கிறோம், அதன் மூலம் அடுத்த தலைமுறைக்கு என்ன செய்தியை வழங்குகிறோம் என்பதைக் கேட்க வேண்டிய காலகட்டத்தில் நாம் இருக்கிறோம்.

இந்தப் பின்னணியில்தான் தேசியக் கொடியின் இடத்தையும், நிகழ்ச்சி ஒழுங்கில் அதன் நிலைப்பாட்டையும் நாம் மீள்பார்க்க வேண்டியுள்ளது. ஒரு தேசியக் கொடி என்பது வெறும் துணித்துண்டு அல்ல. அது ஒரு மக்களின் வரலாற்று நினைவுகளையும், அடையாளத்தையும், அரசியல் இருப்பையும், தேசிய உணர்வையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தக்கூடிய ஒரு குறியீடு. ஒரு கொடி ஏற்றப்படுகிறதா, எந்த இடத்தில் ஏற்றப்படுகிறது, எப்போது இறக்கப்படுகிறது, அதனுடன் எந்தப் பாடல் ஒலிக்கிறது, எந்த உறுதிமொழி இடம்பெறுகிறது என்பவை அனைத்தும் நிகழ்ச்சியின் குறியீட்டு அமைப்பில் அர்த்தம் கொண்டவை. ஆகவே, தேசிய நிகழ்வுகளில் கொடியை ஒரு அலங்காரப் பொருளாக மட்டும் அணுகுவது அதன் வரலாற்று மற்றும் அடையாளப் பொருளைச் சுருக்கிவிடும்.

இதனோடு தொடர்புடைய முக்கியமான விடயம் நிகழ்ச்சி ஒழுங்காகும். சில தேசிய நிகழ்வுகளில் தமிழீழ தேசியக் கொடி நிகழ்ச்சியின் ஒரு கட்டத்தில் ஏற்றப்பட்டு, நிகழ்ச்சியின் இறுதியில் இறக்கப்படுகிறது. ஆனால் அதனுடன் தொடர்புடைய தேசிய உணர்வை வெளிப்படுத்தும் பாடல், உறுதிமொழி அல்லது “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” போன்ற வரலாற்று நினைவோடு தொடர்புடைய பாடல்கள் சில சமயங்களில் கொடி இறக்கப்பட்ட பின்னரும் இடம்பெறும் சூழல் உருவாகிறது. இங்கு நாம் ஒரு கேள்வியை எழுப்ப வேண்டியுள்ளது: கொடியே தேசிய அடையாளத்தின் முக்கியச் சின்னமாக நிகழ்வில் முன்னிறுத்தப்பட்டிருந்தால், அதனுடன் தொடர்புடைய பாடல், உறுதிமொழி அல்லது தேசிய நினைவுப் பகுதி எந்த தருணத்தில் இடம்பெறுவது நிகழ்ச்சியின் குறியீட்டு ஒழுங்குக்கு பொருத்தமானதாக இருக்கும்? கொடியை இறக்கிய பின்னர் தேசிய அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தும் பாடல்களும் உறுதிமொழிகளும் தொடர்வது நிகழ்ச்சியின் குறியீட்டு அமைப்பில் எந்த அர்த்தத்தை உருவாக்குகிறது? இது ஒரு நிகழ்ச்சிக்கான கட்டாயமான ஒரே விதிமுறை இருக்க வேண்டும் என்பதற்கான வாதமல்ல; ஆனால் தேசிய நிகழ்வுகளை வடிவமைப்பவர்கள் இந்த ஒழுங்கின் குறியீட்டு அர்த்தத்தை சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு முக்கியமான கேள்வியாகும்.

குறிப்பாக “நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்” போன்ற பாடல்கள் வெறும் இசை நிகழ்ச்சியின் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்பட முடியாது. அவை ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தின் அரசியல் உணர்வுகளையும், தேசிய எதிர்பார்ப்புகளையும், போராட்ட வரலாற்றோடு தொடர்புடைய நினைவுகளையும் தாங்கி நிற்கும் பாடல்களாக சமூக நினைவில் இடம்பெற்றுள்ளன. தேனிசைச் செல்லப்பா போன்ற கலைஞர்களால் இப்பாடல்கள் புலம்பெயர் தமிழர் நிகழ்வுகளில் பாடப்பட்டு வந்திருக்கின்றன. எனவே, இத்தகைய பாடல் எந்த தருணத்தில் ஒலிக்கிறது என்பதும் நிகழ்ச்சியின் மொத்தக் குறியீட்டு அமைப்பில் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. கொடியின் இருப்பு, பாடலின் இருப்பு, உறுதிமொழியின் இருப்பு ஆகியவை தனித்தனி நிகழ்ச்சிப் பகுதிகளாக அல்லாமல் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய தேசிய நினைவுக் குறியீடுகளாக அணுகப்பட வேண்டுமா என்பதே இங்கு மீளாய்வு செய்ய வேண்டிய விடயமாகும்.

இதனோடு இன்னொரு அடிப்படைத் தெளிவும் அவசியமாகிறது. தமிழீழ தேசியக் கொடியையும் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் கொடி அல்லது இயக்கச் சின்னத்தையும் ஒரே பொருளாகக் கருதுவது வரலாற்று ரீதியாகவும் குறியீட்டு ரீதியாகவும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. வரலாற்றுப் பதிவுகளில் புலிச் சின்னம் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்துடன் தொடர்புடைய சின்னமாக உருவான பின்னர், 1990ஆம் ஆண்டில் அது தமிழீழ தேசியக் கொடியாகப் பயன்படுத்துவதற்கான தனித்த அடையாளப் பரிமாணத்தைப் பெற்றதாகவும், இயக்கத்தின் பெயரைப் பொறித்த எழுத்துகள் இல்லாத வடிவமே தேசியக் கொடியாக வேறுபடுத்தப்பட்டதாகவும் குறிப்பிடப்படுகிறது. எனவே, இயக்கச் சின்னத்திற்கும் தமிழீழ தேசியக் கொடிக்கும் இடையிலான வரலாற்றுத் தொடர்பை மறுப்பதும் சரியல்ல; அதேவேளை இரண்டையும் வேறுபாடின்றி ஒரே பொருளாகக் கருதுவதும் சரியான வரலாற்றுப் புரிதல் அல்ல. இந்த வேறுபாட்டைத் தெளிவாக எடுத்துரைப்பது தேசிய நிகழ்வுகளை ஏற்பாடு செய்பவர்களின் பொறுப்பாகும்.

இந்த வேறுபாடு ஏன் முக்கியம் என்றால், ஒரு தேசிய அடையாளச் சின்னத்தைப் பற்றிய புரிதல் தவறாக முன்வைக்கப்படும் போது, அந்தச் சின்னம் குறித்த சமூக உரையாடலும் தவறான திசைக்குச் செல்லக்கூடும். ஒரு இயக்கத்திற்குரிய சின்னம் என்பது ஒரு இயக்கத்தின் வரலாறு, அமைப்பு, அரசியல் செயற்பாடு ஆகியவற்றோடு நேரடியாகத் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம். அதே சின்னத்தின் மாற்றியமைக்கப்பட்ட அல்லது வேறுபடுத்தப்பட்ட வடிவம் ஒரு தேசிய அடையாளமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். எனவே, “இது இயக்கத்தின் கொடி மட்டுமே” என்ற ஒரே வரையறைக்குள் தமிழீழ தேசியக் கொடியை அடக்கிவிடுவதும், அதேவேளை அதன் வரலாற்று இயக்கத் தொடர்பை முழுமையாக மறைப்பதும் இரண்டும் வரலாற்றை எளிமைப்படுத்தும் அணுகுமுறைகளாகிவிடும். தேசிய நிகழ்வுகளில் இந்த வரலாற்றுத் தெளிவு மறைக்கப்படாமல், அடுத்த தலைமுறைக்கு புரியும் வகையில் விளக்கப்பட வேண்டியது அவசியம்.

இங்கே இன்னொரு விடயத்தையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும். புலம்பெயர் நாடுகளில் நாம் வாழும் சமூகங்களின் தேசிய நிகழ்வுகளைப் பார்க்கும்போது, அந்தந்த நாட்டின் அரசியல் பிரதிநிதிகள் தங்களுடைய தேசியச் சின்னங்களோடும் தேசியக் கொடியோடும் பொதுநிகழ்வுகளில் பங்கேற்பது இயல்பான பொது நிகழ்வு சார்ந்த பங்கேற்பாகக் காணப்படுகிறது. தங்களுடைய நாட்டின் தேசிய அடையாளத்தோடு நிற்பதில் அவர்கள் பொதுவாக தயக்கம் காட்டுவதில்லை. ஆனால் அதே புலம்பெயர் சூழலில் தமிழ் மக்களின் அரசியல் பிரதிநிதிகளாகத் தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் சிலர், தமிழர் தேசிய அடையாளத்தை முன்னிறுத்தும் நிகழ்வுகளில் தமிழர் தேசியக் கொடியுடன் நிற்பதிலோ அல்லது அதன் அருகில் தங்களை வெளிப்படுத்துவதிலோ தயக்கம் காட்டுவதாக சமூகத்தில் அவதானிக்கப்படுகிறது. இது ஒவ்வொரு நபருக்கும் பொதுவான குற்றச்சாட்டாக முன்வைக்கப்பட வேண்டியதல்ல. ஆனால் பிரதிநிதித்துவம் என்ற அடிப்படையில் இதனை நாம் கேள்விக்குட்படுத்த வேண்டிய தேவை இருக்கிறது.

தாங்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் கூறும் மக்களின் மொழி, வரலாறு, உரிமைகள், நினைவுகள், துயரங்கள் மற்றும் அரசியல் கோரிக்கைகள் குறித்து பேசத் தயாராக இருக்கும் ஒருவர், அந்த மக்களின் தேசிய அடையாளச் சின்னம் முன்னிலையில் இருக்கும்போது மட்டும் ஏன் ஒரு தூரத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்ற கேள்வி இயல்பாகவே எழுகிறது. ஒரு அரசியல் பிரதிநிதி தமது அரசியல் பணியில் தமிழ் மக்களின் பிரச்சினைகள், உரிமைகள், வரலாறு அல்லது நினைவுகள் குறித்து பேசுகிறார் என்றால், அந்த மக்களின் தேசிய அடையாள நிகழ்வில் அவர்களின் அடையாளச் சின்னத்தோடு நிற்பது குறித்து ஏன் தயக்கம் உருவாக வேண்டும்? ஒருவர் அந்தச் சின்னத்துடன் நிற்க வேண்டுமா வேண்டாமா என்பது அவருடைய தனிப்பட்ட முடிவாக இருக்கலாம். ஆனால் அவர் தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதியாக ஒரு நிகழ்வில் பங்கேற்கும்போது, அந்த நிகழ்வின் வரலாற்று மற்றும் குறியீட்டு சூழலோடு அவர் எவ்வாறு தன்னை இணைத்துக் கொள்கிறார் என்பது சமூக விவாதத்திற்குரிய விடயமாகிறது.

இதே இடத்தில் ஒரு முரண்பாட்டை நாம் சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது. தாங்கள் வாழும் நாடுகளின் தேசிய நிகழ்வுகளில் அந்தந்த நாட்டின் தேசியக் கொடிகள் உயர்த்தப்படும் போது, அந்நாடுகளின் அரசியல் பிரதிநிதிகள், சமூகத் தலைவர்கள், அதிகாரிகள் மற்றும் பொதுப் பிரதிநிதிகள் தங்களுடைய தேசியச் சின்னங்களோடு நிற்பது இயல்பானதாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் தமிழர் தேசிய நிகழ்வொன்றில் தமிழர் தேசியக் கொடியின் முன்னிலையில் நிற்பது மட்டும் ஏன் ஒரு அரசியல் சிக்கலாகவோ, தயக்கத்திற்குரிய விடயமாகவோ மாறுகிறது? இது யாரையும் குற்றவாளியாக்கும் கேள்வி அல்ல; மாறாக, அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தின் அடையாளப் புரிதலை ஆராய வேண்டிய கேள்வி. தாங்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மக்களின் தேசிய அடையாளத்தோடு நிற்பதில் உருவாகும் தயக்கத்திற்கான காரணம் என்ன என்பதை அந்தப் பிரதிநிதிகளும், அவர்களை அழைக்கும் அமைப்புகளும், சமூகமும் திறந்த மனதுடன் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.

இங்கே அமைப்பாளர்களின் பொறுப்பும் அதே அளவு முக்கியமானது. ஒரு அரசியல் பிரதிநிதி நிகழ்வில் பங்கேற்கிறார் என்பதற்காக நிகழ்ச்சியின் வரலாற்று அடையாளம் மாற்றப்பட வேண்டுமா? ஒருவருடைய அரசியல் வசதிக்காக ஒரு மக்களின் அடையாளச் சின்னம் மறைக்கப்பட வேண்டுமா? ஒரு பிரதிநிதி வருவதற்காக தேசியக் கொடியை மேடையில் வைக்காமல் இருப்பது, அல்லது அதன் இருப்பை குறைத்து காட்டுவது, அல்லது நிகழ்ச்சியின் குறியீட்டு அமைப்பிலிருந்து அதை விலக்குவது போன்ற நடைமுறைகள் ஏன் தேவைப்படுகின்றன? இத்தகைய முடிவுகள் எடுக்கப்படுமானால், அதன் காரணத்தை சமூகத்திடம் விளக்க வேண்டிய பொறுப்பு அமைப்பாளர்களுக்கு இருக்கிறது. ஏனெனில் ஒரு நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்பவர்கள் வெறும் நிகழ்ச்சி நிரலை நிர்வகிப்பவர்கள் அல்ல; அந்த நிகழ்வின் வரலாற்று நினைவையும் அதன் குறியீட்டு மொழியையும் நிர்வகிப்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.

மேலும் கவனிக்க வேண்டியது, தமிழர் மக்கள் ஒன்றுகூடும் நிகழ்வுகள் அரசியல் நிகழ்வுகளால் மட்டுமே வரையறுக்கப்படுவதில்லை என்பதாகும். தமிழ் மொழி நிகழ்வுகள், கலை நிகழ்ச்சிகள், நாட்டிய அரங்கேற்றங்கள், விளையாட்டு விழாக்கள், வானொலி நிகழ்ச்சிகள், சமூக விழாக்கள், மாநாடுகள், தெருவிழாக்கள், பல நாள் நடைபெறும் தமிழர் ஒன்றுகூடல்கள் என புலம்பெயர் நாடுகளில் தமிழர் சமூகத்தின் பொதுவாழ்வு பல்வேறு வடிவங்களில் விரிந்திருக்கிறது. சில நிகழ்வுகளில் ஆயிரக்கணக்கான தமிழர்கள் கூடுகின்றனர். ஆனால் சில நேரங்களில் இவ்வாறான பெரிய தமிழர் ஒன்றுகூடல்களில் தேசிய அடையாளக் கொடி இடம்பெறாமல் இருக்கிறது; அதேவேளை வெளிப்படையான அரசியல் அல்லது நினைவு நிகழ்வுகளில் மட்டும் அது முன்னிறுத்தப்படுகிறது. அப்படியானால் நாம் கேட்க வேண்டியது: தேசிய அடையாளம் என்பது அரசியல் நிகழ்வுகளுக்குள் மட்டுமே கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒன்றா? மொழி, கலை, பண்பாடு, விளையாட்டு, சமூக வாழ்வு ஆகியவை ஒரு மக்களின் தேசிய அடையாளத்திலிருந்து முற்றிலும் பிரிக்கப்பட்டவைதானா?

ஒரு குழந்தை தமிழ் மொழி நிகழ்ச்சிக்குச் செல்கிறது; தமிழ் கலை நிகழ்ச்சியைப் பார்க்கிறது; தமிழ் இசையைக் கேட்கிறது; தமிழர் சமூகத்துடன் இணைகிறது. ஆனால் தனது சமூகத்தின் தேசிய வரலாற்றைச் சுட்டிக்காட்டும் சின்னங்களை அது குறிப்பிட்ட சில அரசியல் அல்லது நினைவு நிகழ்வுகளில் மட்டுமே காண்கிறது என்றால், அதன் தேசிய அடையாளப் புரிதல் எவ்வாறு உருவாகும்? தேசிய அடையாளம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் மட்டும் நினைவுகூரப்படும் ஒன்றாகவா அடுத்த தலைமுறைக்கு கற்றுக்கொடுக்கப்படுகிறது? அல்லது மொழி, கலை, பண்பாடு, வரலாறு, நினைவு, சமூக வாழ்வு ஆகிய அனைத்துடனும் தொடர்புடைய தொடர்ச்சியான அடையாளமாகவா கடத்தப்படுகிறது? இந்தக் கேள்வி இன்று புலம்பெயர் தமிழர் சமூகத்தின் முன் நிற்கிறது.

ஒரு தலைமுறை தமது வரலாற்றை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்துவது பாடப்புத்தகங்களின் வழியாக மட்டும் நடைபெறுவதில்லை. நிகழ்வுகளின் வழியாகவும், கலைகளின் வழியாகவும், பாடல்களின் வழியாகவும், ஆவணங்களின் வழியாகவும், சின்னங்களின் வழியாகவும், தலைமுறைகளுக்கிடையிலான உரையாடல்களின் வழியாகவும் அது கடத்தப்படுகிறது. எனவே, தேசியக் கொடியின் இருப்பு அல்லது இல்லாமை என்பது ஒரு சிறிய நிகழ்ச்சி அலங்காரத் தீர்மானமாக மட்டும் பார்க்கப்படக்கூடாது. ஒரு சமூகத்தின் நினைவுகளை எவ்வாறு ஒழுங்குபடுத்துகிறோம், எதை வெளிப்படுத்துகிறோம், எதை மறைக்கிறோம், எதை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்கிறோம் என்பதன் ஒரு பகுதியாகவே அது பார்க்கப்பட வேண்டும்.

இதனால் ஒவ்வொரு தமிழர் நிகழ்விலும் தேசியக் கொடி கட்டாயமாக இடம்பெற வேண்டும் என்ற ஒரே கோட்பாட்டை முன்வைப்பதல்ல இங்கு நோக்கம். மாறாக, எந்த நிகழ்வு தேசிய நிகழ்வு, எந்த நிகழ்வு பண்பாட்டு நிகழ்வு, எந்த நிகழ்வு சமூக நிகழ்வு, எந்த நிகழ்வில் எந்தச் சின்னம் எந்த நோக்கத்துடன் இடம்பெற வேண்டும் என்பதற்கான தெளிவான சமூகப் புரிதல் தேவை என்பதே முக்கியமானது. ஒரு கொடியை ஏற்றுவதும் ஏற்றாமல் இருப்பதும் அரசியல் வசதியின் அடிப்படையில் தன்னிச்சையாக முடிவு செய்யப்படாமல், நிகழ்வின் நோக்கம், வரலாற்றுப் பின்னணி, பங்கேற்பாளர்களின் அடையாளம் மற்றும் அந்தச் சின்னத்தின் பொருள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் விளக்கப்பட வேண்டும்.

அதேபோல், தேசிய நிகழ்வுகளில் பங்கேற்கும் அரசியல் பிரதிநிதிகளும் இந்தச் சூழலைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம். ஒரு நிகழ்வில் பங்கேற்பது என்பது வெறும் மேடையில் உரையாற்றுவதோ அல்லது புகைப்படம் எடுப்பதோ அல்ல. அந்த நிகழ்வின் வரலாற்று நினைவையும் அதன் குறியீடுகளையும் மதிப்பதும்கூட பங்கேற்பின் ஒரு பகுதியாகும். ஒருவர் குறிப்பிட்ட சின்னத்தைப் பற்றிய தனிப்பட்ட அல்லது அரசியல் நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் ஒரு மக்களின் தேசிய நினைவு நிகழ்வில் பங்கேற்கும்போது, அந்த மக்களின் வரலாற்று உணர்வை புரிந்துகொள்வதும் அதனை மதிப்பதும் பிரதிநிதித்துவத்தின் முக்கியமான அம்சமாக இருக்கிறது.

இதேபோல், அமைப்பாளர்களும் அரசியல் பிரதிநிதிகளின் வருகையை முன்னிட்டு நிகழ்வின் அடையாளத்தைச் சுருக்கிவிடக் கூடாது. ஒரு நிகழ்வின் வரலாற்றுப் பொருள் ஒரு விருந்தினரின் அரசியல் வசதிக்கேற்ப மாற்றப்படுமானால், அந்த நிகழ்வை ஏற்பாடு செய்யும் சமூகத்தின் சுயநலத்தன்மை குறித்த கேள்வியும் எழும். தேசிய அடையாளத்தை முன்னிறுத்துவதாகக் கூறும் ஒரு அமைப்பு, ஒரு குறிப்பிட்ட பிரதிநிதி வரும்போது மட்டும் அந்த அடையாளத்தை பின்னுக்கு நகர்த்த வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டால், அது ஏன் ஏற்பட்டது என்பதை அந்த அமைப்பே முதலில் சுயவிமர்சனத்துடன் ஆராய வேண்டும்.

“நாங்கள் பல வருடங்களாக இப்படித்தான் செய்கிறோம்” என்பது ஒரு நடைமுறைக்கான வரலாற்றைக் காட்டலாம்; ஆனால் அந்த நடைமுறை இன்றும் பொருத்தமானதா என்பதற்கான பதிலாக அது இருக்க முடியாது. காலம் மாறுகிறது; தலைமுறைகள் மாறுகின்றன; புலம்பெயர் சமூகத்தின் அரசியல் மற்றும் சமூக சூழல்கள் மாறுகின்றன. அதனால் தேசிய நினைவு நிகழ்வுகளின் நிகழ்ச்சி ஒழுங்குகளும் அவ்வப்போது மீளாய்வு செய்யப்பட வேண்டும். குறிப்பாக அடுத்த தலைமுறைக்கு வரலாற்றை எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய பொறுப்பு அதிகரிக்கும் நிலையில், ஒவ்வொரு சின்னத்தையும் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சி முறையையும் நாம் ஏன் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதை விளக்கக்கூடிய நிலைக்கு சமூக அமைப்புகள் வர வேண்டும்.

இன்று புலம்பெயர் தமிழர் சமூகத்தில் ஒரு தலைமுறை மாற்றம் நடைபெறுகிறது. போரின் நேரடி அனுபவத்தை அறிந்த தலைமுறை மெதுவாக வயதாகிக் கொண்டிருக்கிறது; புலம்பெயர் மண்ணிலேயே பிறந்த தலைமுறை சமூகத்தின் மையத்துக்குள் வருகிறது. அவர்களுக்கு தேசிய நினைவுகளை நாம் எந்த வடிவில் வழங்குகிறோம் என்பது மிக முக்கியமானது. நாம் அனுபவித்த வரலாற்றை அவர்கள் வெறுமனே கேள்விப்படும் கதைகளாகப் பெற வேண்டுமா? அல்லது நிகழ்வுகள், கலை, பாடல், கொடி, நினைவுச் சின்னங்கள், ஆவணங்கள் ஆகியவற்றின் வழியாக வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெற வேண்டுமா? இந்தக் கேள்விக்கு நாம் இன்று அளிக்கும் பதில்தான் நாளைய தலைமுறையின் தேசிய நினைவின் வடிவத்தை நிர்ணயிக்கும்.

அதனால், தேசியக் கொடியைச் சுற்றியுள்ள விவாதம் இறுதியில் ஒரு துணியைப் பற்றிய விவாதம் அல்ல. அது நினைவின் அரசியல், அடையாளத்தின் அரசியல், பிரதிநிதித்துவத்தின் அரசியல் மற்றும் அடுத்த தலைமுறைக்கு நாம் கடத்தும் வரலாற்றின் அரசியல் ஆகியவற்றோடு தொடர்புடையது. கொடி எங்கு வைக்கப்படுகிறது என்பது மட்டுமல்ல; அது ஏன் அங்கு வைக்கப்படுகிறது என்பதையும் நாம் கேட்க வேண்டும். கொடி ஏன் சில நிகழ்வுகளில் இருக்கிறது, சில நிகழ்வுகளில் இல்லை என்பதையும் கேட்க வேண்டும். தேசியப் பாடல் ஏன் கொடி இருக்கும் போது ஒலிக்கிறது அல்லது கொடி இறக்கப்பட்ட பின்னர் ஒலிக்கிறது என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டும். அரசியல் பிரதிநிதி வருவதற்காக நிகழ்ச்சியின் அடையாளம் ஏன் மாற்றப்படுகிறது என்பதையும் ஆராய வேண்டும். இவை அனைத்தும் வெளிப்புற நிகழ்ச்சி ஏற்பாடுகளாகத் தோன்றினாலும், அவற்றுக்குள் ஒரு சமூகத்தின் அடையாளப் புரிதல் செயல்படுகிறது.

எனவே, புலம்பெயர் தமிழர் தேசிய நிகழ்வுகளின் நிகழ்ச்சி ஒழுங்கை மீள்பார்ப்பது இன்று அவசியமான சமூகப் பணியாகிறது. இது கொடி ஏற்றப்படுகிறதா இல்லையா என்ற குறுகிய விவாதத்தைத் தாண்டிய ஒன்று. தேசிய அடையாளம் எவ்வாறு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது, எந்தச் சூழலில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது, யாருக்காகப் பாதுகாக்கப்படுகிறது, அதன் வரலாறு எவ்வாறு விளக்கப்படுகிறது, அடுத்த தலைமுறைக்கு அது எவ்வாறு கடத்தப்படுகிறது என்பதே நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டிய பெரிய கேள்வி.

இறுதியில் நாம் நமக்குள் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள் மிகத் தெளிவானவை: நாம் சரியான இடத்தில் நிற்கிறோமா? நாம் சரியான வரலாற்றுப் புரிதலோடு செயற்படுகிறோமா? நாம் பாதுகாக்க வேண்டிய அடையாளத்தை அரசியல் வசதிக்காக ஒதுக்குகிறோமா? தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகள் எனக் கூறிக்கொள்ளும் ஒருவர், தமிழர் தேசிய அடையாள நிகழ்வில் அந்த அடையாளத்தோடு நிற்கத் தயங்க வேண்டிய நிலை ஏன் உருவாகிறது? ஒரு பிரதிநிதி வருவதற்காக ஒரு மக்களின் அடையாளச் சின்னம் மாற்றப்பட வேண்டுமா?

இந்தக் கேள்விகள் ஒருவரை குற்றவாளியாக்குவதற்கான கேள்விகள் அல்ல. அவை ஒரு சமூகமாக நாம் எங்கே செல்கிறோம் என்பதை அறிய வேண்டிய சுயமீளாய்வுக் கேள்விகள். தேசிய அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பது என்பது கடந்த காலத்தை அப்படியே மீண்டும் நிகழ்த்துவது அல்ல; அதன் பொருளைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு, தேவையான இடங்களில் நடைமுறைகளைச் சீரமைத்து, அடுத்த தலைமுறைக்கு குழப்பமின்றி கடத்துவதாகும். அதற்காக நிகழ்ச்சி ஒழுங்கையும், கொடியின் இடத்தையும், பாடலின் தருணத்தையும், அரசியல் பிரதிநிதிகளின் பங்கேற்பையும், அமைப்பாளர்களின் முடிவுகளையும் நாம் திறந்த மனதுடன் மீள்பார்க்க வேண்டும்.

ஒரு மக்கள் தமது வரலாற்றை மறக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்றால், அவர்கள் தமது நினைவுகளை வெறும் உரைகளில் மட்டும் வைத்திருக்க முடியாது. அவற்றை நிகழ்வுகளிலும், கலைகளிலும், பாடல்களிலும், ஆவணங்களிலும், சின்னங்களிலும், தலைமுறைகளுக்கிடையிலான உரையாடல்களிலும் உயிரோடு வைத்திருக்க வேண்டும். அந்தப் பொறுப்பில் தேசியக் கொடியின் இடமும் ஒன்று. அது எங்கே நிற்கிறது என்பது மட்டுமல்ல; அதைச் சுற்றி நாம் எவ்வாறு நிற்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.

எனவே, இன்று தேவையானது மற்றவர்களைப் பார்த்து கேள்வி கேட்பது மட்டும் அல்ல; நம்மையே பார்த்துக் கேட்பதும்கூட. நாம் நடத்தும் ஒவ்வொரு தேசிய நிகழ்வும் எமது வரலாற்றின் மீது எவ்வளவு பொறுப்புடன் நிற்கிறது? எமது சின்னங்களை நாம் புரிந்துகொண்டு பயன்படுத்துகிறோமா? அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்துக்கும் தேசிய அடையாளத்துக்கும் இடையே ஒரு தெளிவான எல்லையையும் உறவையும் உருவாக்கியிருக்கிறோமா? எமது நிகழ்வுகளின் ஒழுங்கு உண்மையில் எமது வரலாற்றுப் புரிதலை பிரதிபலிக்கிறதா? அல்லது காலப்போக்கில் உருவான பழக்கவழக்கங்களையும் அரசியல் வசதிகளையும் நாம் இன்னும் கேள்வியின்றி தொடர்கிறோமா?

இந்தச் சுயமீளாய்விலிருந்துதான் ஒரு பொறுப்பான புலம்பெயர் தமிழர் தேசிய நிகழ்வின் புதிய நடைமுறை உருவாக வேண்டும். தேசியக் கொடி ஒரு இடத்தில் இருக்கிறதா என்பதைக் காட்டிலும், அதன் வரலாற்றையும் பொருளையும் நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதே முதன்மையானது. அந்தப் புரிதலோடு நிகழ்ச்சி ஒழுங்கை அமைத்தல், சின்னங்களுக்கிடையிலான வேறுபாடுகளைத் தெளிவுபடுத்துதல், அரசியல் பிரதிநிதிகளின் பங்கேற்பை நிகழ்வின் வரலாற்று அடையாளத்தோடு சமநிலைப்படுத்துதல், அடுத்த தலைமுறைக்கு எந்தக் குழப்பமும் இல்லாமல் எமது வரலாற்றை எடுத்துச் செல்லுதல் — இவை அனைத்தும் இன்று நமக்குள்ள பொறுப்புகளாகின்றன.

தேசியக் கொடியின் இடம் எங்கே? என்ற கேள்வி உண்மையில் கொடியின் இடத்தைப் பற்றிய கேள்வி மட்டுமல்ல. எமது வரலாற்றின் இடம் எங்கே? எமது அடையாளத்தின் இடம் எங்கே? எமது நினைவின் இடம் எங்கே? அரசியல் வசதிகளுக்கு அப்பால் எமது சமூகப் பொறுப்பின் இடம் எங்கே? என்பதைக் கேட்கும் கேள்வியாக அது மாறுகிறது. அந்தக் கேள்விகளுக்கு நேர்மையாகப் பதிலளிக்கும் தைரியம் நமக்குள் உருவாகும் போதுதான், நாம் நடத்தும் தேசிய நிகழ்வுகளும் அவற்றின் நிகழ்ச்சி ஒழுங்குகளும் உண்மையான வரலாற்றுப் பொறுப்புணர்வை வெளிப்படுத்தும்.