கற்பனை வியாதி
மனத்தில் பிறக்கும் கதை, சமூகத்தில் உருவாகும் நிஜம்
கற்பனை, நம்பிக்கை, உளவியல் தாக்கம் மற்றும் சமூகப் பரவல் குறித்து ஓர் ஆழமான பார்வை- உளவளத்துணையாளர் (Counsellor)-நிலவன்
மனித மனம் என்பது காண்பதைக் காட்டிலும் காணாதவற்றை அதிகமாக உருவாக்கக்கூடிய ஒரு விசித்திரமான உலகம். கண்களுக்கு முன்னால் இல்லாத ஒரு காட்சியை மனம் வரைய முடியும்; நிகழாத ஒரு சம்பவத்திற்கு காரணத்தை உருவாக்க முடியும்; சொல்லப்படாத ஒரு வார்த்தைக்குப் பொருள் கற்பிக்க முடியும்; இன்னும் நிகழாத ஒரு நாளைக்கூட நிகழ்ந்துவிட்டதுபோல் மனதுக்குள் வாழ முடியும். இந்தக் கற்பனைத் திறன்தான் மனிதனைப் படைப்பாளியாகவும் சிந்தனையாளராகவும் மாற்றுகிறது. ஆனால் அதே கற்பனை, உண்மையின் எல்லையைத் தாண்டி தன்னுடைய சொந்த உலகத்தை உருவாக்கத் தொடங்கும்போது, அது வெறும் கற்பனை அல்ல; கவனிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு உளவியல் நிகழ்வாக மாறக்கூடும்.
இக்கட்டுரையில் பயன்படுத்தப்படும் “கற்பனை வியாதி” என்பது மருத்துவ அறிவியலில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தனித்த நோயறிதல் பெயர் அல்ல. இது ஒரு கருத்தாக்கச் சொல். அதாவது, ஒரு நபரைப் பற்றியோ, ஒரு குழுவைப் பற்றியோ, ஒரு நிகழ்வைப் பற்றியோ ஆதாரமற்ற கற்பனையை ஒருவர் தொடர்ந்து உருவாக்கி, அதை மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, அதன் மீது புதிய கதைகளை அடுக்கி, இறுதியில் தானே உருவாக்கிய கற்பனைக்கு உண்மையின் தன்மையை வழங்கி, அதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு பேசவும் எழுதவும் பரப்பவும் தொடங்கும் ஒரு சிக்கலான சிந்தனை–நடத்தைப் போக்கைக் குறிக்கும் சொல்லாக இதனைப் பார்க்கலாம். இதனை மருத்துவ diagnosis ஆகக் கருத முடியாது; ஆனால் இதன் பின்னால் இயங்கக்கூடிய உளவியல் செயல்முறைகளை ஆராய்வது மிகவும் அவசியமானது.
ஒரு கற்பனை பெரும்பாலும் மிகச் சிறிய விதையாகத்தான் மனதில் விழுகிறது. “அவர் ஏன் அப்படிப் பேசினார்?”, “அவர் அப்படிச் செய்திருக்கலாம்”, “இதற்குப் பின்னால் ஏதாவது காரணம் இருக்கலாம்” என்ற ஒரு சாதாரண ஊகம் தோன்றுகிறது. அந்த ஊகம் மீண்டும் நினைக்கப்படுகிறது. மீண்டும் நினைக்கப்படும்போது அதனுடன் இன்னொரு எண்ணம் சேர்கிறது. அந்த எண்ணம் மூன்றாவது எண்ணத்தை உருவாக்குகிறது. இவ்வாறு ஆதாரம் பெருகாமல் கதை மட்டும் பெருகுகிறது. “இருக்கலாம்” என்பது “இருந்திருக்கலாம்” ஆகிறது; “இருந்திருக்கலாம்” என்பது “இருந்தது” ஆகிறது; “இருந்தது” என்பது “நடக்கிறது” ஆகிறது; இறுதியில் “நடக்கப் போகிறது” என்ற எதிர்காலக் கணிப்பாகவும் மாறுகிறது. இங்கு உண்மையின் பயணம் நிற்கிறது; கற்பனையின் பயணம் மட்டும் தொடர்கிறது.
ஒரே எண்ணத்தை மீண்டும் மீண்டும் மனதில் சுழற்றிக்கொண்டிருக்கும் இந்தச் செயல்முறையை உளவியல் இலக்கியத்தில் rumination என்கிறார்கள். ஒரு எண்ணம் தொடர்ந்து நினைக்கப்படுவதால் அது உண்மையாகாது; ஆனால் அது மனத்திற்கு அதிகம் பழக்கப்பட்டதாகவும் முக்கியமானதாகவும் தோன்றலாம். ஒருவர் தாம் உருவாக்கிய கற்பனையைப் பற்றி எழுதுகிறார்; எழுதியதை மீண்டும் வாசிக்கிறார்; பிறரிடம் அதைப் பேசுகிறார்; பிறர் கேட்டதைப் பற்றி மீண்டும் சிந்திக்கிறார். இவ்வாறு ஒரே கதை பலமுறை மனத்திற்குள் சென்று வரும்போது, அதன் ஆரம்பம் எங்கே இருந்தது — உண்மையிலா, ஊகத்திலா, கற்பனையிலா — என்பதே மெல்ல மறைந்து போகக்கூடும்.
இதனுடன் confirmation bias எனப்படும் உறுதிப்படுத்தல் சார்பு இணையும்போது நிலை மேலும் ஆழமடையலாம். ஏற்கனவே மனதில் உருவான ஒரு நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்தும் தகவல்களை மட்டும் ஒருவர் அதிகமாகக் கவனிக்கத் தொடங்கலாம்; அந்த நம்பிக்கைக்கு எதிரான தகவல்கள் முக்கியமற்றவையாகத் தோன்றலாம். இதனால் ஒரு விசித்திரமான மனச் சுற்று உருவாகிறது. ஒருவர் முதலில் ஒரு முடிவை உருவாக்குகிறார்; பின்னர் அந்த முடிவை நிரூபிக்கத் தகவல்களைத் தேடுகிறார்; கிடைத்த சிறு தகவல்களை ஆதாரமாகக் கொள்கிறார்; அந்த ஆதாரத்தின் அடிப்படையில் புதிய முடிவை உருவாக்குகிறார். புதிய முடிவு மீண்டும் பழைய நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்துகிறது. இவ்வாறு மனம் தானே உருவாக்கிய வலையில் தானே சிக்கிக்கொள்ளும் நிலை உருவாகலாம்.
இந்த நிலையில்தான் கற்பனை ஒரு கதையாகிறது. அந்தக் கதைக்கு பாத்திரங்கள் கிடைக்கின்றன; நோக்கங்கள் வழங்கப்படுகின்றன; மறைமுகத் திட்டங்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன; கடந்த கால நிகழ்வுகளுக்கு புதிய விளக்கங்கள் எழுதப்படுகின்றன; எதிர்காலத்திற்கான நிகழ்வுகள்கூட முன்கூட்டியே கற்பனை செய்யப்படுகின்றன. நடந்ததா, நடந்திருக்கலாமா, நடக்கிறதா, நடக்கப்போகிறதா என்ற நான்கு வேறுபட்ட நிலைகளும் ஒரே கதைக்குள் கலந்து விடுகின்றன. ஒரு கட்டத்தில், அந்தக் கதையை உருவாக்கியவருக்கே அதன் எந்தப் பகுதி உண்மை, எந்தப் பகுதி ஊகம், எந்தப் பகுதி கற்பனை என்பதைத் தெளிவாகப் பிரித்தறிவது கடினமாகலாம்.
மனித நினைவகமும் இங்கு முக்கியமான பங்காற்றுகிறது. நினைவு என்பது நிகழ்வுகளை அப்படியே சேமித்து வைக்கும் ஒரு இயந்திரப் பதிவு அல்ல; அது மீள்கட்டமைக்கப்படும் ஒரு மனச் செயல்முறை. ஒருவர் ஒரு சம்பவத்தைப் பற்றி தொடர்ந்து சிந்தித்து, தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தால், அந்தச் சம்பவத்தை நினைவுகூரும் விதமும் மாறக்கூடும். சில சமயங்களில் ஆரம்பத்தில் ஒரு ஊகமாக இருந்த விஷயம், காலப்போக்கில் நினைவின் ஒரு பகுதியாகத் தோன்றலாம். இதன் பொருள் ஒருவர் திட்டமிட்டு பொய் சொல்கிறார் என்பதல்ல; மனித நினைவும் நம்பிக்கையும் எவ்வளவு சிக்கலானவை என்பதையே இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.
ஆனால் இத்தகைய சிந்தனைப் போக்கு clinical அளவில் எப்போது கவலைக்குரியதாகிறது? வெறுமனே கற்பனை செய்வதாலோ, ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி அதிகமாக சிந்திப்பதாலோ ஒருவருக்கு மனநோய் உள்ளது என்று கூற முடியாது. மனநல மருத்துவத்தில் diagnosis என்பது ஒருவருடைய முழுமையான அறிகுறிகள், அவற்றின் கால அளவு, தீவிரம், அன்றாட செயல்பாடுகளில் ஏற்படும் பாதிப்பு, மருத்துவ வரலாறு மற்றும் பிற காரணிகளை உள்ளடக்கிய முறையான மதிப்பீட்டின் அடிப்படையிலேயே செய்யப்பட வேண்டும். எனினும், உண்மை மற்றும் கற்பனை ஆகியவற்றை வேறுபடுத்துவதில் தொடர்ந்து சிரமம் ஏற்படுதல், ஆதாரங்களால் மாற்ற முடியாத உறுதியான தவறான நம்பிக்கைகள் உருவாகுதல், சிந்தனையின் ஒழுங்கு பாதிக்கப்படுதல், சமூக உறவுகளிலிருந்து விலகுதல், தூக்கம் மற்றும் நடத்தையில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்கள் தோன்றுதல் போன்றவை clinical attention தேவைப்படக்கூடிய அறிகுறிகளாக இருக்கலாம்.
மனநல மருத்துவத்தில் delusion என்பது சாதாரண கற்பனையிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட clinical concept ஆகும். ஆதாரங்களுடன் முரண்பட்டாலும் மாற்றமடையாமல் நிலைத்திருக்கும் ஒரு தவறான நம்பிக்கை, குறிப்பிட்ட clinical சூழல்களில் delusional belief ஆகக் கருதப்படலாம். இத்தகைய அறிகுறிகள் delusional disorder, schizophrenia spectrum disorders, சில bipolar episodes மற்றும் சில substance- அல்லது medical-condition-related psychotic states போன்ற பல்வேறு நிலைகளில் காணப்படலாம். அதேபோன்று psychosis என்பது வெறும் கற்பனை அதிகரித்த நிலை அல்ல; delusions, hallucinations, disorganized thinking அல்லது behaviour போன்ற பல்வேறு அறிகுறிகளை உள்ளடக்கக்கூடிய ஒரு clinical syndrome ஆகும். எனவே, ஒருவரின் சில பேச்சுகளையோ எழுத்துகளையோ மட்டும் வைத்து அவருக்கு schizophrenia அல்லது வேறு மனநோய் உள்ளது என்று முடிவு செய்வது அறிவியல் ரீதியாகத் தவறானது.
இன்னொரு சுவாரஸ்யமான கேள்வி இங்கே எழுகிறது: ஒரு மனத்தில் பிறந்த கற்பனை மற்றொரு மனத்திற்குச் செல்ல முடியுமா? மனநோய் ஒரு தொற்று நோயைப் போல ஒருவரிடமிருந்து இன்னொருவருக்குப் பரவுகிறது என்று கூற முடியாது. ஆனால் நம்பிக்கைகள் சமூகத்தின் வழியாகப் பகிரப்படலாம்; மீண்டும் மீண்டும் கூறப்படும்போது வலுப்பெறலாம்; குழு நம்பிக்கைகளாக மாறலாம். குறிப்பிட்ட மருத்துவச் சூழல்களில், நெருக்கமான உறவில் இருக்கும் ஒருவரின் delusional belief மற்றொருவராலும் பகிரப்படும் அரிதான clinical phenomena மருத்துவ இலக்கியத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. வரலாற்றில் shared or induced delusional beliefs என்ற கருத்துகளுடன் இது தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இதனை பொதுவான சமூக வதந்தி அல்லது ஒருவர் சொன்னதை மற்றொருவர் நம்புதல் போன்ற எல்லா நிகழ்வுகளுக்கும் பயன்படுத்த முடியாது.
இன்றைய தகவல் உலகில் இந்த வேறுபாடு இன்னும் முக்கியமானதாகிறது. ஒரு மனிதனின் கற்பனை, சமூக ஊடகத்தின் வேகத்தைப் பெற்றவுடன் அதன் பரவல் பல மடங்கு அதிகரிக்கக்கூடும். ஒருவர் ஒரு ஆதாரமற்ற கதையை எழுதுகிறார்; இன்னொருவர் அதை வாசிக்கிறார்; மூன்றாவது நபர் அதை உண்மை என நம்பி பகிர்கிறார்; நான்காவது நபர் அதனுடன் இன்னொரு விவரத்தைச் சேர்க்கிறார். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, ஆரம்பத்தில் ஒருவருடைய கற்பனையாக இருந்தது பலரால் கூறப்படும் “உண்மை”யாகத் தோன்றத் தொடங்கலாம். ஆனால் ஒரு தகவல் ஆயிரம் முறை பகிரப்பட்டாலும் அது உண்மையாகிவிடாது. மீள்மீளச் சொல்லப்படுவது உண்மைத்தன்மைக்கான சான்றல்ல.
இத்தகைய கற்பனை ஒரு தனிநபரின் மனத்தில் மட்டுமே முடிவடையாமல், பிற மனிதர்களின் வாழ்விலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும். குறிப்பாக ஒரு நபரைப் பற்றிய ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டுகள், அவதூறுகள் அல்லது கற்பனைக் கதைகள் தொடர்ந்து பரப்பப்பட்டால், அந்த நபரின் நற்பெயர், குடும்ப உறவுகள், சமூக உறவுகள் மற்றும் மனநலத்தில் பாதிப்புகள் ஏற்படலாம். அதே சமயம், கற்பனையை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கும் நபரும் தன்னுடைய சொந்தக் கதைக்குள் மேலும் மேலும் சிக்கிக்கொள்ளக்கூடும். ஒவ்வொரு புதிய நிகழ்வும் ஏற்கனவே உருவாக்கப்பட்ட கதையின் கண்ணாடியில் பார்க்கப்படும் போது, உண்மையைத் தேடும் திறனைவிட கற்பனையைப் பாதுகாக்கும் மனப்போக்கு மேலோங்கக்கூடும்.
அதனால் இத்தகைய நிலையை எதிர்கொள்ளும் போது ஒருவரை இழிவுபடுத்துவது அல்லது “நீ மனநோயாளி” என்று முத்திரை குத்துவது தீர்வல்ல. மாறாக, அந்த நபரின் சிந்தனை எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே முதன்மை. அவர் நேரடியாக அறிந்தது எது? அவர் கேட்டது எது? அவர் ஊகித்தது எது? அவர் கற்பனை செய்தது எது? அந்த எண்ணத்திற்கு எதிரான ஆதாரங்களை அவர் ஏற்றுக்கொள்கிறாரா? அந்த எண்ணம் அவருடைய அன்றாட வாழ்க்கையையும் உறவுகளையும் எவ்வாறு பாதிக்கிறது? இத்தகைய கேள்விகள் சிந்தனையை மீளாய்வு செய்வதற்கான கதவைத் திறக்கக்கூடும்.
தேவையானபோது உளவியலாளர், மனநல மருத்துவர் அல்லது பிற தகுதியான சுகாதார நிபுணரின் மதிப்பீடு பெறப்பட வேண்டும். சிகிச்சை என்பது ஒருவருடைய கற்பனையை வலுக்கட்டாயமாக அழிப்பது அல்ல; அவருடைய சிந்தனை, உணர்வு, நம்பிக்கை மற்றும் நிஜ அனுபவங்களுக்கு இடையே ஆரோக்கியமான தொடர்பை மீண்டும் உருவாக்க உதவுவதாகும். நிலையின் காரணத்தையும் தீவிரத்தையும் பொறுத்து psychological therapy, psychoeducation, குடும்ப ஆதரவு, psychosocial interventions மற்றும் தேவையான clinical சூழல்களில் medication ஆகியவை பயன்படுத்தப்படலாம்.
இங்கே சமூகத்திற்கும் ஒரு பொறுப்பு இருக்கிறது. மனநலப் பிரச்சினையை கேலிக்குரியதாக மாற்றாமல் அணுக வேண்டும். அதே நேரத்தில், மனநலத்தை ஒரு கேடயமாகப் பயன்படுத்தி ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டுகளை நியாயப்படுத்துவதையும் தவிர்க்க வேண்டும். ஒருவரின் கருத்து தவறாக இருக்கலாம்; ஆனால் அந்தத் தவறை உடனடியாக மனநோயாக அழைப்பது இன்னொரு தவறு. மருத்துவ diagnosis என்பது மருத்துவர்களின் பணியாகும்; உண்மை–பொய் என்பதை ஆராய்வது பகுத்தறிவின் பணியாகும்; பிறரைப் பற்றிப் பொறுப்புடன் பேசுவது சமூகத்தின் பணியாகும்.
இறுதியில், “கற்பனை வியாதி” என்ற சொல்லின் வழியாக நாம் பார்க்க வேண்டியது கற்பனையின் எதிர்மறைப் பக்கத்தை மட்டும் அல்ல; மனித மனம் எவ்வாறு தன்னுடைய சொந்தக் கதைகளை உருவாக்குகிறது என்பதையும் ஆகும். ஒரு எண்ணம் பிறக்கிறது. அது மீண்டும் மீண்டும் நினைக்கப்படுகிறது. அதற்கு அர்த்தம் சேர்க்கப்படுகிறது. அந்த அர்த்தம் நம்பிக்கையாகிறது. நம்பிக்கை கதையாகிறது. கதை சொல்லப்படுகிறது. சொல்லப்பட்ட கதை மற்றவர்களிடம் செல்கிறது. பிறர் அதை மீண்டும் கூறுகிறார்கள். ஒரு கட்டத்தில், அந்தக் கதை உண்மையை விட அதிகமாக வாழத் தொடங்குகிறது. அங்கேதான் தனிநபரின் கற்பனையும் சமூகத்தின் உண்மையும் ஒன்றோடொன்று மோதத் தொடங்குகின்றன.
ஆகவே ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னிடம் அவ்வப்போது நான்கு கேள்விகளை எழுப்பிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது: “நான் பார்த்தது என்ன? நான் கேட்டது என்ன? நான் ஊகித்தது என்ன? நான் கற்பனை செய்தது என்ன?” இந்த நான்கிற்கும் இடையிலான எல்லையைத் தெளிவாக வைத்திருப்பதே மனத்தின் ஆரோக்கியத்திற்கான ஒரு முக்கியமான பாதுகாப்புச் சுவர். கற்பனை மனிதனை உயர்த்தும் சக்தி; ஆனால் கற்பனை உண்மையின் இடத்தை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கும்போது அது மனிதனை அவன் உருவாக்கிய உலகத்திற்குள்ளேயே சிறைபிடிக்கக்கூடும். எனவே கற்பனையை அழிப்பது தீர்வல்ல; கற்பனைக்கு எல்லையும், உண்மைக்கு உரிய இடமும் வழங்கக் கற்றுக்கொள்வதே மனநலத்தின் முதிர்ச்சி.
மனதைப் பாதுகாப்பது என்பது எண்ணங்களை இல்லாமல் செய்வதல்ல; எந்த எண்ணம் உண்மை, எந்த எண்ணம் ஊகம், எந்த எண்ணம் கற்பனை என்பதைப் பிரித்தறியும் அறிவை உயிரோடு வைத்திருப்பதே.
#நிலவன்- #Nilavan
ஊடகவியலாளர் (Journalist )&
உளவளத்துணையாளர் (Counsellor)
