அந்த விளக்கு அணையவில்லை – நிலவன்

“மாமா… திலீபன் யார்?”

அந்தக் கேள்வி என்னிடம் வந்து விழுந்தபோது, நான் உடனடியாகப் பதில் சொல்லவில்லை. என் எதிரே அமர்ந்திருந்த அவனுக்கு வரலாறு என்பது இன்னும் பாடப்புத்தகங்களில் இருக்கும் சில தேதிகளும், பழைய புகைப்படங்களும் மட்டுமே. ஆனால் எனக்கு வரலாறு என்பது தேதிகள் அல்ல. சில முகங்கள். சில குரல்கள். சில இரவுகள். சில மரணங்கள். சில கேள்விகள். அவற்றில் ஒன்று — திலீபன்.

“என்ன மாமா… அமைதியாகிட்டீங்க?” என்று அவன் மீண்டும் கேட்டான்.

நான் மெதுவாகச் சிரித்தேன்.

“நான் சொல்லப்போகிற கதை ஒரு வீரக்கதை மாதிரி மட்டும் கேட்கக் கூடாது, தம்பி. அது ஒரு தலைமுறை கண்ட கனவும், அந்தக் கனவுக்காகச் செலுத்தப்பட்ட விலையும் பற்றிய கதை. அதை நீ கேட்க வேண்டும். ஆனால் அதைவிட முக்கியம் — நீ அதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

அவன் சற்றே என்னை நோக்கி நகர்ந்து அமர்ந்தான். வெளியில் மழை பெய்துகொண்டிருந்தது. வீட்டின் அமைதிக்குள் மழைத்துளிகளின் சத்தம் மட்டும் தொடர்ந்து விழுந்துகொண்டிருந்தது. அந்தச் சத்தம் என்னை பல ஆண்டுகள் பின்னால் அழைத்துச் சென்றது.

“1987…” என்று நான் மெதுவாகச் சொன்னேன்.

“அப்போது நான் உன்னைப் போலத்தான் இளைஞன். எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பல கனவுகள் எங்களுக்குள் இருந்தன. ஆனால் அந்தக் கனவுகளுக்கு நடுவே போரும் இருந்தது. அரசியலும் இருந்தது. அச்சமும் இருந்தது.”

“அப்போ திலீபனும் உங்களோட இருந்தாரா?” என்று அவன் கேட்டான்.

“அவர் எங்களுக்குள் இருந்தார். ஆனால் எல்லோரையும் போல இல்லை.”

“எப்படி?”

“அவரைப் பார்த்தால் முதலில் தெரிந்தது அவருடைய அமைதிதான். பேசும்போது ஆழமாகப் பேசுவார். சிந்திக்கும்போது இன்னும் ஆழமாகச் செல்வார்.”

சிறிது நேரம் நான் அமைதியாக இருந்தேன். அந்த இளைஞனின் முகம் என் நினைவுகளுக்குள் மீண்டும் தோன்றியது.

“மருத்துவராகப் படிக்க அவருக்கு வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தது. அறிவும் இருந்தது. விளையாட்டில் ஆர்வமும் இருந்தது. சதுரங்கத்தில் மாவட்ட மட்டத்தில் சாதனைகளும் இருந்தன. தனக்கென ஒரு வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள முடிந்தவன்.”

“அப்படியிருக்க…” அவன் தயங்கினான். “ஏன் அந்த வாழ்க்கையை விட்டார் மாமா?”

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

“அதுதான் கதை.”

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தபின் சொன்னேன்:

“ஒருவன் தன் வாழ்க்கையை மட்டும் பார்த்து வாழலாம். இன்னொருவன் தன்னைச் சுற்றியுள்ள மக்களின் வாழ்க்கையையும் தன் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்கலாம். திலீபன் இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவன்.”

“அவரை நான் முதலில் பார்த்தபோது…” என்று நான் தொடர்ந்தேன். என் குரல் சற்றுத் தளர்ந்தது. “அவரிடம் ஒரு விசித்திரமான தீவிரம் இருந்தது. கோபத்தின் தீவிரம் அல்ல. ஏதோ ஒன்றைச் சாதிக்க வேண்டும் என்ற உள்ளத்தின் தீவிரம்.”

“எதைச் சாதிக்க?”

“அதுதான் அந்த தலைமுறையின் கேள்வி.”

நான் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தேன். மழை இன்னும் விடாமல் பெய்துகொண்டிருந்தது.

“அந்தக் காலத்தில் எங்களிடம் இன்று உங்களிடம் இருப்பதைப் போல கைப்பேசிகள் இல்லை. சமூக ஊடகங்கள் இல்லை. இணையம் இல்லை. உலகின் ஒரு மூலையில் நடந்ததை இன்னொரு மூலையில் இருக்கும் மனிதன் உடனே பார்க்க முடியாது.”

“அப்போ எப்படி பேசினீங்க?”

“கடிதங்கள். துண்டுப்பிரசுரங்கள். செய்தித்தாள்கள். கூட்டங்கள். மனிதர்களின் குரல்கள்.”

அவன் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

“அதனால்தான் திலீபன் அரசியல் வேலை செய்தாரா?”

“அவர் மக்களோடு இருந்தார். கல்வி, பொருளாதாரம், சமூக அமைப்பு, இளைஞர்கள், ஊடகம் — மக்கள் வாழ்க்கையைத் தொடும் பல தளங்களில் பணியாற்றினார். ஒரு போராட்டம் என்பது ஆயுதத்தை மட்டும் பற்றியதல்ல, தம்பி. மக்களின் வாழ்வை எப்படிக் கட்டியெழுப்புவது என்பதையும் பற்றியது.”

அவன் அந்த வார்த்தைகளை உள்ளுக்குள் எடுத்துக்கொண்டது போல அமைதியாக இருந்தான்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு நான் சொன்னேன்:

“பிறகு ஒரு நாள் அவர் வேறொரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.”

“எந்தப் பாதை?”

“தன் உடலையே போராட்டத்தின் கருவியாக்கும் பாதை.”

அவன் கண்களை விரித்தான்.

“அதாவது?”

“உண்ணாநோன்பு.”

“சாப்பிடாமல் இருப்பதா?”

“உணவும் இல்லை. நீரும் இல்லை.”

“எத்தனை நாள்?”

நான் அவனை நேராகப் பார்த்தேன்.

“பன்னிரண்டு நாட்கள்.”

அவன் சில நொடிகள் பேசவில்லை.

“ஏன்?”

“அவர் ஐந்து கோரிக்கைகளை முன்வைத்தார். அவை அக்கால அரசியல் சூழலில் தமிழர் மக்களின் பாதுகாப்பு, கைதிகள், குடியேற்றம், நிர்வாகம், இராணுவ மற்றும் காவல் நடவடிக்கைகள் தொடர்பான கோரிக்கைகள்.”

“அவருடைய கோரிக்கைகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதா?”

நான் தலையை மெதுவாக அசைத்தேன்.

“இல்லை.”

அந்த ஒரு சொல்லுக்குப் பின்னால் எவ்வளவு வரலாறு இருந்தது என்பதை அந்தச் சிறுவன் — இல்லை, இப்போது என் எதிரே அமர்ந்திருந்த அந்த இளைஞன் — இன்னும் முழுமையாக அறிந்திருக்கவில்லை.

“1987 செப்டம்பர் 15.”

அந்தத் தேதியைச் சொன்னபோது என் நினைவுகள் மீண்டும் நல்லூருக்குச் சென்றன.

“மக்கள் கூடத் தொடங்கினார்கள். திலீபன் போராட்டத்தைத் தொடங்கினார்.”

“அவர் பயப்படவில்லையா?”

“பயம் இருந்ததா இல்லையா என்று எனக்குத் தெரியாது.”

“அப்படியென்றால்?”

“பயம் இருந்தாலும், அதைத் தாண்டிச் செல்லும் ஒரு முடிவு இருந்தது.”

அடுத்த நாட்களில் அவரது உடல் மெதுவாக மாறத் தொடங்கியது. உதடுகள் உலர்ந்தன. கண்கள் ஆழ்ந்தன. நடக்க முடியாமல் போனது. சிறுநீர் கழிப்பதில் சிரமம் ஏற்பட்டது. மருத்துவர்கள் கவலைப்பட்டனர். நண்பர்கள் கவலைப்பட்டனர். மக்கள் கவலைப்பட்டனர். ஆனால் அவர் தனது முடிவிலிருந்து பின்வாங்கவில்லை.

“மாமா, யாராவது அவரைக் காப்பாற்ற முயற்சி செய்யவில்லையா?”

“முயற்சிகள் இருந்தன.”

“அப்படியென்றால் அவர் ஏன் கேட்கவில்லை?”

அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல நான் நீண்ட நேரம் எடுத்துக்கொண்டேன்.

“அந்தக் கேள்விக்கு ஒரே பதில் இல்லை, தம்பி. ஒரு மனிதன் தன் உயிரைக் குறித்து எடுக்கும் முடிவை நாம் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யலாம். ஆனால் அதை வெறும் வீரச்செயல் என்று சொல்லிவிட்டு கடந்து செல்லக்கூடாது. உயிரின் மதிப்பையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

ஒவ்வொரு நாளும் அவரது உடல் சிறிது சிறிதாகக் குறைந்துகொண்டிருந்தது. ஆனால் அவரைச் சுற்றியிருந்த மக்கள் கூட்டம் பெருகிக்கொண்டிருந்தது. மாணவர்கள் வந்தனர். பெண்கள் வந்தனர். வயதானவர்கள் வந்தனர். தூரக் கிராமங்களிலிருந்தும் மக்கள் வந்தனர். அமைதியாக அமர்ந்தனர். பிரார்த்தித்தனர். காத்திருந்தனர். செய்திகளை எதிர்பார்த்தனர்.

பேச்சுவார்த்தைகள் நடந்தன. அதிகாரிகள் வந்தனர். பிரதிநிதிகள் வந்தனர். ஆனால் ஒரு முடிவு மட்டும் வரவில்லை.

“அவர் அப்போது என்ன செய்தார்?” என்று அவன் கேட்டான்.

“அவர் தன் ஐந்து கோரிக்கைகளும் எழுத்துப்பூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்.”

“அவருக்கு அப்போது மரணம் வரப்போகிறது என்று தெரிந்திருந்ததா?”

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

“அவரது உடல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.”

பத்தாவது நாள். பதினொன்றாவது நாள். ஒவ்வொரு நாளும் நாங்கள் எண்ணினோம். அது ஒரு காலண்டரின் எண்ணிக்கை அல்ல. ஒரு மனிதனின் உடலில் இருந்து உயிர் விலகிச் செல்லும் நேரத்தின் எண்ணிக்கை.

அவரால் பேச முடியாத நிலை வந்தது. அரை மயக்கநிலைக்குச் சென்றார். அவரை படுக்கையில் படுக்க வைத்தனர். அவருக்குப் பிடித்த பாடல்கள் பாடப்பட்டன. அவரைச் சுற்றி மக்கள் அழுதார்கள். ஆனால் அந்தக் கண்ணீரின் நடுவிலும் ஒரு விசித்திரமான அமைதி இருந்தது.

அது மரணத்தின் அமைதி.

“செப்டம்பர் 26.”

அந்தத் தேதியைச் சொன்னபோது என் குரல் தடுக்கப்பட்டது.

“அன்றுதான் திலீபன் உயிரிழந்தார்.”

அவன் என்னைப் பார்த்தான்.

“வயது?”

“இருபத்து நான்கு.”

அவன் தலையைத் தாழ்த்திக்கொண்டான்.

“அவ்வளவு சிறிய வயதா?”

“ஆம்.”

சில நொடிகள் இருவரும் அமைதியாக இருந்தோம்.

“மாமா… நீங்கள் அப்போது அழுதீர்களா?”

நான் சிரிக்க முயன்றேன்.

“சில கண்ணீர்கள் கண்களில் வராது, தம்பி.”

அவன் என்னைப் பார்த்தான்.

“அப்படியென்றால்?”

“அவை உள்ளுக்குள் தங்கிவிடும்.”

அன்றைய நல்லூர் எனக்கு இன்னும் மறக்க முடியவில்லை. மக்கள். கண்ணீர். மௌனம். குரல்கள். ஒரு தலைமுறையின் துயரம். ஒரு இளைஞனின் முடிவு. அனைத்தும் ஒன்றாகக் கலந்திருந்தது.

பின்னர் அவரது உடல் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக மருத்துவப் பீடத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அந்தச் செய்தியை அறிந்தபோது நான் நீண்ட நேரம் எதுவும் பேசவில்லை.

“மருத்துவராக வேண்டும் என்று படித்தவன்…” என்று என்னுள் சொல்லிக்கொண்டேன். “இறுதியில் தன் உடலையே மருத்துவக் கல்விக்காக வழங்கிவிட்டான்.”

அந்த எண்ணம் என்னை மிகவும் உலுக்கியது.

சில நேரம் அமைதியாக இருந்த அவன் மீண்டும் கேட்டான்:

“மாமா… அப்படியென்றால் திலீபன் வென்றாரா?”

“வெற்றி?”

“ஆம். அவர் கேட்டது கிடைத்ததா?”

நான் சற்றுநேரம் யோசித்தேன்.

“வரலாற்றை வெற்றி–தோல்வி என்ற இரண்டு வார்த்தைகளில் மட்டும் அளக்க முடியாது.”

“அப்படியென்றால்?”

“அவர் முன்வைத்த அரசியல் கேள்விகளும், அவர் தேர்ந்தெடுத்த போராட்ட முறையும், அவரது மரணமும் — அவை அனைத்தும் அந்தக் காலத்தையும் அதன் அரசியல் முரண்பாடுகளையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய வரலாற்றுப் பதிவுகள்.”

அவன் சில நொடிகள் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“அவரை நீங்கள் எப்படி நினைக்கிறீங்க மாமா?”

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

“நான் திலீபனை ஒரு சாதாரண மனிதப் பிறவியாகப் பார்க்கவில்லை.”

சிறிது நேரம் நின்றேன்.

“தன்னைத் தானே எரித்துக்கொண்டிருந்த ஓர் இலட்சிய நெருப்பாகவே கண்டேன்.”

ஆனால் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்ன உடனேயே நான் அவனை நோக்கி விரலை உயர்த்தவில்லை; மாறாக மெதுவாகச் சொன்னேன்:

“ஆனால், நீ இந்தக் கதையை கேட்கும்போது ஒரு விஷயத்தை மறந்துவிடக்கூடாது.”

அவன் கவனமாக என்னைப் பார்த்தான்.

“என்ன?”

“வரலாற்றை நினைவுகூர்வது என்பது மரணத்தைப் போற்றுவதல்ல.”

அவன் அமைதியாக இருந்தான்.

“ஒரு தலைமுறை எதற்காக இவ்வளவு வலியைச் சந்தித்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதுதான் வரலாற்றை நினைவுகூர்வது.”

“அப்படியென்றால் திலீபனிடமிருந்து நாம் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?”

நான் மெதுவாகச் சிரித்தேன்.

“ஒரு மனிதனின் இலட்சிய நம்பிக்கையின் வலிமையைப் பற்றி கற்றுக்கொள்ளலாம். அதே நேரத்தில், ஒரு சமூகத்தை அந்த நிலைக்கு கொண்டு சென்ற அரசியல் தோல்விகளையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மனித உயிரின் மதிப்பையும் மறக்கக்கூடாது.”

வெளியில் மழை இன்னும் பெய்துகொண்டிருந்தது. அவன் ஜன்னலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சில நொடிகளுக்குப் பிறகு மெதுவாகக் கேட்டான்:

“மாமா… அந்த விளக்கு இப்போது எங்கே?”

“எந்த விளக்கு?”

“திலீபனுடைய விளக்கு.”

நான் அவனுடைய தலையைத் தடவினேன்.

“அது ஒரு இடத்தில் இல்லை.”

“அப்படியென்றால்?”

“நினைவில் இருக்கிறது.”

“யாருடைய நினைவில்?”

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

“எங்களுடையது மட்டுமல்ல. உன்னைப் போன்ற அடுத்த தலைமுறையின் கேள்விகளில் இருக்கிறது.”

அவன் சிரித்தான்.

“நான் இதை மறக்கமாட்டேன், மாமா.”

“மறக்க வேண்டாம்.”

“ஆனால்…”

“என்ன?”

“நான் இதை அடுத்தவர்களுக்கும் சொல்லுவேன்.”

அந்தச் சொல்லைக் கேட்டபோது என் கண்கள் ஈரமானது. பல ஆண்டுகளாக நான் சுமந்திருந்த ஒரு கதையை, அந்த இரவில், அடுத்த தலைமுறையின் கைகளில் வைத்துவிட்டதைப் போல உணர்ந்தேன்.

அவன் தூங்கச் சென்ற பிறகு நான் மட்டும் விழித்திருந்தேன்.

ஜன்னலுக்கு வெளியே மழை. மழையின் அப்பால் இருள். அந்த இருளின் அப்பால் என் இளமை. என் நினைவுகளின் நடுவே நல்லூர். நல்லூரின் நடுவே திலீபன். அவரது உலர்ந்த உதடுகள். ஆழ்ந்த கண்கள். மெலிந்த உடல்.

ஆனால்…

அணையாத ஒரு பார்வை.

நான் என்னிடமே கேட்டுக்கொண்டேன்:

“இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் ஏன் அவரை மறக்க முடியவில்லை?”

பதில் எனக்குத் தெரியும்.

அவர் இறந்த நாளை மட்டும் நான் நினைவுகூரவில்லை.

அவர் எதற்காக வாழ்ந்தார் என்பதையும் நினைவுகூர்கிறேன்.

அவர் எதற்காகத் தன் உயிரை பணயம் வைத்தார் என்பதையும் நினைவுகூர்கிறேன்.

அவரை உருவாக்கிய காலத்தையும் நினைவுகூர்கிறேன்.

அந்தக் காலம் செய்த தவறுகளையும் நினைவுகூர்கிறேன்.

அந்த தலைமுறை இழந்த உயிர்களையும் நினைவுகூர்கிறேன்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஒரு தலைமுறையிடம் சொல்ல வேண்டிய கதை இதுதான்.

ஒரு நாட்டின் வரலாறு அதன் வெற்றிகளால் மட்டும் எழுதப்படுவதில்லை. அதன் காயங்களாலும் எழுதப்படுகிறது. அதன் கண்ணீராலும் எழுதப்படுகிறது. அதன் இளைஞர்களின் கனவுகளாலும் எழுதப்படுகிறது. சில நேரங்களில் அந்தக் கனவுகளுக்காக உயிரையே கொடுத்தவர்களின் நினைவுகளாலும் எழுதப்படுகிறது.

திலீபன் அந்த வரலாற்றின் ஒரு பெயர்.

அவரை நினைவுகூரும் விதம் ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுபடலாம். அவருடைய அரசியலை ஒருவர் ஏற்றுக்கொள்ளலாம். மற்றொருவர் விமர்சிக்கலாம். அவருடைய போராட்ட முறையை ஒருவர் ஆதரிக்கலாம். மற்றொருவர் மறுக்கலாம். ஆனால் அவரது வாழ்க்கையை உருவாக்கிய வரலாற்றுச் சூழலைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

ஏனெனில் புரிந்துகொள்ளப்படாத வரலாறு…

மீண்டும் மீண்டும் கேள்விகளாகத் திரும்பி வரும்.

அடுத்த நாள் காலை அவன் என்னிடம் ஓடிவந்தான்.

“மாமா!”

“என்ன?”

“நேற்று சொன்ன கதையை நான் எழுதப் போகிறேன்.”

“எதற்காக?”

“என் நண்பர்களுக்குச் சொல்ல.”

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

“எப்படி எழுதப் போகிறாய்?”

அவன் சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு சொன்னான்:

“ஒரு மனிதன் இறந்த கதையாக இல்லை.”