நினைவிடங்கள், துயிலும் இல்லங்கள், கல்லறைகள், தொல்லியல், நிலம், மத அடையாளங்கள், இடப்பெயர்கள் மற்றும் வரலாற்று நினைவுகளை அழிக்கும் அரசியலின் தொடர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய நேரம்
ஊடகவியலாளர் நிலவன்
ஒரு இனத்தை அழிப்பது என்பது அதன் மக்களை உடல்ரீதியாக அழிப்பதோடு மட்டுமே முடிவடைவதில்லை. ஒரு மக்களின் மொழியைப் பலவீனப்படுத்துவது, அவர்களின் வரலாற்றை மறுஎழுதுவது, அவர்களின் நிலத்தின் வரலாற்று உரிமையை மாற்றி வரையறுப்பது, வழிபாட்டுத் தலங்களின் அடையாளத்தை மாற்றுவது, இடப்பெயர்களை மாற்றுவது, நினைவுச் சின்னங்களை அகற்றுவது, போரில் உயிரிழந்தவர்களை நினைவுகூரும் உரிமையை கட்டுப்படுத்துவது, கல்லறைகளையும் துயிலும் இல்லங்களையும் அழிப்பது போன்ற நடவடிக்கைகளும் ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு நினைவுக்கும் அடையாளத்திற்கும் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியவை. அதனால்தான் ஈழத்தமிழர் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, இனப்பிரச்சினையை வெறும் அரசியல் அதிகாரப் போட்டியாகவோ அல்லது நடைபெற்ற ஆயுத மோதலாகவோ மட்டும் சுருக்கிவிட முடியாது. “தமிழன் அடையாள அழிப்பும் பௌத்த–சிங்கள பேரினவாதத்தின் பண்பாட்டு இனஅழிப்பும்” என்ற கேள்வியை அணுக வேண்டியுள்ளது.
நினைவிடங்களின் அழிப்பும் வரலாற்று நினைவகமும்
ஒரு இனத்தின் நினைவுச் சின்னம் ஒன்று அகற்றப்படுவது என்பது வெறுமனே ஒரு கல், சிலை அல்லது கட்டமைப்பு அகற்றப்படுவதல்ல. அந்தச் சின்னத்துடன் இணைந்திருக்கும் வரலாறு, நினைவு, அரசியல் அனுபவம், கூட்டு நினைவகம் (Collective Memory), ஒரு தலைமுறையின் துயரம் மற்றும் ஒரு மக்களின் அடையாளம் ஆகியவற்றையும் அழிக்கும் முயற்சியாகும். இதனை வெறும் நிர்வாக நடவடிக்கை என்று கடந்து செல்ல முடியாது.
யாழ்ப்பாணம் நல்லூரில் தியாகதீபம் திலீபனின் நினைவிடம் அகற்றப்பட்டது மற்றும் மாவீரர் துயிலுமில்லங்கள் இடிக்கப்பட்ட சம்பவங்கள் இந்தப் பின்னணியில்தான் பார்க்கப்பட வேண்டும். திலீபன் போன்ற நபர்கள் குறித்து வெவ்வேறு அரசியல் பார்வைகள் இருக்கலாம். ஆனால், ஒரு மக்களின் வரலாற்று நினைவோடு தொடர்புடைய நினைவிடங்களை அகற்றுவது அந்த மக்களின் நினைவுரிமை (Right to Remember), வரலாற்றைப் பதிவு செய்யும் உரிமை மற்றும் தமது கடந்தகாலத்தை நினைவுகூரும் உரிமை ஆகியவற்றை அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாக்குகிறது.
இதனால் இன்று எழும் கேள்வி: “ஒரு நினைவிடமோ அல்லது சிலையோ ஏன் அகற்றப்பட்டது?” என்பது மட்டும் அல்ல; அதற்குப் பின்னால் நீண்டகாலமாக நடைபெற்று வரும் பண்பாட்டுச் சிதைவு எந்த வகையானது என்பதுதான்.
. பண்பாட்டு இனஅழிப்பு: சட்ட மற்றும் சமூகவியல் வரையறை
சர்வதேச சட்டத்தின் மொழியில் ‘இனப்படுகொலை’ (Genocide) என்பது 1948ஆம் ஆண்டின் ஐ.நா உடன்படிக்கையின்படி (UN Genocide Convention) மிகவும் குறிப்பிட்ட சட்ட வரையறையைக் கொண்ட ஒரு குற்றமாகும். ஆயுத வன்முறை மூலம் மனிதர்களைக் கொன்று குவிப்பது மட்டுமே முதன்மையாக சட்டரீதியான இனப்படுகொலைக்குள் கொண்டுவரப்படுகிறது.
அதேவேளை, ஒரு மக்களின் பண்பாட்டுப் பாரம்பரியம், நினைவுச் சின்னங்கள், வழிபாட்டு இடங்கள், மொழி மற்றும் வரலாற்றுச் சின்னங்களை அழித்தல் என்பது சர்வதேச மனித உரிமைச் சட்டம் மற்றும் கலாச்சாரப் பாரம்பரியப் பாதுகாப்பு விதிகளின் கீழ் ‘பண்பாட்டு இனஅழிப்பு’ (Cultural Genocide) என வரையறுக்கப்படுகிறது.
ஒவ்வொரு பண்பாட்டு அழிப்பையும் தானாகவே சட்டரீதியான “இனப்படுகொலை” என்று அறிவிப்பது சர்வதேச சட்ட ரீதியாகச் சிக்கலானது. ஆனால், ஈழத் தமிழர்களின் நிலம், வரலாறு, மொழி, வழிபாடு, நினைவகம் மற்றும் இடப்பெயர்களை நீண்டகாலமாக மாற்றிவரும் செயல்முறையை ஆய்வு செய்யாமல், ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் தனித்தனி நிகழ்வாகப் பார்ப்பதும் வரலாற்றின் முழுப் படத்தை மறைத்துவிடும்.
பண்பாட்டு இனஅழிப்பு — சட்டச் சொல்லும் அரசியல் சொல்லும்
“பண்பாட்டு இனஅழிப்பு” என்ற சொல் இன்று ஈழத்தமிழர் அரசியல் உரையாடலிலும் மனித உரிமை விவாதங்களிலும் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால் இச்சொல்லைப் பயன்படுத்தும்போது சட்ட ரீதியான துல்லியம் அவசியம். சர்வதேச சட்டத்தில் “genocide” என்பது குறிப்பிட்ட சட்டக் கூறுகளையும், ஒரு தேசிய, இன, இனக்குழு அல்லது மதக் குழுவை முழுமையாகவோ அல்லது பகுதியாகவோ அழிக்க வேண்டும் என்ற குறிப்பிட்ட நோக்கத்தையும் உள்ளடக்கியது. பண்பாட்டு நினைவிடங்கள் அழிக்கப்பட்டன அல்லது மத அடையாளங்கள் மாற்றப்பட்டன என்பத alone சட்ட ரீதியாக genocide நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று பொருள் கொள்ள முடியாது.
ஆனால் இதனால் பண்பாட்டு அழிப்பின் சமூக விளைவுகள் சிறியதாகிவிடுவதில்லை. ஒரு மக்களின் மொழி, மதத் தலங்கள், நினைவிடங்கள், இடப்பெயர்கள், வரலாற்றுச் சின்னங்கள் மற்றும் கூட்டு நினைவகங்கள் தொடர்ந்து பலவீனப்படுத்தப்பட்டால், அது அந்த சமூகத்தின் பண்பாட்டு தொடர்ச்சியை பாதிக்கக்கூடியது. அதனால் “பண்பாட்டு இனஅழிப்பு” என்ற அரசியல் அல்லது ஆய்வியல் கருத்தைப் பயன்படுத்தும் போது, அது ஒரு சட்டத் தீர்ப்பாக அல்லாமல், ஒரு சமூகத்தின் பண்பாட்டு இருப்பின் மீது நிகழ்வதாகக் கூறப்படும் தொடர்ச்சியான அழிப்பு அல்லது அழுத்தத்தை விவரிக்கும் கருத்தாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறதா என்பதைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.
தமிழர் தாயகத்தில் நிகழும் பண்பாட்டுச் சிதைவின் முக்கிய வடிவங்கள்
தமிழர்கள் மஹாவம்சத்தின் வரலாற்றுப் பக்கங்களுக்கும் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே நடுகல் வழிபாட்டோடு, இயற்கை மற்றும் கடல்சார் வாழ்வியலோடு ஆதிக்குடிகளாக வாழ்ந்து வரும் வரலாற்றுத் தொன்மைமிக்க இனம். வடகிழக்கில் அவர்களின் இருப்பை அழிக்கும் நோக்கில் நிகழும் பண்பாட்டு ஆக்கிரமிப்புகள் ஐந்து முக்கிய தளங்களில் நடக்கின்றன:
ஆலயத்திலிருந்து தொல்லியல் வரை — வரலாற்றை மறுவரையறை செய்யும் அதிகாரம்
ஒரு இடம் “தொல்லியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது” என்று அரசால் அறிவிக்கப்படும் போது, அந்த இடத்தின் மீது சட்டபூர்வமான நிர்வாகக் கட்டுப்பாடுகள் உருவாகலாம். ஆனால் அந்த அறிவிப்புக்கு முன்பே அந்த நிலத்துடன் தொடர்புடைய உள்ளூர் மக்களின் வழிபாட்டு மரபு, வாய்மொழி வரலாறு, நிலப் பயன்பாடு மற்றும் சமூக நினைவுகள் இருந்திருக்கலாம். எனவே தொல்லியல் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் மேற்கொள்ளப்படும் நடவடிக்கைகளை ஆய்வு செய்யும்போது, உண்மையான தொல்லியல் பாதுகாப்புக்கும், ஒரு இடத்தின் வரலாற்றை அரச அதிகாரத்தின் மூலம் மறுவரையறை செய்வதற்குமான முயற்சிக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைத் தெளிவாகப் பார்க்க வேண்டும்.
வெடுக்குநாறி மலை, தாயிட்டி, காங்கேசன்துறை, கிழக்கு மாகாணத்தின் பல இந்து வழிபாட்டுத் தலங்கள் போன்ற இடங்கள் தொடர்பான சர்ச்சைகள் இந்த விவாதத்திற்கு உதாரணங்களாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. சில இடங்களில் இந்து வழிபாட்டாளர்களுக்கும் பௌத்த மதகுருமார்களுக்கும் இடையே உரிமை மற்றும் அணுகல் தொடர்பான மோதல்கள் ஏற்பட்டதாகவும், காவல்துறை அல்லது இராணுவத் தலையீடுகள் இடம்பெற்று வருகிறான
இங்கு மீண்டும் மதத்தையும் அரசியலையும் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும். ஒரு பௌத்த ஆலயம் இருப்பது தானாகவே தமிழர் பண்பாட்டு அழிப்பின் ஆதாரம் அல்ல. ஆனால் ஒரு தமிழர் சமூகத்தின் வரலாற்று வழிபாட்டுத் தலம் அல்லது நிலம் தொடர்பாக அரச அதிகாரத்தின் மூலம் வேறு ஒரு மத–தேசிய அடையாளம் நிறுவப்படுகிறதா, அத்துடன் உள்ளூர் மக்களின் அணுகல் அல்லது உரிமை குறைக்கப்படுகிறதா என்பதே ஆய்வுக்குரிய கேள்வியாகும். அதற்கான பதில் ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஆவணங்கள், நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள், நிலப் பதிவுகள் மற்றும் நேரடி சாட்சிகளின் அடிப்படையில் தனித்தனியாக நிரூபிக்கப்பட வேண்டும்.
இடப்பெயர்கள் — ஒரு நிலத்தின் நினைவுச் சுவடுகள்
ஒரு மக்களின் பண்பாட்டு அழிப்பைப் பற்றி பேசும்போது இடப்பெயர்களையும் தவிர்க்க முடியாது. ஒரு கிராமத்தின் பெயர் என்பது வெறும் நிர்வாக அடையாளமல்ல; அது அங்கு வாழ்ந்த மக்களின் மொழி, வரலாறு, மதம், இயற்கைச் சூழல் மற்றும் தலைமுறை நினைவுகளின் சுருக்கமாக இருக்கலாம். ஒரு தமிழ் இடப்பெயர் மாற்றப்பட்டு வேறு மொழி அல்லது மத அடையாளத்துடன் இணைக்கப்படும் போது, அதன் தாக்கம் வரைபடத்தில் மட்டும் ஏற்படுவதில்லை; அடுத்த தலைமுறை அந்த நிலத்தை எவ்வாறு அறிந்து கொள்கிறது என்பதிலும் மாற்றம் ஏற்படலாம்.
எனவே நிலம், ஆலயம், இடப்பெயர், நினைவுச் சின்னம், துயிலும் இல்லம், கல்லறை, தொல்லியல் தளம் ஆகியவற்றைத் தனித்தனி பிரிவுகளாகப் பார்ப்பதைவிட, அவற்றை ஒரு “நில–நினைவு–அடையாளத் தொகுதி” என்ற பரந்த கட்டமைப்பில் ஆய்வு செய்வது பொருத்தமானது. ஒரு நிலத்தின் வரலாற்றை மாற்றினால் அதன் இடப்பெயரும் மாறலாம்; இடப்பெயர் மாறினால் அந்த நிலத்துடன் தொடர்புடைய மொழியியல் நினைவும் பலவீனமடையலாம்; நினைவுச் சின்னம் அகற்றப்பட்டால் அந்த வரலாற்றுக்கான பொது காட்சி சாட்சி குறையலாம். இவ்வாறான மாற்றங்கள் தொடர்ச்சியாக இடம்பெறும்போது, ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்று இருப்பு பொதுவெளியில் எவ்வாறு பிரதிபலிக்கப்படுகிறது என்ற கேள்வி எழுகிறது.
நில ஆக்கிரமிப்பு மற்றும் குடியேற்றங்களின் முக்கிய வழிமுறைகள்
இலங்கையில் தமிழர்களின் பாரம்பரிய தாயகப் பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்படும் அரசு சார்ந்த குடியேற்ற திட்டங்களும் நில பயன்பாட்டு மாற்றங்களும் ஒரு சமூகத்தின் அரசியல், பண்பாட்டு மற்றும் வரலாற்று அடையாளத்தையே மாற்றியமைக்கும் நுட்பமான செயல்பாடுகளாகும்.
சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய காலத்தில் கல்லோயா மற்றும் மணலாறு (வெலிஓயா) போன்ற அரசு ஆதரவு பெற்ற விவசாயக் குடியேற்றங்கள் மூலம் தமிழ் பேசும் மக்களின் பிராந்தியங்களில் சிங்களக் குடும்பங்கள் திட்டமிட்டு குடியேற்றப்பட்டு, வடக்கையும் கிழக்கையும் இணைக்கும் நிலத்தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
போர் காலத்திலும் அதற்குப் பின்னரும் ‘உயர் பாதுகாப்பு மண்டலங்கள்’ என்ற பெயரில் பெருமளவிலான விவசாய மற்றும் குடியிருப்பு நிலங்கள் இராணுவத்தால் கையகப்படுத்தப்பட்டதால் பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்கள் சொந்த நிலங்களை இழந்து இடம்பெயர்ந்தனர்.
போருக்குப் பிந்தைய சூழலில், தொல்பொருள் திணைக்களம் மற்றும் வனவளக் பாதுகாப்புத் திணைக்களங்கள் மூலம் பாரம்பரிய தமிழ்க் கிராமங்களும் வழிபாட்டுத் தலங்களும் பாதுகாக்கப்பட்ட மண்டலங்களாக அறிவிக்கப்பட்டு எல்லைகள் மீள நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. இத்தகைய திட்டமிட்ட குடியேற்றங்கள் தேர்தல் தொகுதிகளின் மக்கள்தொகை விகிதாசாரத்தை மாற்றி, தமிழர்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தையும் வாக்கு வங்கியையும் பலவீனப்படுத்துகின்றன. அத்துடன், பாரம்பரிய இடப்பெயர்கள் சிங்களப் பெயர்களாக மாற்றப்படுவதும் தொன்மையான வழிபாட்டுத் தலங்களில் புதிய மத அடையாளங்கள் நிறுவப்படுவதும் ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்று நினைவுகளை அழிக்கும் செயல்பாடுகளாக அமைகின்றன.
நிலம் என்பது ஒரு தேசிய இனத்தின் சுயநிர்ணய உரிமைக்கும், பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும், மொழி மற்றும் கலாச்சாரப் பாதுகாப்பிற்கும் அடிப்படை அஸ்திவாரமாக இருப்பதால், அதனை இழப்பது அச்சமூகத்தின் கூட்டு நினைவுகளையும் எதிர்காலத்தையும் கேள்விக்குறியாக்குகிறது.
இடப்பெயர் மாற்றங்கள் (Toponymy)
ஒ இடப்பெயர் மாற்றம் (Toponymic alteration) என்பது ஒரு நிலப்பரப்பின் வரலாற்றையும் அங்கு தலைமுறை தலைமுறையாக வாழ்ந்த மக்களின் கூட்டு நினைவுகளையும் ஆவணங்களிலிருந்தும் வரைபடங்களிலிருந்தும் திட்டமிட்டு அகற்றும் செயல்பாடாகும். ஒரு கிராமத்தின் பெயர் என்பது வெறும் நிர்வாக அடையாளம் மட்டுமன்றி, அக்கோட்பாட்டில் வாழ்ந்த மக்களின் மொழி, பண்பாடு, தொழில் மற்றும் வாழ்வியலின் சான்றாகத் திகழ்கிறது.
இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் தொன்மையான தமிழ் ஊர்களின் பெயர்கள் நேரடியாகச் சிங்கள மொழியിലേക്ക് மொழிபெயர்க்கப்பட்டும், உச்சரிப்புத் திரிபுகள் மூலமாகவும், புதிய பெயர்களாகவும் மாற்றப்பட்டு வருகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, ‘மணலாறு’ என்ற பாரம்பரிய தமிழ் பெயர் ‘வெலிஓயா’ என மாற்றப்பட்டமையும், அரச வர்த்தமானி அறிவித்தல்கள், வீதிப் பலகைகள் மற்றும் உத்தியோகபூர்வ நிலப்பரப்பு வரைபடங்களில் தமிழ் பெயர்கள் நீக்கப்பட்டுச் சிங்களப் பெயர்கள் பதிவேற்றப்படுவதையும் குறிப்பிடலாம்.
மேலும், போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில் பிரதேச செயலக எல்லைகள் மறுசீரமைக்கப்படும்போதும், புதிய மத மற்றும் தொல்லியல் அடையாளங்கள் நிறுவப்படும்போதும் தொன்மையான தமிழ்க் கிராமங்களின் பெயர்கள் நிர்வாக ரீதியாக மறையத் தொடங்குகின்றன. இவ்வாறு ஆவணங்களிலிருந்தும் வரைபடங்களிலிருந்தும் தமிழ் இடப்பெயர்கள் மாற்றப்படும்போது, எதிர்கால தலைமுறையினர் அந்த நிலத்தில் தமிழர்கள் வாழ்ந்ததற்கான வரலாற்றுச் சான்றுகளைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பது கடினமாகிறது. எனவே, ஒரு சமூகத்தின் மொழியும் வரலாற்றுச் சான்றும் அழியாமல் காக்க, நிலத்தின் பெயர்களைப் பாதுகாப்பது அவசியமான ஒன்றாகும்.
வழிபாட்டிடங்கள் மற்றும் பௌத்தமயமாக்கல்
வழிபாட்டிடங்கள் மற்றும் பௌத்தமயமாக்கல் என்பது இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் தமிழ் மக்களின் பண்பாட்டு மற்றும் நில உரிமைகளில் ஏற்படுத்தப்படும் மற்றுமொரு முக்கியப் பரிமாணமாகும். தமிழர்களின் பாரம்பரிய கிராமிய வழிபாட்டுத் தலங்கள், சிறுதெய்வக் கோயில்கள் மற்றும் தொன்மையான ஆலயங்கள் அமைந்த இடங்களில் பௌத்த அடையாளங்களை நிறுவுவது, அக்கோயில்களின் வரலாற்றுத் தொன்மையையும் அக்கிராமங்களின் வழிபாட்டு மரபையும் மறுதலிக்கும் செயலாகவே நோக்கப்படுக்கிறது.
போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில் தொல்பொருள் திணைக்களத்தின் தலையீடுகள் மற்றும் இராணுவப் பாதுகாப்புடன், தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக வாழும் பிராந்தியங்களில் புதிய பௌத்த விகாரைகளும், தூபிகளும், புத்தர் சிலைகளும் அமைக்கும் பணிகள் தீவிரமடைந்துள்ளன. குரூந்தூர் மலை, வெடstrategy/வெடரசனாத மலை மற்றும் நிலாவெளி போன்ற பல்வேறு இடங்களில் அமைந்துள்ள தொன்மையான சைவக் கோயில் வளாகங்கள் மற்றும் கிராமிய வழிபாட்டு இடங்கள் ‘பௌத்த தொல்லியல் எச்சங்கள்’ எனக் குறிக்கப்பட்டு எல்லை நிர்ணயங்கள் செய்யப்படுகின்றன.
இதன் விளைவாக, அக்கிராம மக்கள் தங்கள் பாரம்பரிய வழிபாட்டுத் தலங்களில் வழிபாடுகளை மேற்கொள்வதிலும், திருவிழாக்களை நடத்துவதிலும் சட்ட ரீதியாகவும் நிர்வாக ரீதியாகவும் பல்வேறு தடைகளைச் சந்திக்கின்றனர்.
இவ்வாறான பௌத்தமயமாக்கல் நடவடிக்கைகள் வெறும் மத வழிபாட்டுத் தளம் சார்ந்த மாற்றம் மட்டுமல்லாமல், நிலப்பரப்பின் ஆன்மீக அடையாளத்தையும் மக்கள்தொகை கட்டமைப்பையும் மாற்றியமைத்து, தமிழர்களின் வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியைத் தகர்க்கும் ஒரு திட்டமிட்ட நகர்வாகவே வரலாற்று ஆய்வாளர்களாலும் حقوق மனித உரிமை அமைப்புகளாலும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.
மொழிப் புறக்கணிப்பும் வளச் சுரண்டலும்
மொழிப் புறக்கணிப்பும் வளச் சுரண்டலும் தமிழ் மக்களின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார சுயசார்பை ஒரே நேரத்தில் பலவீனப்படுத்தும் இரண்டு முக்கிய தூண்களாகக் கருதப்படுகின்றன. இலங்கை அரசியலமைப்பின் 13 மற்றும் 16-ஆவது திருத்தச் சட்டங்களின்படி தமிழும் ஒரு உத்தியோகபூர்வ மொழியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட போதிலும், நடைமுறையில் வடக்கு-கிழக்கில் உள்ள அரசு அலுவலகங்கள், காவல்துறை நிலையங்கள், நீதிமன்றங்கள் மற்றும் மருத்துவமனைகளில் தமிழ் மொழிப் பயன்பாடு பெருமளவில் புறக்கணிக்கப்படுகிறது.
வீதிப் பலகைகள், பெயர் பலகைகள் மற்றும் அரசாங்க ஆவணங்களில் தமிழ் மொழி தவறான உச்சரிப்புடன் எழுதப்படுவதோ அல்லது முற்றாகத் தவிர்க்கப்படுவதோ தொடர்கிறது. மேலும், போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில் சில பாடசாலைகளில் இராணுவத்தினரின் பங்கேற்புடன் சிங்கள மொழியைக் கற்பிக்கும் முயற்சிகளும், தமிழ் ஆசிரியர் பற்றாக்குறையைச் சீர் செய்யாமல் விடுவதும் மறைமுக மொழிக் கட்டுப்பாடாகவே பார்க்கப்படுகிறது.
அதேவேளை, தமிழ் மக்களின் பாரம்பரிய நிலங்கள் மற்றும் கடல் பிராந்தியங்களில் நிகழும் வளச் சுரண்டல் அவர்களின் பொருளாதார அஸ்திவாரத்தைத் தகர்த்து வருகிறது. மன்னார் பாக்குநீரிணை மற்றும் வடகடல் பகுதியில் சட்டவிரோத இழுவை மடிப் படகுகளின் ஊடுருவலினாலும், வெளிமாவட்ட மீனவர்களின் அத்துமீறிய தொழிலினாலும் உள்ளூர் தமிழ் மீனவர்களின் வாழ்வாதாரம் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுகிறது.
மேலும், வடக்கின் மணல் அகழ்வு, கனிம மணல் ஏற்றுமதி (புல்மோட்டை போன்ற பகுதிகளில்) மற்றும் இயற்கை வளங்கள் உள்ளூர் மக்களின் அனுமதியோ பயன்பாடோ இன்றி வெளிப்பகுதிகளுக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. இவ்வாறான திட்டமிட்ட மொழிச் சுருக்கமும் பொருளாதாரச் சுரண்டலும் தமிழர்களைத் தற்சார்பற்ற நிலைக்குத் தள்ளி, அவர்களின் சுயாட்சி மற்றும் உரிமைக் குரல்களை முடக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டவை என்ற விமர்சனம் வலுவாக உள்ளது.
போர் நினைவிடங்கள் மற்றும் மாவீரர் துயிலுமில்லங்கள் அழிப்பு
போர் நினைவிடங்கள் மற்றும் மாவீரர் துயிலுமில்லங்கள் அழிக்கப்படுவது என்பது ஒரு சமூகத்தின் கூட்டுத் துயரத்தையும் அவர்களின் வரலாற்று நினைவுகளையும் அழித்தொழிக்கும் நினைவக அடையாளச் சிதைப்புப் (Memorycide) போக்கின் உச்சக்கட்டமாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
போர் முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்து, வடகிழக்கில் அமைந்திருந்த கோப்பாய், சாட்டி, விசுவமடு, கனகபுரம் உள்ளிட்ட பல்லாயிரக்கணக்கான போராளிகளின் உடல்கள் அடக்கம் செய்யப்பட்டிருந்த மாவீரர் துயிலுமில்லங்கள் இலங்கை இராணுவத்தினரால் முழுமையாகத் தரைமட்டமாக்கப்பட்டன.
அவற்றில் பல துயிலுமில்லங்கள் இருந்த இடங்களில் இராணுவ முகாம்களும் விளையாட்டரங்குகளும் கட்டப்பட்டன. அத்துடன், உண்ணாவிரதமிருந்து உயிர்நீத்த தியாகதீபம் திலீபன் அவர்களின் நினைவிடம் மற்றும் முள்ளிவாய்க்கால் நினைவெச்சங்கள் போன்ற அஹிம்சை வழி மற்றும் மக்கள் சார்ந்த நினைவுச் சின்னங்களும் தொடர்ச்சியாகச் சிதைக்கப்பட்டன.
தனியார் மற்றும் கூட்டு ரீதியில் தங்கள் உறவினர்களை நினைவுகூரும் உரிமையானது சர்வதேச மனித உரிமைச் சட்டங்களின்படி அடிப்படை உரிமையாகக் கருதப்படும் நிலையில், நினைவேந்தல் நிகழ்வுகளுக்கு விதிக்கப்படும் தடைகளும் கைதுகளும் அக்கொள்கையை நேரடியாக மீறுவதாக அமைந்துள்ளன.
இத்தகைய நினைவிட அழிப்புகளின் முக்கிய நோக்கம், போரின் சாட்சியங்களை அழித்து ‘தமிழர்கள் எதிர்த்துப் போராடிய அல்லது தியாகம் செய்த வரலாற்றுப் பதிவுகளே இங்கு இல்லை’ என்ற வரலாற்று மறுப்பை (Historical negationism) உருவாக்குவதும், அடுத்த தலைமுறையினரிடமிருந்து அவர்களின் வரலாற்றுப் பெருமிதங்களைப் பிரிப்பதுமே ஆகும்.
சர்வதேச சமூகத்தின் பொறுப்பு மற்றும் மெத்தனப் போக்கு
சர்வதேச சமூகத்தின் பொறுப்பும் மெத்தனப் போக்கும் தமிழர்களின் பண்பாட்டு மற்றும் மனித உரிமைகள் தொடர்ச்சியாக மீறப்படும் வேளையில், சர்வதேச சமூகமும் ஐநா அமைப்புகளும் காட்டும் மௌனம் பேரதிர்ச்சியளிக்கிறது. இலங்கை அரசின் பொய்யான அறிக்கைகளை மட்டும் நம்பாமல், பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களின் சாட்சியங்களைச் சுயாதீனமாகப் பதிவுசெய்து ஆவணப்படுத்துவது உண்மையை வெளிக்கொணர அவசியமானது.
அதேபோல, தமிழர்களின் பாரம்பரிய நிலங்களில் நிகழ்த்தப்படும் வரலாற்றுத் திரிபுகளைத் தடுக்க, பழைய வரைபடங்கள், ஆவணங்கள் மற்றும் தொல்லியல் சான்றுகளை அரசியல் அழுத்தங்களின்றி சர்வதேச அமைப்புகளின் கண்காணிப்பில் சுயாதீனமாக ஆய்வு செய்து பாதுகாக்க வேண்டும்.
ஆளும் அரசுக்கு ஒரு சட்டமும், ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனத்திற்கு வேறொரு சட்டமுமாகச் செயல்படும் இரட்டைத் தரநிலையைச் சர்வதேச சமூகம் உடனடியாகக் கைவிட வேண்டும். ஐநா மனித உரிமைகள் பேரவையில் (UNHRC) பொறுப்புக்கூறலை வலியுறுத்தித் தீர்மானங்கள் கொண்டுவரப்பட்ட போதிலும், அவற்றின் செயலாக்கம் மந்தமாகவே உள்ளது என்பதால், நீதியையும் சமத்துவத்தையும் உறுதிசெய்யச் சர்வதேச சமூகம் விரைந்து நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.
வரலாற்றை அழிக்கும் அதிகாரமும் வாழும் நினைவுகளும்
துப்பாக்கிகளாலும் படுகொலைகளாலும் மட்டுமே ஒரு இனத்தின் இருப்பு அழிக்கப்படுவதில்லை; நிலத்தைப் பறித்தல், பெயர்களை மாற்றல், மொழியை ஒடுக்குதல், நினைவிடங்களை இடித்தல் போன்ற அதிகாரப் பயன்பாடுகளின் மூலமும் ஒரு இனம் மெல்ல மெல்ல அழிக்கப்படுகிறது. அரசியல் ஆட்சிகளும் கட்சிகளும் மாறினாலும் பௌத்த சிங்களப் பேரினவாதத்தின் இந்தக் கொள்கை மாறப்போவதில்லை என்பதை வரலாறு உணர்த்துகிறது.
ஒரு தலைமுறையின் நினைவுகளை அழிப்பதற்காக கற்களை உடைக்கலாம், பெயர்ப்பலகைகளை அகற்றலாம், நினைவிடங்களை இடிக்கலாம். ஆனால், வரலாறு என்பது கற்களில் மட்டும் எழுதப்படுவதில்லை; அது மக்களின் கூட்டு நினைவிலும் நெஞ்சங்களிலும் எழுதப்படுகிறது.
அந்த நினைவகம் வாழும் வரை, “எங்கள் நிலத்தில் எங்கள் வரலாற்றை நினைவுகூருவதற்குக் கூட எங்களுக்கு உரிமை இல்லையா?” என்ற கேள்வி உலகமன்றங்களின் முன் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும்.
அழிக்கப்படும் கல் — அழிக்க முடியாத நினைவு
ஒரு நினைவுச் சின்னத்தை அகற்றலாம். ஒரு சிலையை அகற்றலாம். ஒரு துயிலும் இல்லத்தின் அடையாளங்களை அழிக்கலாம். ஒரு பெயரை மாற்றலாம். ஒரு ஆலயத்தின் வரலாற்றை வேறு ஒரு வரலாற்றுக் கட்டமைப்புக்குள் கொண்டு வர முயலலாம். ஆனால் அந்த இடங்களுடன் வாழ்ந்த மக்களின் நினைவுகளை ஒரே நிர்வாக உத்தரவால் அழிக்க முடியாது.
ஏனெனில் நினைவு கல்லில் மட்டும் இல்லை. அது ஒரு தாயின் நினைவில் இருக்கிறது. ஒரு சகோதரனின் குரலில் இருக்கிறது. ஒரு குடும்பத்தின் பழைய புகைப்படத்தில் இருக்கிறது. ஒரு பாடலில் இருக்கிறது. ஒரு தலைமுறை சொல்லும் வாய்மொழிக் கதையில் இருக்கிறது. ஒரு இடத்தை மீண்டும் மீண்டும் சென்று நினைவுகூரும் மக்களின் நடைபாதையில் இருக்கிறது. குறிப்பாக துயிலும் இல்லங்களில் விதைக்கப்பட்டவர்களைப் பற்றிய தமிழர் நினைவில், அவர்கள் வெறும் இறந்தவர்கள் அல்ல; தங்கள் மக்களுக்காக வாழ்ந்தவர்கள், தங்கள் மக்களுக்காகக் காத்தவர்கள், தங்கள் மக்களுக்காகப் போராடியவர்கள், தங்கள் மக்களுக்காகத் தங்களை அர்ப்பணித்தவர்கள்.
அதனால்தான் அவை புதைகுழிகள் அல்ல — விதைகுழிகள். மண்ணுக்குள் விதைக்கப்பட்ட உடல்கள் வரலாற்றின் முடிவாக அல்ல, ஒரு சமூகத்தின் நினைவில் தொடர்ந்து வாழும் தியாகத்தின் அடையாளமாகப் பார்க்கப்படுகின்றன. அந்த நினைவின் அரசியல் பொருளை ஒருவர் ஏற்றுக்கொள்ளலாம் அல்லது மறுக்கலாம்; ஆனால் அந்த நினைவின் இருப்பை மறுப்பதன் மூலம் வரலாற்றை அழித்துவிட முடியாது.
ஈழத்தமிழர் வரலாற்றை ஆராய வேண்டிய இன்றைய அவசரத் தேவை இதுதான். போர் எப்படி நடந்தது என்பது மட்டுமல்ல; போருக்கு முன்னர் என்ன நடந்தது, போரின்போது என்ன நடந்தது, போருக்குப் பின்னர் என்ன மாற்றப்பட்டது, எந்த நினைவுகள் அழிக்கப்பட்டன, எந்த நினைவுகள் பாதுகாக்கப்பட்டன, எந்த நிலங்கள் மறுவரையறை செய்யப்பட்டன, எந்த ஆலயங்கள் மற்றும் வரலாற்றுத் தளங்கள் புதிய அடையாளங்களுக்குள் கொண்டு வரப்பட்டன, எந்த பெயர்கள் மாற்றப்பட்டன, யாருடைய மரணங்கள் நினைவுகூர அனுமதிக்கப்பட்டன, யாருடைய மரணங்கள் மௌனப்படுத்தப்பட்டன என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
அந்த ஆய்வு உணர்ச்சியால் மட்டும் நடத்தப்படக்கூடாது; ஆவணங்களாலும் நடத்தப்பட வேண்டும். குற்றச்சாட்டுகள் ஆதாரங்களுடன் முன்வைக்கப்பட வேண்டும். அதிகாரப்பூர்வ விளக்கங்கள் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். மாறுபட்ட தரப்புகளின் கருத்துகள் வேறுபடுத்திக் காட்டப்பட வேண்டும். உறுதிப்படுத்தப்படாத தகவல்கள் உண்மையாக எழுதப்படக்கூடாது. அதேவேளை, ஆதாரங்கள் இருக்கும்போது அவற்றை மறைத்துவிடுவதும் வரலாற்று நேர்மையல்ல.
ஒரு இனத்தின் அடையாளம் அதன் உயிரோடு வாழும் மக்களால் மட்டுமல்ல; அவர்களின் மொழியாலும், நிலத்தாலும், ஆலயங்களாலும், இடப்பெயர்களாலும், நினைவுச் சின்னங்களாலும், கல்லறைகளாலும், விதைகுழிகளாலும், அவர்கள் தலைமுறைகளாகச் சொல்லிவரும் வரலாறுகளாலும் உருவாக்கப்படுகிறது. அந்த அடையாளத்தின் ஒவ்வொரு அடுக்கிலும் மாற்றம் நிகழும்போது, அது தனித்தனி சம்பவங்களின் தொகுப்பா அல்லது ஒரு தொடர்ச்சியான பண்பாட்டு அழுத்தமா என்ற கேள்வி வரலாற்று ஆய்வின் முன் நிற்கிறது.
அந்தக் கேள்விக்கு விடை சொல்ல வேண்டியது வெறும் அரசியல் கோஷங்களால் அல்ல; ஆவணங்களால், சாட்சிகளால், வரலாற்றுப் பதிவுகளால், நிலப் பதிவுகளால், நீதிமன்ற ஆவணங்களால், தொல்லியல் ஆதாரங்களால், நினைவுகளால்.
ஏனெனில் ஒரு கல்லை அகற்றிவிட்டால் ஒரு நினைவிடம் மறையலாம். ஆனால் அந்தக் கல்லைச் சுற்றி வாழ்ந்த மக்களின் நினைவை அகற்ற முடியாது. ஒரு துயிலும் இல்லத்தின் தடத்தை அழித்துவிட்டால் அதன் நில அமைப்பு காணாமல் போகலாம். ஆனால் விதைகுழிகளில் விதைக்கப்பட்டவர்களின் நினைவை ஒரு தலைமுறை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்லும் வரை, அந்த வரலாறு உயிரோடு இருக்கும்.
அதனால் இன்று நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி, “எத்தனை நினைவுச் சின்னங்கள் அழிக்கப்பட்டன?” என்பது மட்டும் அல்ல.
“ஒரு மக்களின் வரலாற்றை அதன் சொந்த நிலத்திலேயே மறக்கச் செய்யும் அளவுக்கு நினைவின் மீது எவ்வளவு அதிகாரம் செலுத்தப்படுகிறது?”
அந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடுவதே தமிழன் அடையாள அழிப்பையும், பௌத்த–சிங்கள பேரினவாத அரசியலுடன் தொடர்புபடுத்தப்படும் பண்பாட்டு அழிப்பு குறித்த குற்றச்சாட்டுகளையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அடுத்த வரலாற்றுப் பணியாகும்.
எல்லாவற்றையும் அழிக்கலாம்; ஒரு நினைவுச் சின்னத்தை அகற்றலாம், ஒரு சிலையை அகற்றலாம், ஒரு துயிலும் இல்லத்தின் தடத்தை அழிக்கலாம், ஒரு கல்லறையின் அடையாளத்தை மறைக்கலாம், ஒரு வரலாற்றுச் சுவட்டை மண்ணுக்குள் புதைக்கலாம். ஆனால் தமிழ் மக்களின் ஆழ்மனதில் உயிரோட்டத்தோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சுதந்திர வேட்கையையும், இனவிடுதலைக்கான ஏக்கத்தையும், அதற்காகத் தங்கள் உயிரையே அர்ப்பணித்து வீரச்சாவைத் தழுவிய மாவீரர்களின் நினைவுகளையும் எந்தப் பௌதிகச் சக்தியாலும் அழித்துவிட முடியாது. அவர்கள் விதைக்கப்பட்ட மண்ணை அழிக்கலாம்; ஆனால் அந்த மண்ணிலிருந்து எழுந்த நினைவுகளை அழிக்க முடியாது. அவர்களின் பெயர்களை கற்களில் இருந்து அகற்றலாம்; ஆனால் மக்களின் நெஞ்சில் பொறிக்கப்பட்ட அந்தப் பெயர்களை அகற்ற முடியாது. ஏனெனில் அது ஒரு கல்லின் நினைவு அல்ல; ஒரு மக்களின் கூட்டு நினைவு. அது ஒரு நினைவுச் சின்னத்தில் மட்டும் நிற்கும் வரலாறு அல்ல; தலைமுறைகளின் இரத்தத்திலும், கண்ணீரிலும், உணர்வுகளிலும், சொல்லப்படாத துயரங்களிலும், சொல்லிக்கொண்டே செல்லப்படும் வரலாற்றிலும் உயிரோடு வாழும் நினைவு. அந்த நினைவு மக்களோடு வாழும் வரை, அதை எந்த அதிகாரமும், எந்த அழிப்பும், எந்தப் பௌதிகத் தலையீடும் முற்றாக அழித்துவிட முடியாது.
ஆவணப்படுத்தப்படாத வரலாறு மறக்கப்படும் வரலாறாக மாறும்
இத்தகைய சூழலில் ஊடகவியலின் பொறுப்பு மிகவும் முக்கியமானதாகிறது. ஒரு சிலை அகற்றப்பட்டால் அதன் புகைப்படம் இருக்க வேண்டும். ஒரு நினைவுச் சின்னம் இடிக்கப்பட்டால் அதன் முன்னைய தோற்றம், இடம், தேதி, காரணம் மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ விளக்கம் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். ஒரு ஆலயத்தின் நில உரிமை தொடர்பாக சர்ச்சை ஏற்பட்டால் நில ஆவணங்கள், நீதிமன்றப் பதிவுகள், தொல்லியல் அறிவிப்புகள் மற்றும் உள்ளூர் மக்களின் வரலாற்றுச் சாட்சிகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். ஒரு கல்லறை அழிக்கப்பட்டால், அது எங்கு இருந்தது, யாருடன் தொடர்புடையது, எப்போது மாற்றப்பட்டது, யார் நடவடிக்கை எடுத்தனர் என்பவை ஆவணப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
வரலாறு வெறும் அரசின் ஆவணங்களில் மட்டும் இருப்பதில்லை. குடும்பங்களின் வாய்மொழி வரலாறுகள், பழைய புகைப்படங்கள், கடிதங்கள், நினைவுப் பதிவுகள், செய்தித்தாள் செய்திகள், நீதிமன்ற ஆவணங்கள், காணொளிகள், நிலப் பதிவுகள், தொல்லியல் அறிக்கைகள், மனித உரிமை அமைப்புகளின் ஆவணங்கள் ஆகிய அனைத்தும் எதிர்கால வரலாற்றுக்கான ஆதாரங்களாக அமைகின்றன. ஒரு சமூகத்தின் நினைவுகளைப் பாதுகாப்பது என்பது கடந்தகாலத்தை மட்டும் பாதுகாப்பது அல்ல; எதிர்கால தலைமுறைக்கு “நாங்கள் யார்?” என்ற கேள்விக்கு ஆதாரத்துடன் பதிலளிக்கும் உரிமையைப் பாதுகாப்பதாகும்.
#நிலவன்- #Nilavan
ஊடகவியலாளர் (Journalist )&
உளவளத்துணையாளர் (Counsellor) n
