ஒரு பரதநாட்டிய அரங்கேற்றம் என்பது மாணவர் ஒருவர் கற்றுக் கொண்ட அடவு, ஜதி, அபிநயம், நர்த்தன நுட்பம் ஆகியவற்றை மேடையில் வெளிப்படுத்தும் ஒரு கலைநிகழ்வாக மட்டுமே பார்க்கப்படுவது வழக்கம். ஆனால் “மாவீரம் ஆடலரங்கேற்றம்” அந்த வழக்கமான வரையறைக்குள் மட்டும் நின்றுவிடாமல், பரதநாட்டியத்தின் மரபான மார்கத்தை ஒரு புதிய கருப்பொருளுக்கான கலைக்கட்டமைப்பாகப் பயன்படுத்திய ஒரு குறிப்பிடத்தக்க முயற்சியாக அமைந்திருந்தது. வரலாறு, நினைவு, நிலம், மொழி, தேசிய அடையாளம், தியாகம், காத்திருப்பு, தாய்மை, இழப்பு, எழுச்சி ஆகிய பல்வேறு உணர்வுகளை ஒரே மார்கத்தின் வழியாக இணைத்து எடுத்துச் சென்ற விதமே இந்த அரங்கேற்றத்தின் முதன்மையான தனித்துவம். இது “மரபை விட்டு விலகிய முயற்சி” அல்ல; மாறாக, மரபின் இலக்கணத்தைப் பேணிக்கொண்டே அதன் படைப்புப் பொருளை விரிவுபடுத்திய முயற்சி என்பதே ஒரு நடனக் கலைஞரின் பார்வையில் இதன் முக்கியத்துவம்.
நினைவின் அரங்கமாக மாறிய மேடை
இந்த அரங்கேற்றத்தின் மிக முக்கியமான பலங்களில் ஒன்று அதன் மேடை அமைப்பு. வழக்கமான கோயில் அல்லது அலங்காரப் பின்னணியைப் போன்று அல்லாமல், மாவீரர் நினைவிடத்தின் உணர்வைத் தரும் வகையில் கோபுரம் அல்லது ஆலயக் கட்டமைப்பை ஒத்த காட்சியமைப்பு உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. மையத்தில் வழக்கமாக நடராஜரின் உருவம் இடம்பெறும் இடத்தை நினைவின் புனித வெளியாக மாற்றி, மாவீரர் உருவப்படங்களும், நிகழ்த்திய கலைஞர்களின் சிறிய தந்தையரான மாவீரர்களின் படங்களும் வைக்கப்பட்டிருந்தமை, இந்த மேடையை வெறும்.
மாவீரரின் படமும்
நிகழ்த்தல் இடமாக இல்லாமல் தனிப்பட்ட நினைவுக்கும் சமூக நினைவுக்கும் இடையிலான ஒரு காட்சிப்பரப்பாக மாற்றியது. தாயக மண்ணும் முல்லைவாய்க்கால் மண்ணும் அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்தமை,
முள்ளிவாய்க்கால்
மண்ணை ஒரு பொருளாக அல்லாமல் நினைவின் சாட்சியாக முன்னிறுத்தியது. இதனால் பார்வையாளர் முதலில் நடனத்தை மட்டும் பார்க்கவில்லை; நடனம் தொடங்குவதற்கு முன்பே அந்த மேடை அவரிடம் ஒரு வரலாற்று உணர்வை உருவாக்கியது. அவர்களிடம்
மல்லாரி — வழிபாட்டிலிருந்து நினைவுப் பயணம்
மல்லாரி என்பது பரதநாட்டிய மரபில் ஊர்வலத்தையும் புனித நகர்வையும் அறிவிக்கும் ஒரு முக்கியமான நர்த்தன வடிவம். “மாவீரம்” இந்த மரபை ஒரு புதிய காட்சியர்த்தத்துடன் அணுகுகிறது. ஆலய வீதிகளில் தெய்வத்தின் பவனி செல்லும் காட்சியிலிருந்து, தாயகத்திற்காக உயிர் தந்தவர்களின் நினைவுப் பவனியாக மல்லாரியை மறுவாசிப்பு செய்திருப்பது சிந்திக்கத்தக்க கலைப்புதுமை. “மண் காத்த மாவீரர்கள் — எங்கள் குலதெய்வங்கள்” என்ற உணர்வை மல்லாரியின் நகர்வோடு இணைத்தபோது, வழிபாட்டின் கலைமொழியும் நினைவின் கலைமொழியும் ஒன்றுக்கொன்று அருகில் வந்தன. ஒரு நடனக் கலைஞரின் பார்வையில், இங்கு முக்கியமானது மல்லாரியின் அடிப்படை நர்த்தன அமைப்பை மாற்றாமல், அதன் பொருள் பரப்பை மாற்றியமைத்துள்ள படைப்புச் சிந்தனை ஆகும்.
ஈழப்புகழ் — நிலமும் நினைவும்
“ஈழப்புகழ்” மற்றும் “தலைவர் பண்” ஆகியவை அரங்கேற்றத்தின் கருப்பொருள் உலகத்தை மேலும் விரிவாக்கின. ஈழம் என்பது ஒரு நிலப்பரப்பு மட்டுமல்ல; மொழி, பண்பாடு, வரலாறு, நினைவு, அடையாளம் ஆகியவற்றின் தொகுப்பாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டது. நடனத்தின் வழியாக ஒரு தலைமுறையின் நினைவுகளை அடுத்த தலைமுறையிடம் கடத்த வேண்டும் என்ற நோக்கம் இப்பகுதியில் உணரப்பட்டது. “கலை பேசட்டும்; நினைவு நிலைக்கட்டும்; மரபு தொடரட்டும்” என்ற சிந்தனை, இந்த நிகழ்ச்சியின் முழு கலைப்பயணத்திற்கும் ஒரு அடித்தளமாக அமைந்தது.
அலாரிப்பு — நிலம், மொழி, தேசியம்
“அடங்காப்பற்று” என்ற கருத்தோடு இணைக்கப்பட்ட அலாரிப்பு, வழக்கமான உடல் விழிப்புணர்வின் நர்த்தனத் தொடக்கமாக மட்டும் அமையாமல், நிலம், மொழி, தேசிய அடையாளம் ஆகியவற்றின் மீது கொண்ட பற்றை வெளிப்படுத்தும் காட்சியாக அமைந்தது. இந்தப் பகுதியில் மேடையில் வைக்கப்பட்டிருந்த குத்துவிளக்கு, தமிழர் வழிபாட்டு மற்றும் மரபு சார்ந்த பண்பாட்டை நினைவூட்டியது. விளக்கு இங்கு ஒரு அலங்காரப் பொருளாக இல்லாமல், தொடக்கம், தூய்மை, ஒளி, மரபு ஆகியவற்றின் குறியீடாகச் செயல்பட்டது. மேலும் கைகளின் முத்திரைகள் வழியாக கார்த்திகைப் பூ/காந்தள், செண்பகம், வாகை மரம், புலி உள்ளிட்ட தமிழர் தேசிய மற்றும் பண்பாட்டு குறியீடுகள் காட்சிப்படுத்தப்பட்ட விதம், அபிநயத்தை வெறும் முகபாவனையில் இருந்து குறியீட்டு மொழியாக விரிவுபடுத்தியது.
ஜதீஸ்வரம் — நர்த்தனத்தின் இலக்கணத் தளம்
கருப்பொருள் நிறைந்த நிகழ்ச்சிகளுக்கு நடுவில் “ஜதீஸ்வரம்” ஒரு முக்கியமான நர்த்தனச் சமநிலையை ஏற்படுத்தியது. இது அபிநயக் கதையாடலிலிருந்து விலகி, அடவு, ஜதி, சுரம், லயம் ஆகியவற்றின் தூய நர்த்தனத் தன்மையை வெளிப்படுத்தும் பகுதியாக அமைந்தது. ஒரு நல்ல மார்கத்தில் கருத்து எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவுக்கு நர்த்தனத்தின் இலக்கணமும் முக்கியமானது. அந்த வகையில் ஜதீஸ்வரம், இந்த முழு அரங்கேற்றத்தின் கலைநுட்ப அடித்தளத்தை நினைவூட்டியது. அடவுகள் எழுத்துக்களாகவும், ஜதிகள் சொற்களாகவும், சுரங்கள் இசையாகவும், லயம் உயிராகவும் அமைவது போல, இந்தப் பகுதி முழு நிகழ்ச்சியிலும் பரதநாட்டியத்தின் அடிப்படை இலக்கணம் உயிருடன் இருப்பதை உறுதிப்படுத்தியது.
கவித்துவம் — வீரத் தளபதிகளின் காட்சிமொழி
“ஈழத்து வீரத் தளபதிகள்” என்ற கருப்பொருளில் அமைந்த கௌத்துவம், பாரம்பரியமாகத் தெய்வம் அல்லது உயர்ந்த ஆளுமையைப் போற்றிப் பாடும் வடிவத்தின் கலைச்சாத்தியத்தை சாகித்தியத்தை
வேறு ஒரு நினைவுத் தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்றது. வீரத் தன்மையை வெளிப்படுத்தும் உடை வடிவமைப்பு, புலி அடையாளத்தை நினைவூட்டும் காட்சியமைப்பு, அதனோடு இணைந்த உடல் மொழி ஆகியவை கலைஞர்களின் பாத்திர அடையாளத்தை வலுப்படுத்தின. இங்கு உடை என்பது வெறும் அழகுக்கான கூறாக இல்லாமல், பாத்திரத்தை உருவாக்கும் காட்சிமொழியாக செயல்பட்டது.
வர்ணம் — கரும்புலிகள் காவியத்தின் புத்தாக்கம்
இந்த அரங்கேற்றத்தின் கலைப்பரிசோதனையின் உச்சமாக அமைந்த பகுதி “கரும்புலிகள் காவியம்” என்ற வர்ணம். சுமார் முப்பத்தைந்து நிமிடங்கள் நீளமான இந்தப் பகுதி, ஒரு வர்ணத்தின் வழக்கமான கலைக்கட்டமைப்பிற்குள் இத்தகைய வரலாற்று நினைவையும் வீரத் தியாகக் கருப்பொருளையும் கொண்டுவரும் முயற்சியாக அமைந்திருந்தது. குறிப்பாக, கருப்பொருளுக்கேற்ப வடிவமைக்கப்பட்ட உடைகள், மேடையில் அமைக்கப்பட்ட நினைவிடம் அல்லது கல்லறை போன்ற காட்சிக் குறியீடு, உறுதியையும் தியாகத்தையும் உணர்த்திய காட்சிமொழி ஆகியவை இந்த வர்ணத்திற்கு தனித்துவமான நாடகத்தன்மையை அளித்தன.
ஒரு நடனக் கலைஞரின் பார்வையில், இங்கு முக்கியமான கேள்வி “இது வழக்கமான வர்ணமா?” என்பதல்ல; “வர்ணத்தின் இலக்கணத்துக்குள் புதிய உள்ளடக்கத்தை எவ்வளவு தூரம் கொண்டு செல்ல முடியும்?” என்பதே. அந்தக் கேள்விக்கான ஒரு துணிச்சலான கலைப் பதிலாகவே இந்த முயற்சியைப் பார்க்கலாம். நீண்ட நேரம் பார்வையாளரின் கவனத்தைத் தக்கவைத்துக் கொண்ட இந்தப் பகுதி, அதன் காட்சியமைப்பு, உடை, அபிநயம், நர்த்தன ஆற்றல் ஆகியவற்றின் மூலம் நிகழ்ச்சியின் மையக் கருத்தை வலுவாக நிலைநிறுத்தியது.
புத்தாக்கம் — ஆனந்தபுரத்தின் தாய்மையும் தியாகமும்
“ஆனந்தபுரம்” என்ற புத்தாக்கப் பகுதி, இந்த அரங்கேற்றத்தின் மிக ஆழமான மனிதநேயத் தருணங்களில் ஒன்றாக அமைந்தது. போரின் இறுதிக்காலச் சூழலில், ஒரு பெண் போராளி தனது இரண்டு மாதக் குழந்தையையும் தனது கடமையையும் இடையே எதிர்கொள்ளும் உள்மனப் போராட்டத்தை மையமாகக் கொண்ட இந்தப் படைப்பு, தாய்மை, தோழமை, கடமை, பிரிவு, இழப்பு ஆகியவற்றை ஒரே காட்சிக்குள் கொண்டு வந்தது. குழந்தையைத் தோழியின் கரங்களில் ஒப்படைத்து மீண்டும் போர்க்களத்தை நோக்கிச் செல்லும் அந்தப் பெண்ணின் மனநிலை, போரின் வரலாற்றை ஒரு தாயின் உள்ளார்ந்த உலகத்தின் வழியாக அணுகியது.
இந்தப் பகுதியில் பயன்படுத்தப்பட்ட தொட்டில், குத்துவிளக்கு, பெண் போராளியின் இடுப்புப் பட்டை/பெல்ட், தேசியக் கொடி ஆகியவை வெறும் மேடைப் பொருட்கள் அல்ல. ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி அர்த்தத்தைச் சுமந்தன. தொட்டில் — தாய்மை; விளக்கு — உயிரும் நம்பிக்கையும்; பெல்ட் — போராளியின் அடையாளமும் கடமையும்; கொடி — சமூக/தேசிய நினைவும் அடையாளமும். குறிப்பாக இந்தக் காட்சியமைப்பை தரணியா தானே வடிவமைத்திருந்தமை, கலைஞர் ஒரு நடனமாடுபவர் மட்டுமல்லாமல் ஒரு காட்சியமைப்பாளராகவும் சிந்தித்திருப்பதை வெளிப்படுத்தியது. பொருட்கள், உடல், இசை, ஒளி, அபிநயம் ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று இணைந்தபோது, இந்தப் புத்தாக்கம் ஒரு சிறிய நாடக உலகமாகவே மேடையில் உருவெடுத்தது.
பதம் — “காத்திருப்பின் குரல்”
“பதம்” பகுதியில் இடம்பெற்ற “காத்திருப்பின் குரல்”, முழு அரங்கேற்றத்தின் உணர்ச்சிச் சுமையை வேறொரு தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்றது. படைப்பின் கதைச் சூழலில், 2009 காலப்பகுதியில் இராணுவத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட பின்னர் காணாமல் போன கணவனைத் தேடி ஒரு பெண் தொடர்ந்து காத்திருக்கும் நிலை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. “என் கணவன் எங்கே?”, “உயிருடன் இருக்கிறாரா?”, “என்ன நடந்தது?”, “எங்கே இருக்கிறார்?” என்ற கேள்விகள் ஒரு பெண்ணின் தனிப்பட்ட வலியைத் தாண்டி, காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்களின் நீண்டகால காத்திருப்பின் குரலாக விரிவடைகின்றன.
இந்தப் பகுதியில் பெண் உருவம் கண்ணகி அல்லது அம்மன் போன்ற ஒரு சாட்சிய உருவமாக காட்சிப்படுத்தப்பட்ட விதமும், கடல், நெருப்பு, ஆயிரம் கண்கள் கொண்ட அம்மன் என்ற காட்சியுணர்வும் மிகவும் வலுவான குறியீடுகளாக அமைந்தன. இங்கு அபிநயம் வெறும் சோகத்தை வெளிப்படுத்தவில்லை; காத்திருப்பு, கேள்வி, கோபம், வேண்டுதல், சாட்சி, நீதி தேடல் ஆகிய பல அடுக்குகளைக் கொண்ட உணர்வாக விரிந்தது. பதத்தின் நுட்பமான அபிநயத்துக்கு இந்த அளவு சமூக நினைவைக் கொடுத்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
தில்லானா — தியாகதீபம் திலீபனின் எழுச்சி
மார்கத்தின் நிறைவுப் பகுதியில் வரும் தில்லானாவை “புரட்சியின் எழுச்சி — தியாகதீபம் திலீபன்” என்ற கருப்பொருளுடன் இணைத்திருப்பது மீண்டும் ஒரு புத்தாக்கமான அணுகுமுறை. தில்லானாவின் வேகம், ஜதி, லயம், உடல் கட்டுப்பாடு ஆகியவை நிகழ்ச்சியின் இறுதிக்கட்டத்தில் ஒரு உச்ச ஆற்றலை உருவாக்கின. நல்லூரையும் முருகனையும் நினைவூட்டும் “ஓம்” வடிவக் காட்சியமைப்பு இந்தப் பகுதியில் ஒரு பண்பாட்டு–ஆன்மீக குறியீடாக அமைந்தது. அதன் பின்னர் தேசியக் கொடிகள் காட்சியில் உயர்ந்தபோது, நிகழ்ச்சி முழுவதும் தேங்கியிருந்த நினைவு, துயரம், தியாகம் ஆகியவை இறுதியில் எழுச்சி மற்றும் நினைவின் காட்சியாக மாறின.
தில்லானாவின் இயல்பான நர்த்தன வேகத்துக்குள் ஒரு வரலாற்று நினைவை இணைத்திருப்பது, இந்த அரங்கேற்றத்தின் மொத்தக் கருத்தை நிறைவு செய்யும் வகையில் அமைந்தது. துயரத்தில் தொடங்கி, நினைவில் நகர்ந்து, தியாகத்தை கடந்து, எழுச்சியில் முடியும் ஒரு கலைப் பயணம் இங்கு உருவாக்கப்பட்டது.
மங்களம் — நிறைவல்ல, நினைவின் தொடர்ச்சி
மங்களம் வழக்கமான கலைநிகழ்ச்சி நிறைவாக மட்டுமல்லாமல், நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்ற கலைஞர்கள், குரு, இசைக்கலைஞர்கள், பெற்றோர், மரபு, மண், மொழி மற்றும் நினைவு ஆகிய அனைத்திற்கும் வணக்கம் செலுத்தும் நிறைவாக அமைந்தது. தேசியக் கொடியின் காட்சியுடன் நிகழ்ச்சி நிறைவடைந்தது, ஆரம்பத்தில் நினைவாகத் தொடங்கிய காட்சிப் பயணத்தை ஒரு கூட்டு அடையாளத்தின் உணர்வில் முடித்தது. இதனால் மங்களம் என்பது “நிகழ்ச்சி முடிந்தது” என்ற அறிவிப்பாக இல்லாமல், நினைவு தொடர வேண்டும் என்ற ஒரு கலைச் செய்தியாக மாறியது.
காட்சிப்பொருட்கள் — அலங்காரம் அல்ல, அர்த்தமுள்ள குறியீடுகள்
இந்த அரங்கேற்றத்தின் தனிச்சிறப்புகளில் ஒன்று, ஒவ்வொரு நிகழ்விற்கும் ஏற்ப மேடையின் காட்சிப்பொருட்கள் மாறிய விதமாகும். ஒரு நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் அடுத்த நிகழ்ச்சிக்கான பொருட்கள் வெறுமனே அலங்கார மாற்றமாக இல்லாமல், கதையின் அடுத்த அத்தியாயத்தைத் திறக்கும் குறியீடுகளாக அமைந்தன. மல்லாரியில் ஆலய ஊர்வல உணர்வு, அலாரிப்பில் குத்துவிளக்கு, கௌத்துவத்தில் கார்த்திகைப் பூ மற்றும் வீரக் குறியீடுகள், வர்ணத்தில் நினைவிடம்/கல்லறைக் காட்சி, பதத்தில் கடல்–நெருப்பு–அம்மன் உருவகம், புத்தாக்கத்தில் தொட்டில்–விளக்கு–பெல்ட்–கொடி, தில்லானாவில் நல்லூர் மற்றும் முருகனை நினைவூட்டும் “ஓம்” வடிவம், இறுதியில் தேசியக் கொடி — இவை அனைத்தும் சேர்ந்து மேடையை ஒரு தொடர்ச்சியான காட்சிக் கதையாக மாற்றின.
இதனால் பார்வையாளர் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியையும் தனித்தனி நடனமாகப் பார்க்காமல், ஒன்றிலிருந்து ஒன்று நகரும் ஒரு வரலாற்று–உணர்ச்சி பயணமாக அனுபவிக்க முடிந்தது.
அணிகலனும் ஒப்பனையும் — கதையைச் சொல்லிய உடைமொழி
ஒப்பனை இந்த அரங்கேற்றத்தில் குறிப்பிடத்தக்க தரத்தில் இருந்தது. பரதநாட்டியத்தின் பாரம்பரிய அழகியலைப் பேணியபடியே, ஒவ்வொரு கருப்பொருளுக்கும் ஏற்ற வகையில் உடை வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. குறிப்பாக கௌத்துவம், கரும்புலிகள் காவியம், ஆனந்தபுரம் போன்ற பகுதிகளில் உடைகள் கலைஞர்களின் பாத்திரத்தையும் கருத்தையும் வலுப்படுத்தின. எனவே உடை இங்கு “அழகு” என்ற ஒரே நோக்கத்தில் அமையாமல், பாத்திர உருவாக்கம், காலச்சூழல், கருத்து, அடையாளம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் காட்சிமொழியாக செயல்பட்டது. ஒப்பனை, உடை, ஆபரணம் ஆகியவை நடனத்தின் உடல்மொழியோடு இணைந்தபோது, கலைஞர்கள் ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியிலும் வேறுபட்ட காட்சிச் சாயலைப் பெற்றனர்.
மரபுக்குள் புத்தாக்கம் — இந்த அரங்கேற்றத்தின் மையச் சாதனை
இந்த அரங்கேற்றத்தை மதிப்பிடும்போது மிக முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டியது இதுவே: பரதநாட்டிய மார்கத்தின் அடிப்படை வடிவங்களை அப்படியே வைத்துக்கொண்டு, அவற்றின் உள்ளடக்க உலகை மாற்றிப் பயன்படுத்தியிருக்கிறது. மல்லாரி, அலாரிப்பு, ஜதீஸ்வரம், கௌத்துவம், வர்ணம், பதம், புத்தாக்கம், தில்லானா, மங்களம் என ஒரு வழக்கமான மார்கத்தின் கட்டமைப்பை எடுத்துக்கொண்டு, அதன் ஒவ்வொரு பகுதியையும் ஒரே வரலாற்று–நினைவியல் கருப்பொருளின் வெவ்வேறு அத்தியாயங்களாக மாற்றியமைத்திருக்கிறது.
பரதநாட்டியத்தின் இலக்கணம் நிலைத்திருக்கலாம்; ஆனால் அதன் படைப்புப் பொருள் காலத்தோடு விரிவடையலாம். இந்த அரங்கேற்றம் அந்த உண்மையை நடைமுறையில் காட்டியிருக்கிறது. குறிப்பாக வர்ணம் போன்ற ஒரு பெரிய வடிவத்தை சமூக–வரலாற்று நினைவோடு இணைத்ததும், பதத்தின் வழியாக காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்களின் காத்திருப்பை வெளிப்படுத்தியதும், புத்தாக்கத்தின் வழியாக தாய்மை மற்றும் போர்க்கடமையின் உள்மனப் போராட்டத்தை காட்சிப்படுத்தியதும் இந்த முயற்சியின் கலைத்துணிச்சலை வெளிப்படுத்துகின்றன.
நடனக் கலைஞரின் பார்வையில் — நிறைகளும் மேம்படுத்த வேண்டிய தளங்களும்
ஒரு அரங்கேற்றம் என்பது மேடையில் இரண்டு மாணவர்கள் நின்று ஆடுவதால் மட்டும் முழுமை பெறுவதில்லை. ஒரு நேர்த்தியான அரங்கேற்றத்தின் பின்னால் குருவின் வழிகாட்டுதல், நட்டுவாங்கத்தின் கட்டுப்பாடு, பாடகர்களின் குரல், மிருதங்கத்தின் லய ஆதரவு, வயலின் மற்றும் புல்லாங்குழலின் இசைநயம், கீபோர்டின் இசை ஒருங்கிணைப்பு என பல கலைஞர்களின் கூட்டு உழைப்பு இருக்கிறது. நடனக் கலைஞரின் அசைவு, இசைக்கலைஞரின் சுரம், நட்டுவாங்கத்தின் ஜதி, தாளத்தின் லயம், மேடையின் காட்சியமைப்பு ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று சரியாக இணையும் போதுதான் ஒரு அரங்கேற்றம் முழுமையான கலை அனுபவமாக மாறுகிறது. எனவே, குறிப்பாக ஒரு புதுமையான கருப்பொருளை முதன்முறையாக மேடைக்குக் கொண்டு வரும்போது, அந்தப் புதுமையின் வெற்றி என்பது நடனக் கலைஞர்களின் பொறுப்பு மட்டுமல்ல; அதில் பங்கேற்கும் ஒவ்வொரு கலைஞருக்கும் சமமான படைப்புப் பொறுப்பு உள்ளது.
பொதுவாக ஒரு அரங்கேற்றத்தில், மாணவர்கள் கற்றுக் கொண்ட பாடத்திட்டத்தில் உள்ள மார்கப் பகுதிகளை நுட்பமாகப் பயிற்சி செய்து மேடையில் வெளிப்படுத்துவார்கள். அத்தகைய வடிவில் ஏற்கெனவே பரிசோதிக்கப்பட்ட பாடல்கள், ஜதிகள், இசை அமைப்புகள், அபிநயப் பகுதிகள் ஆகியவை இருப்பதால், கலைஞர்களுக்கு அவற்றின் நிகழ்த்தல் மொழி குறித்து ஒரு முன் அனுபவம் இருக்கும். ஆனால் “மாவீரம்” போன்ற ஒரு முயற்சியில் நிலைமை முற்றிலும் வேறுபட்டது. இங்கு பல பகுதிகளுக்கான கருப்பொருள், காட்சிமொழி, நடனப் பொருள், மேடை அமைப்பு, உடை, குறியீடு, அபிநய அணுகுமுறை ஆகியவை புதிதாகச் சிந்திக்கப்பட்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. ஏற்கெனவே எல்லோராலும் பரிசோதிக்கப்பட்ட ஒரு பாதையில் நடப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு புதிய பாதையை உருவாக்கி அதில் முதன்முறையாகப் பயணம் செய்திருக்கிறார்கள். அந்தப் பாதையின் ஒவ்வொரு திருப்பமும் முன்கூட்டியே முழுமையாக அறியப்பட்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. எனவே, அதில் சில நுட்பமான ஏற்றத் தாழ்வுகள், ஒருங்கிணைப்பில் சிறிய வேறுபாடுகள் அல்லது நிகழ்த்தல் சார்ந்த குறைநிறைகள் தோன்றுவது இயல்பானதாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.
முக்கியமாக, இத்தகைய முதல் முயற்சியை மதிப்பிடும்போது, வழக்கமான பாடத்திட்ட நிகழ்த்தலுக்கான அதே அளவுகோலை அப்படியே பயன்படுத்துவது முழுமையான விமர்சனமாக இருக்காது. ஏனெனில், இங்கு மாணவர்கள் ஏற்கெனவே உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றை மட்டும் நிகழ்த்தவில்லை; தங்களுக்காகவும், தங்கள் தலைமுறைக்காகவும், தங்கள் நினைவுக்காகவும் ஒரு புதிய கலைப்பொருளை உருவாக்க முயன்றிருக்கிறார்கள். அந்த முயற்சியின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் குருவும், நட்டுவாங்கக் கலைஞரும், பாடகர்களும், பக்கவாத்தியக் கலைஞர்களும், மேடை வடிவமைப்பாளர்களும் தங்களுடைய படைப்பாற்றலை இணைத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. அந்த வகையில், “மாவீரம்” என்பது தனிநபர் அரங்கேற்றத்தைத் தாண்டி ஒரு கூட்டு கலை முயற்சி என்பதே சரியான வாசிப்பு.
அதேவேளை, ஒரு படைப்பு புதுமையானது என்பதற்காக அதனை விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாகக் கருத முடியாது. கலை வளர்வதற்கு விமர்சனப் பார்வை அவசியம். நடன நுட்பம், லயம், ஜதி, அபிநயம், உடல் கட்டுப்பாடு, இசை–நடன ஒருங்கிணைப்பு, மேடை இயக்கம் போன்ற தளங்களில் எதிர்காலத்தில் மேலும் செம்மைப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகள் நிச்சயமாக இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றை வெறுமனே “குறை” என்று சுட்டிக்காட்டிவிட்டு விலகுவது ஒரு முழுமையான கலைவிமர்சனம் அல்ல. குறிப்பாக ஒரு புதிய பாதையை உருவாக்கிய கலைஞர்களிடம் குறை காண்பவர், அந்தக் குறையைத் தாண்டிய ஒரு சிறந்த கலைப்பாதையை உருவாக்கிக் காட்டுவதற்கான பொறுப்பையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
ஒருவரின் படைப்பில் குறை இருப்பதாகக் கூறுவது எளிது. ஆனால் அந்தக் குறையைச் சுட்டிக்காட்டிய பின்னர், “இதோ, இதைவிட நுட்பமாகவும், செம்மையாகவும், கலைத்தரத்துடனும் இந்தக் கருப்பொருளை எவ்வாறு பரதநாட்டியத்தில் உருவாக்க முடியும்” என்று ஒரு புதிய படைப்பை உருவாக்கிக் காட்டுவதுதான் ஆக்கபூர்வமான விமர்சனத்தின் உயர்ந்த வடிவம். விமர்சனம் என்பது குற்றம் சுமத்துவதற்கான கருவி அல்ல; அடுத்த படைப்பை உருவாக்குவதற்கான விதை. அந்த விதையிலிருந்து இன்னும் சிறந்த நடனப் படைப்புகள் உருவாக வேண்டும் என்பதே ஒரு கலைஞரின் மீதான உண்மையான அக்கறையாக இருக்க வேண்டும்.
இந்தப் பார்வையில் “மாவீரம்” அரங்கேற்றத்தில் காணப்படும் நுட்பமான குறைநிறைகளை அதன் பலவீனமாக மட்டும் பார்க்காமல், ஒரு புதிய கலை முயற்சியின் முதல் படியில் காணப்படும் வளர்ச்சிக்கான இடங்களாக பார்க்க வேண்டும். இன்று இந்த இரு இளம் கலைஞர்கள் இந்தப் பாதையில் முதல் தடத்தைப் பதித்திருக்கிறார்கள். நாளை அவர்கள் தொடர்ந்து பயிற்சி பெற்று, நர்த்தன நுட்பம், அபிநயம், லயம், மேடை இயக்கம், காட்சியமைப்பு, இசை ஒருங்கிணைப்பு ஆகிய அனைத்திலும் மேலும் வளரும்போது, இந்த முதல் முயற்சியில் பெற்ற அனுபவங்களே அவர்களின் அடுத்தடுத்த படைப்புகளுக்கு வலுவான அடித்தளமாக அமையும்.
அதிலும் முக்கியமாக, இந்த அரங்கேற்றத்தைப் பார்த்து அதன் குறைநிறைகளைப் பேசும் நடனக் கலைஞர்கள், நடன ஆசிரியர்கள், நட்டுவாங்கக் கலைஞர்கள் மற்றும் கலை விமர்சகர்களுக்கும் ஒரு அழைப்பு இருக்கிறது. “இது இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கலாம்” என்று சொல்வதோடு நின்றுவிடாமல், “இதைவிடச் சிறப்பாக நாம் என்ன செய்ய முடியும்?” என்ற கேள்வியையும் அவர்கள் தமக்குள் எழுப்ப வேண்டும். அந்தக் கேள்வியிலிருந்து புதிய பாடல்கள் உருவாகட்டும்; புதிய வர்ணங்கள் உருவாகட்டும்; புதிய பதங்கள் உருவாகட்டும்; தமிழர் வரலாறு, சமூக நினைவு, பண்பாடு, பெண்களின் அனுபவங்கள், புலம்பெயர் தலைமுறையின் அடையாளம் போன்ற பல புதிய கருப்பொருட்கள் தரமான பரதநாட்டியப் படைப்புகளாக உருவாகட்டும்.
அவ்வாறான படைப்புகள் அதிகரிக்கும் போதுதான் “மாவீரம்” போன்ற ஒரு முதல் முயற்சி தனது உண்மையான அர்த்தத்தைப் பெறும். ஏனெனில் ஒரு முன்னோடி முயற்சியின் வெற்றி அது தனியாக எவ்வளவு சிறப்பாக முடிந்தது என்பதில் மட்டும் இல்லை; அது தனக்குப் பின்னால் எத்தனை புதிய முயற்சிகளை உருவாக்கியது என்பதில்தான் அதன் நீண்டகால கலைப் பெறுமதி இருக்கிறது. இந்த அரங்கேற்றம் அந்த வகையில் ஒரு தொடக்கப் புள்ளியாக அமையக்கூடியது.
இறுதியில், ஒரு அரங்கேற்றத்தில் குறைநிறைகள் இல்லாமல் இருப்பது அரிது; குறிப்பாக முதன்முறையாக உருவாக்கப்படும் ஒரு புதிய கலை வடிவத்தில் அது இன்னும் இயல்பானது. ஆனால் அந்தக் குறைநிறைகளைத் தாண்டி புதிய ஒன்றைச் செய்யத் துணிந்த கலைஞர்களின் முயற்சியைப் புரிந்துகொள்வதும், அவர்களுக்கு அடுத்த கட்ட வளர்ச்சிக்கான கலைச்சூழலை உருவாக்குவதும் நம்முடைய பொறுப்பு. குறை கூறுவது ஒரு கணத்தின் செயல்; குறையற்ற புதிய படைப்பை உருவாக்குவது நீண்ட கலைப்பயணம். அந்தப் பயணத்தை நோக்கி இளம் கலைஞர்களை அழைத்துச் செல்லும் விமர்சனங்களே உண்மையில் பயனுள்ள விமர்சனங்கள்.
“மாவீரம்” அந்தப் பயணத்தின் முடிவு அல்ல. அது ஒரு முதல் படி. அந்த முதல் படி இன்னும் பல படைப்புகளாகவும், இன்னும் பல கலைஞர்களின் புதிய முயற்சிகளாகவும், இன்னும் நுட்பமான தமிழ்ப் பரதநாட்டியப் படைப்புகளாகவும் வளர வேண்டும் என்பதே இந்த அரங்கேற்றத்தின் மீது வைக்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த எதிர்பார்ப்பு.
கனடாவில் பிறந்த தலைமுறை — தமிழை மேடையில் மீண்டும் வாசித்த விதம்
இந்த அரங்கேற்றத்தின் மற்றொரு குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், கலைஞர்கள் கனடாவில் பிறந்து வளர்ந்த தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற பின்னணியிலும், தமிழ்மொழி, தமிழர் பண்பாடு, தாயக வரலாறு, நினைவியல் ஆகியவற்றை ஆழமாக உள்வாங்கி அவற்றை பரதநாட்டியத்தின் வழியாக வெளிப்படுத்தியிருப்பதாகும். ஆங்கிலம் மேலோங்கிய புலம்பெயர் சூழலில் வளர்ந்த இத்தலைமுறை, தமது கலைப் பயணத்தின் வழியாக தமிழை வெறும் மொழியாக அல்லாமல் ஒரு பண்பாட்டு நினைவாகவும், காட்சியாகவும், உடல்மொழியாகவும் அணுகியிருப்பது முக்கியமானது. இது புலம்பெயர் தலைமுறையின் கலைப்பயணத்தில் பண்பாட்டு தொடர்ச்சிக்கான ஒரு வலுவான எடுத்துக்காட்டாகக் கருதலாம்.
ஒரு அரங்கேற்றத்தைத் தாண்டி — எதிர்காலத்திற்கான கலைவாசல்
“மாவீரம் ஆடலரங்கேற்றம்” ஒரு தனிப்பட்ட அரங்கேற்றமாக முடிந்து விடக்கூடிய படைப்பு அல்ல. இதன் மிகப்பெரிய பங்களிப்பு, தமிழர் வரலாறு, தாயக நினைவு, போராட்டங்கள், தியாகங்கள், சமூக வலி, பண்பாட்டு அடையாளம் போன்ற பல்வேறு கருப்பொருட்களை பரதநாட்டியம் போன்ற மரபுக் கலை வடிவங்களின் வழியாக எதிர்காலத்தில் எவ்வாறு படைக்கலாம்? என்ற கேள்வியை அடுத்த தலைமுறைக் கலைஞர்களிடம் முன்வைத்திருப்பதில்தான் உள்ளது.
இது போன்ற முயற்சிகள் தொடர்ந்து வளரும்போது, தமிழர் வரலாற்றின் பல்வேறு அத்தியாயங்கள், பெண்களின் அனுபவங்கள், காணாமல் போனவர்களின் குடும்பங்களின் காத்திருப்பு, தாயகத்தின் நினைவுகள், மொழி மற்றும் பண்பாட்டின் பயணம், புலம்பெயர் தலைமுறையின் அடையாளத் தேடல் போன்ற எண்ணற்ற கருப்பொருட்கள் பரதநாட்டியத்தின் அபிநய, நர்த்தன, இசை, காட்சியமைப்பு ஆகியவற்றோடு இணைந்து புதிய படைப்புகளாக உருவாகும் வாய்ப்பு உள்ளது. அந்த வகையில் “மாவீரம்” ஒரு நிகழ்ச்சி மட்டுமல்ல; இன்னும் உருவாகாத பல படைப்புகளுக்கான ஒரு கதவைத் திறந்த முயற்சி.
குருவின் கலைப்பார்வையும் கலைஞர்களின் துணிச்சலும்
இத்தகைய ஒரு முழுமையான கருத்தியல் அரங்கேற்றம் உருவாக, கலைஞர்களின் திறமை மட்டுமல்லாமல், குருவின் கலைப்பார்வையும் மிக முக்கியமானது. திருமதி ஜெயா பாலமுகுந்தனின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், மரபு மார்கத்தைப் பாதுகாத்தபடியே அதற்குள் புதிய கருத்தைச் செலுத்தியிருப்பது ஒரு கலைக்கல்வி அணுகுமுறையின் வெளிப்பாடாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. குமாரிகள் காவியா பாலமுகுந்தன் மற்றும் தரணியா பாலமுகுந்தன் ஆகியோரின் நர்த்தனம், அபிநயம், உடல் கட்டுப்பாடு, மேடை உணர்வு ஆகியவற்றோடு சேர்ந்து, அவர்களின் சொந்த கற்பனைக்கும் இடமளிக்கப்பட்டிருப்பது குறிப்பாக கவனிக்கத்தக்கது.
முடிவுரை — வரலாற்றின் எழுச்சியாக நிலைக்கட்டும்
முடிவாக, “மாவீரம் ஆடலரங்கேற்றம்” என்பதை ஒரு வழக்கமான அரங்கேற்றத்தின் அளவுகோலால் மட்டும் அளக்க முடியாது. இது ஒரு நினைவுக் கலைப்படைப்பு; ஒரு காட்சிக் கதையாடல்; ஒரு பண்பாட்டு உரையாடல்; மரபுக்குள் நிகழ்த்தப்பட்ட ஒரு புத்தாக்கப் பரிசோதனை. இதில் சில பகுதிகள் மேலும் நுட்பமடைய வேண்டியிருக்கலாம்; சில இடங்களில் கருத்துக்கும் கலைமொழிக்கும் இடையிலான சமநிலை இன்னும் செம்மைப்படுத்தப்படலாம். ஆனால் அந்தச் சிறு குறைகளைத் தாண்டி, புதிய ஒன்றை முயற்சி செய்யும் கலைத்துணிச்சலே இந்தப் படைப்பின் மிகப்பெரிய பலமாகும்.
வழக்கமான பாதையில் செல்வது எளிது; புதிய பாதையைத் திறப்பதே கடினம். அந்தக் கடினமான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறது “மாவீரம்”. பரதநாட்டியத்தின் அடவுகள் இங்கு வரலாற்றின் எழுத்துக்களாகின்றன; அபிநயம் நினைவின் குரலாகிறது; இசை காலத்தின் துடிப்பாகிறது; மேடை ஒரு நினைவிடமாகிறது; உடை ஒரு அடையாளமாகிறது; காட்சிப்பொருட்கள் வரலாற்றின் குறியீடுகளாகின்றன. இறுதியில், ஒரு தலைமுறையின் நினைவு மற்றொரு தலைமுறையின் உடல்மொழியாக மாறுகிறது.
ஒரு அரங்கேற்றம் முடிந்திருக்கலாம். ஆனால் அந்த அரங்கேற்றம் திறந்துவைத்துள்ள கலைப்பாதை இப்போதுதான் தொடங்குகிறது.
“மாவீரம் ஆடலரங்கேற்றம் — வரலாற்றின் எழுச்சியாக நிலைக்கட்டும்.”
