“வடுக்களிலிருந்து வல்லமைக்கு: வரலாற்றுச் சாட்சியம், மனநலச் சவால்கள் மற்றும் தமிழ் சமூகத்தின் கூட்டு மீட்சித் திறன்” நேர்காணல்- நிலவன்.

பேரழிவுகளும், தொடர்ச்சியான அமைப்பியல் அநீதிகளும், போருக்குப் பிந்தைய அரசுக் கண்காணிப்புகளும் ஒரு தேசத்தின் நிலத்தையும் வாழ்வாதாரத்தையும் மட்டும் சிதைப்பதில்லை; அவை அச் சமூகத்தின் கூட்டு அக-உளவியலையும் ஆழமாகக் காயப்படுத்துகின்றன. அந்த வகையில், போருக்குப் பிந்தைய தமிழ் சமூகத்தின் மனநலன் என்பது தனிநபர் சார்ந்த மன அழுத்தப் பிரச்சினையாக மட்டுமன்றி, வரலாற்று ரீதியான ‘அமைப்பியல் சார்ந்த கைவிடப்பட்ட உணர்வு’ (Institutional Betrayal) மற்றும் ‘அங்கீகரிக்கப்படாத துயரம்’ (Disenfranchised Grief) ஆகியவற்றின் பின்னணியிலேயே அணுகப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும்.

இத்தகையதொரு மிக முக்கியமான தளத்தில், போர் மற்றும் இன அழிப்பினால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களின் அக-உளவியல் மீட்சி, கூட்டு மீட்சித் திறன் (Collective Resilience), மற்றும் தலைமுறை கடக்கும் மனக்காயங்கள் (Transgenerational Trauma) குறித்துத் தொடர்ச்சியாக ஆய்வுசெய்து, மனித உரிமைசார் உளவள ஆலோசகராகப் பணியாற்றி வரும் உளவளத்துணையாளர் நிலவன் அவர்களுடன் உரையாடுவதில் பெருமை கொள்கிறோம். ‘பாதிக்கப்பட்ட நிலை’ (Victimhood) என்ற பார்வையைக் கடந்து, ‘தன்மானத்துடன் மீண்டெழும் நிலை’ (Survivor Agency) என்ற கோட்பாட்டின் அடிப்படையில், நமது சமூகத்தின் வரலாற்று வலிமையையும் எதிர்கால நம்பிக்கையும் அடியொற்றி அமையும் ஒரு ஆழமான உரையாடல் இது.

அமுதன்  :- நீங்கள் இந்தத் துறையில் எவ்வாறு நுழைந்தீர்கள்?

நிலவன் :- நான் இந்தத் துறையில் நுழைந்தது ஒரு சாதாரணத் தொழில் தேர்வாக அல்ல; ஒரு மனிதநேயப் பொறுப்புணர்விலிருந்து உருவான மனச்சாட்சியின் ஆழமான அழைப்பாகவே இருந்தது. நான் வாழ்ந்த சூழலில் போர், கலவரங்கள், வன்முறை, சித்திரவதை, இடப்பெயர்வு மற்றும் ஆழமான இழப்புகளால் பாதிக்கப்பட்ட பலரை நேரடியாகக் காணும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. குறிப்பாக நீண்டகால மோதல்களின் சுமையைச் சுமந்த நம் மக்களிடம் உடலின் காயங்களைக் காட்டிலும், வெளியில் தெரியாத மனதின் காயங்களே ஆழமானவையாக இருந்தன. போரின் கொடூர சூழலால் மக்கள் குடும்பங்களை இழந்து, சமூக உறவுகள் சிதைந்து, கடுமையான அச்சம், தூக்கமின்மை, நம்பிக்கையின்மை மற்றும் சொல்லொணா மன வேதனைகளோடு வாழ்வதைப் பார்த்தேன்.

 பாதிக்கப்பட்ட மனிதர்களுக்கு உணவும் மருந்தும் எந்த அளவிற்குத் தேவைப்பட்டதோ, அதே அளவிற்கு அவர்களின் வேதனைகளை எந்தவித முன்முடிவோ தீர்ப்போ இன்றி அன்போடு கேட்பதற்கு ஒருவரும், மனதை ஆற்றுப்படுத்துவதற்கான பாதுகாப்பான ஒரு சூழலும் தேவைப்பட்டது. இந்த அத்தியாவசியத் தேவையை நேரடியாக உணர்ந்த தருணத்தில்தான், போரின் தாக்கம் உடலோடு முடிந்துவிடாமல் ஒருவரின் எதிர்கால நம்பிக்கையையும் பாதிக்கிறது என்பதையும், மனதளவில் ஆற்றுப்படுத்துவதே உண்மையான மீள்வாழ்வின் முதல் படி என்பதையும் புரிந்துகொண்டு உளவளத்துணைத் துறையை நோக்கி நகரத் தொடங்கினேன்.

பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நம்பிக்கையின் ஒளியாக இருக்க வேண்டும் என்ற உறுதியான நோக்கத்துடன் இத்துறையில் முறைப்படியான பயிற்சிகளைப் பெறத் தொடங்கினேன். உளவளத்துணை என்பது ஒருவரின் பிரச்சினைக்கு நாமே உடனடியாகத் தீர்வு கொடுப்பது அல்ல; மாறாக, அவர்களின் உணர்வுகளைப் பாதுகாப்பான சூழலில் வெளிப்படுத்த உதவுவதும், அவர்களுக்குள் இருக்கும் ஆற்றலை அவர்களே மீண்டும் கண்டறியத் துணையாக நிற்பதும்தான் அதன் முக்கிய நோக்கம் என்பதைப் பயிற்சியின் மூலம் கற்றுக்கொண்டேன்.

இது நமது சமூகத்திற்கும் மனிதநேயத்திற்கும் ஆற்ற வேண்டிய ஒரு முக்கிய கடமை என்பதை உணர்ந்து, உரிய வழிகாட்டல்கள், பயிற்சிகள் மற்றும் அனுமதிகளுடன் இத்துறையில் என் பணியைத் தொடர்ந்தேன். என்னை இத்துறையில் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்துவது ஒரு வேலைக்கான ஆதாயம் அல்ல. ஒருவரின் கடந்தகால வேதனைகளை நம்மால் மாற்ற முடியாமல் போகலாம்; ஆனால் அந்த வேதனைகளுக்கிடையிலும் அவர் மீண்டும் நம்பிக்கையுடன் வாழ்வதற்கான பாதையைத் தேடுவதில் நாம் அவருடன் துணையாக நடக்க முடியும் என்ற ஆழமான அர்த்தமும், பிறரின் துயரங்களைக் கண்டு விலகிச் செல்லாமல் அவர்களுக்குத் துணையாக நிற்க வேண்டும் என்ற என் உள்மனதின் உந்துதலுமே என்னை இந்த உளவளத்துணைப் பணிக்கு அழைத்து வந்தன.

அமுதன்  :-“பேரழிவுகள், போர்ச் சூழல்கள் மற்றும் கடுமையான மனித உரிமை மீறல்களால் சிதைக்கப்பட்ட மனித மனங்களை மீளக் கட்டியெழுப்பும் உளவளத்துணைப் பணியில், உங்களுக்கான முதன்மை நோக்கங்கள் யாவை? மேலும், இத்துறையின் சாராம்சம், முக்கியத்துவம், ஒரு உளவளத்துணையாளரின் பண்புகள் மற்றும் ஆற்றுப்படுத்தல் அமர்வின் போது பின்பற்றப்பட வேண்டிய ஆழமான அணுகுமுறைகள் குறித்து உங்கள் தொழில்முறைப் பார்வையை விவரிக்க முடியுமா?”

நிலவன் :- மனநல உளவளத்துணையாளராக என் பணியில் ஈடுபடுவதில் என் முக்கிய நோக்கங்கள், வெறும் தொழில்சார்ந்த சேவையாக இல்லாமல் மனச்சாட்சியின் ஆழமான அழைப்பாகவும், மனிதநேய அர்ப்பணிப்பாகவும் அமைந்துள்ளன. போரின் கொடூரங்கள், சித்திரவதைகள், வன்முறைகள், இழப்புகள் மற்றும் குடும்பச் சிதைவு போன்ற ஆழமான பாதிப்புகளுக்கு உள்ளான மனிதர்கள், தங்களின் வேதனைகளைத் தனியாகச் சுமக்க வேண்டியதில்லை என்ற ஆழமான நம்பிக்கையை அவர்களுக்குள் விதைப்பதே என் பிரதான இலக்காகும். இத்தகைய பேரதிர்ச்சிகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் முதலில் உடைவது பாதுகாப்பு உணர்வே ஆகும். எனவே, அவர்களின் வேதனைகளையும் அச்சத்தையும் தீர்ப்பளிக்காமல் புரிந்துகொண்டு, எந்தவித முன்முடிவோ விசாரணையோ இன்றி, அவர்கள் தங்கள் கதைகளைத் தங்கள் வேகத்திலேயே பகிர்ந்துகொள்ளக்கூடிய உடல் ரீதியான மற்றும் மன ரீதியான பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்குவது என் முதல் நோக்கமாகும்.

இரண்டாவதாக, கடந்த காலத்தை மறக்கச் செய்வது என் நோக்கமல்ல; மாறாக, இன்றைய தூக்கமின்மை, பயம், உடல் இறுக்கம் மற்றும் கோபம் போன்ற அறிகுறிகளை எளிய நிதானப்படுத்தும் பயிற்சிகள் (Self-Regulation Techniques) மூலம் கையாண்டு, அவர்கள் தங்கள் வாழ்வின் கட்டுப்பாட்டையும் தன்முனைப்பையும் மீண்டும் பெற உதவுவதாகும். மூன்றாவதாக, ரகசியத்தன்மை மற்றும் தனிநபர் கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அவர்களைத் “தனிமைப்பட்ட பாதிக்கப்பட்டவர்கள்” என்ற நிலையிலிருந்து மீட்டு, மீண்டும் குடும்பம், சமூகம் மற்றும் வாழ்வாதாரத்துடன் ஆரோக்கியமான முறையில் இணைப்பதற்கான வழிகாட்டுதலை வழங்குவதாகும். ஒருவருக்குள் இருக்கும் சுய ஆற்றலை அவரே மீண்டும் கண்டறிய உதவுவதுதான் உளவளத்துணையின் அடிப்படை நோக்கம்.

உளவளத்துணை (Counselling) என்பது ஒருவரின் பிரச்சினைகளுக்கு உடனடித் தீர்வோ அல்லது பாடமோ வழங்குவது அல்ல; மாறாக, ஒரு நபர் தனது உணர்வுகளையும் சிந்தனைகளையும் பாதுகாப்பான சூழலில் வெளிப்படுத்தி, தன் துன்பத்தைப் புரிந்து, அதோடு வாழும் திறனையும் சுயமதிப்பையும் பெற்றுத் தனது சிக்கல்களுக்குத் தானே தீர்வு காணத் துணையாக நிற்கும் ஒரு உரையாடல் முறையே ஆகும். போர் மற்றும் அதிர்ச்சிகளின் காயங்கள் வெறும் உடலோடு முடிந்துவிடாமல் நம்பிக்கையிலும் உறவுகளிலும் ஆழமாக பதிந்திருப்பதால், அந்த காயங்களை வெளிப்படையாகப் பேச அனுமதித்து, வாழ்க்கையின் மீதான நம்பிக்கையையும் மன அமைதியையும் மீட்டுத் தருவதில் உளவளத்துணையின் முக்கியத்துவம் அடங்கியுள்ளது. இது மனச் சுமைகளைக் குறைத்து, சுய புரிதலை வழங்கி, அதிர்ச்சிகளிலிருந்து மீள்வதோடு (Trauma Recovery), சவால்களை எதிர்கொள்ளும் மனவலிமையை (Resilience) வளர்க்கிறது.

இத்தகைய மகத்தான பணியைச் செய்யும் ஒரு உளவளத்துணையாளருக்குச் சில அத்தியாவசியப் பண்புகள் தேவைப்படுகின்றன. பிறரின் வலியை அவர்களின் கோணத்திலிருந்தே பார்க்கும் ஆழமான அனுதாபம் (Empathy), கிளையன்ட்டின் பின்னணி அல்லது தவறுகளை எடைபோடாத தீர்ப்பளிக்காத அணுகுமுறை (Non-Judgmental Attitude), சொற்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் மௌனத்தையும் உடலசைவையும் கூர்ந்து கவனிக்கும் திறன் (Active Listening), தகவல்களின் ரகசியத் தன்மையைக் கடைசி வரை பாதுகாக்கும் தொழில்முறை நேர்மை, பொறுமை, மற்றும் சொந்த மனநலனைப் பராமரித்துத் தொழில்முறை எல்லைகளைப் பேணும் திறன் ஆகியவை ஒரு ஆலோசகருக்கு மிக முக்கியமானவை ஆகும்.

ஒரு உளவளத்துணை அமர்வை (Counselling Session) மேற்கொள்ளும்போது, அமைதியான மற்றும் பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்குவதோடு, கிளையன்ட்டின் தயார்நிலைக்கு ஏற்பவே உரையாடலை நகர்த்த வேண்டும். என்ன நடந்தது என்று துருவித் துருவிக் கேட்டு மீண்டும் காயப்படுத்தாமல், “இப்போது உங்களுக்கு என்ன தேவை?” என்பதில் கவனம் செலுத்தி, அவர்களின் கலாச்சாரம், மொழி மற்றும் நம்பிக்கைகளை முழுமையாக மதிக்க வேண்டும். சுருக்கமாகக் கூறின், ஒரு உளவளத்துணையாளராக நான் யாரையும் சரி செய்வதில்லை; மாறாக, அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே மீட்டெடுத்துக் கொள்ளும்போது, அவர்கள் தனியாக இல்லை என்ற உணர்வையும் மனிதக் கண்ணியத்தையும் வழங்கி, பாதுகாப்பாகக் கூடவே பயணிப்பதே என் பணியின் ஆழமான சாராம்சமாகும்.

அமுதன்  :- “பேரதிர்ச்சிகள், வன்முறைகள் மற்றும் உளவியல் காயங்களால் பாதிக்கப்பட்ட மனிதர்களுக்கு உளவளத்துணை வழங்கும்போது, அவர்களை மீண்டும் காயப்படுத்தாமல் (Re-traumatization) பாதுகாப்பாக ஆற்றுப்படுத்துவதற்கு நீங்கள் பொதுவாக எத்தனை முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளை எடுத்துக்கொள்கிறீர்கள்? இத்தகைய அமைப்பியல் சார்ந்த பாதுகாப்புகள் மற்றும் அவசரகால மேலாண்மை முறைகள் குறித்து உங்கள் தொழில்முறைப் பார்வையை விவரிக்க முடியுமா?”

நிலவன் :-பேரதிர்ச்சிகள், சித்திரவதைகள் மற்றும் வன்முறைகளால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு உளவளத்துணை (Counselling) சேவையை வழங்கும்போது, நான் கடைப்பிடிக்கும் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் என்பது வெறும் கடமைக்கான ஒரு பட்டியல் அல்ல; மாறாக, பாதிக்கப்பட்ட நபர் உதவி என்ற பெயரில் மீண்டும் ஒருமுறை மனக் காயத்திற்கும் அச்சத்திற்கும் உள்ளாகாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்யும் ஒரு முழுமையான பாதுகாப்பு அமைப்பாகும். இச்சேவையில் முதன்மையான முன்னெச்சரிக்கையாக, பாதுகாப்பு, சம்மதம் மற்றும் ரகசியத்தன்மையை (Safety, Informed Consent & Confidentiality) உறுதி செய்கிறேன்.

 அமர்வு நடைபெறும் இடம் உடலளவிலும் மனதளவிலும் முழுமையான தனியுரிமை கொண்டதாக இருக்கிறதா என்பதைச் சரிபார்த்து, அவர்கள் பகிரும் தகவல்கள் எவ்வாறு பாதுகாக்கப்படும் என்பதையும், உரையாடலை எப்போது வேண்டுமானாலும் நிறுத்தும் உரிமை அவர்களுக்கு உண்டு என்பதையும் தெளிவுபடுத்தி ஒப்புதல் பெறுகிறேன்.

இரண்டாவதாக, அதிர்ச்சி விழிப்புணர்வு மற்றும் வேகத்தை மதித்தல் (Trauma-Informed Care & Pacing) மூலம், அவர்களின் தற்போதைய மனநிலையைக் கூர்ந்து கவனித்து, வற்புறுத்தலின்றி அவர்களின் தயார்நிலைக்கு ஏற்ப உரையாடலை நகர்த்துகிறேன்.

 மூன்றாவதாக, மீண்டும் காயப்படுத்தாமல் இருத்தல் (Avoiding Re-traumatization) என்னும் நோக்கில், கடந்த காலத்தின் வலியான நிகழ்வுகளைத் துருவித் துருவி விவரிக்கச் சொல்லாமல், “இப்போது உங்களுக்கு என்ன தேவை?” என்பதில் கவனம் செலுத்தி, நிதானப்படுத்தும் எளிய உடல் மற்றும் சுவாசப் பயிற்சிகளை (Somatic & Self-Regulation Techniques) மட்டும் முன்னெடுக்கிறேன்.

நான்காவதாக, அவசரகால மற்றும் அபாய மேலாண்மை (Crisis Management & Safety Planning) திட்டங்களை முன்கூட்டியே தயார் நிலையில் வைத்திருப்பேன். அமர்வின் போது திடீர் பயம் (Panic Attack), தீவிரமான மன உளைச்சல் அல்லது தற்கொலை மற்றும் சுயதீங்கு எண்ணங்கள் வெளிப்பட்டால், அதை எப்படிக் கையாள்வது, உள்ளூர் மருத்துவ உதவிகள் மற்றும் நம்பகமான ஆதரவுத் தொடர்புகளை எவ்வாறு இணைப்பது என்பதற்கான தெளிவான வரைபடத்தை வைத்துள்ளேன்.

ஐந்தாவதாக, கலாச்சார உணர்வு மற்றும் கண்ணியம் (Cultural Sensitivity & Dignity) சார்ந்த முன்னெச்சரிக்கையாக, அவர்களின் குடும்பம், மதம், மொழி, பாலினம் மற்றும் சமூகப் பின்னணியை ஆழமாக மதித்து, அவர்களின் பண்பாட்டு மதிப்பீடுகளுக்கு எந்தவிதப் பாதிப்பும் வராத வகையில் அணுகுமுறைகளை நெகிழ்வுத் தன்மையுடன் மாற்றியமைக்கிறேன்.

ஆறாவதாக, தொழில்முறை எல்லைகள், பரிந்துரை மற்றும் சுய பராமரிப்பு (Boundaries, Referral & Counselor Self-Care) என்பதில் கவனமாக இருந்து, என் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட தேவைகளுக்கு மருத்துவர்கள், சட்ட நிபுணர்கள் அல்லது சமூகச் சேவைகளிடம் அவர்களைச் சரியாகப் பரிந்துரைக்கிறேன் (Referral). அதேவேளையில், கிளையன்ட்களின் கதைகளைக் கேட்கும்போது எனக்கு ஏற்படக்கூடிய ‘இரண்டாம் நிலை அதிர்ச்சியை’ (Vicarious Trauma) தவிர்க்க, எனக்கான சுய பராமரிப்பையும் மூத்த ஆலோசகர்களின் மேற்பார்வையையும் (Supervision) தொடர்ச்சியாகப் பேணுகிறேன்.

சுருக்கமாகக் கூறின்; பாதுகாப்பு, சம்மதம், அதிர்ச்சித் தவிர்ப்பு, அவசரகாலத் தயார்நிலை, கலாச்சார மரியாதை மற்றும் தொழில்முறை எல்லைகள் ஆகிய இந்த ஆறு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளின் ஒரே நோக்கம், பாதிக்கப்பட்ட மனிதர்கள் தங்களைப் பாதுகாப்பாக உணர்ந்து, இழந்துபோன தன்முனைப்பையும் சுயகட்டுப்பாட்டையும் மீண்டும் பெற்று, நம்பிக்கையுடன் தங்கள் மீட்புப் பயணத்தைத் தொடர்வதற்கான சூழலை உருவாக்குவதே ஆகும்.

அமுதன்  :- சித்திரவதைகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுடன் பணியாற்றும் உங்கள் அனுபவத்தைச் சுருக்கமாகப் பகிர முடியுமா?

நிலவன் :- சித்திரவதைகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுடன் பணியாற்றிய என் அனுபவம் என்பது ஒரு சாதாரண தொழில்சார் பணி அல்ல; அது ஆழமான மனிதநேயமும் மனச்சாட்சியின் அர்ப்பணிப்பும் இணைந்த ஒரு பயணமாகும். இராணுவக் கட்டுப்பாட்டில் கடத்தப்பட்டவர்கள், சட்டவிரோதமாகக் கைது செய்யப்பட்டு நீண்ட காலம் தடுப்பில் வைக்கப்பட்டவர்கள், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினர், மற்றும் கடுமையான உடல், மன, பாலியல் ரீதியான வன்முறைகளை நேரடியாக அனுபவித்த பல மனிதர்களை நான் சந்தித்திருக்கிறேன்.

அவர்கள் தங்கள் கதைகளைப் பகிரும்போது வெளிப்பட்டது வெறும் சம்பவங்கள் மட்டுமல்ல; உடலின் காயங்களைக் காட்டிலும், சிதைக்கப்பட்ட சுயமரியாதை, தொடர்ச்சியான பயம், தூக்கமின்மை, யாரையும் நம்ப முடியாத நிலை, மற்றும் குடும்பச் சிதைவு போன்ற ஆழமான மனவடுக்களே ஆகும். சமுதாயத் தடைகள், குடும்பக் கௌரவம், அவமானம் மற்றும் பயம் காரணமாகத் தங்கள் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தத் தயங்கும் இவர்களிடம், அவசரப்பட்டு என்ன நடந்தது என்று விசாரணை போலக் கேட்பதை விடுத்து, முதற்கட்டமாக முழுமையான பாதுகாப்பு உணர்வையும், அவசரப்படுத்தாத கவனிப்பையும், தகவல்கள் முற்றிலும் ரகசியமாகப் பாதுகாக்கப்படும் என்ற நம்பிக்கையையும் வழங்குவதையே என் முதல் கடமையாகக் கொண்டேன்.

இந்தப் பணியில் வெறும் தொழில்நுட்ப உதவிகளை விட, பாதிக்கப்பட்டவர்களைத் தீர்ப்பளிக்காமல் ஏற்றுக்கொண்டு முழுமையான ஆதரவையும் அக்கறையையும் வழங்குவதே மிக முக்கியமானது. என் நோக்கம் அவர்களைக் கடந்த காலத்தை மறக்க வைப்பது அல்ல; மாறாக, இப்போது தங்கள் உடலையும் மனதையும் மீண்டும் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்ற உணர்வை மீட்டெடுக்க உதவுவதாகும். இதற்காக எளிய நிதானப்படுத்தும் பயிற்சிகள், தினசரி வாழ்க்கைக்குத் திரும்பும் திட்டங்கள் மற்றும் தேவைப்படும்போது மருத்துவம், சட்ட, சமூக ஆதரவுகளோடு அவர்களை இணைக்கும் செயல்பாடுகளை மேற்கொண்டேன். சித்திரவதைக்குள்ளான ஒருவர் தன் அனுபவங்களைப் பாதுகாப்பான சூழலில் பகிர்ந்து, மெதுவாகத் தன் சுயநம்பிக்கையையும் பாதுகாப்பு உணர்வையும் மீட்கும்போது, அவர் தன் மனப் பாதிப்புகளிலிருந்தும் சமூகத் தடைகளிலிருந்தும் விடுபடும் ஆற்றலைப் பெறுகிறார். ஒருவர் மீண்டும் விளக்கை அணைத்து நிம்மதியாகத் தூங்க முடிந்தது, குடும்பத்துடன் உட்கார்ந்து சாப்பிட முடிந்தது, மீண்டும் மற்றவர்களை நம்பத் தொடங்கினார் போன்ற சிறிய மாற்றங்களே மனிதக் கண்ணியத்தை மீட்டெடுக்கும் இந்தப் பணியின் மிகப்பெரிய அர்த்தமாக எனக்கு அமைந்தன.

ஒருவருடைய வேதனையை உடனடியாக அகற்ற முடியாவிட்டாலும், அவர் அந்த வேதனையுடன் தனியாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்ற உணர்வை வழங்கி, அமைதியாகக் கேட்பதும் தீர்ப்பளிக்காமல் அருகில் இருப்பதுமே மிகப்பெரிய உளவள ஆதரவாகும் என்பதை உணர்ந்தேன். மனிதநேயம், ஆன்மீகம் மற்றும் சமூக மதிப்புகள் இணைந்து உருவாகும் இந்த ஆற்றல், ஒருவரை “பாதிக்கப்பட்டவர்” என்ற நிலையிலிருந்து மீட்டு, “உயிர் பிழைத்து வாழ்பவராக” (Survivor) மீண்டும் நம்பிக்கையுடன் வாழ வழிகாட்டுகிறது. குணமடைதல் என்பது ஒருவரை வெளிப்படையாகச் சரி செய்வது அல்ல; அவர் தன்னைத்தானே மீட்டெடுக்கும்போது பாதுகாப்பாக உடன் இருப்பதுதான் என்பதை உணர்ந்ததே இந்த அனுபவம் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த மிகப்பெரிய பாடமாகும்.

அமுதன்  :-  “சித்திரவதைகள் மற்றும் போர்ச் சூழல்களால் ஏற்படும் மனஅழுத்தம், பயம் மற்றும் சிந்தனையிழப்பு போன்ற தீவிர பாதிப்புகளுக்கு எதிராக நீங்கள் உளவள வழிகாட்டியை எவ்வாறு வடிவமைக்கிறீர்கள்?”

நிலவன் :-சித்திரவதைகள், போர்ச் சூழல்கள் மற்றும் கடுமையான அதிர்ச்சிகளால் ஏற்படும் மனஅழுத்தம், பயம், பதற்றம் மற்றும் சிந்தனையிழப்பு (Dissociation / Confusion) போன்ற தீவிர உளவியல் காயங்களுக்கு எதிராக நான் வடிவமைக்கும் உளவள வழிகாட்டி (Psychological Guide), பாதிக்கப்பட்ட மனிதர்களின் பாதுகாப்பு, கண்ணியம் மற்றும் உணர்ச்சிப் வெளிப்பாடுகளுக்கு முதன்மைச் சான்றளிக்கும் நான்கு படிநிலைகள் கொண்ட ஓர் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பாகும். இத்தகைய வழிகாட்டியை உருவாக்கும் போது, என் முதல் படிநிலையாக பாதுகாப்பு மற்றும் நிலைப் படுத்துதலை (Safety and Grounding) உறுதி செய்கிறேன்.

பேரதிர்ச்சியைக் கடந்து வந்தவர்களின் மன ஆழத்தில் அந்த வடுக்கள் ஆறாமல் இருப்பதால், என்ன நடந்தது என்று கடந்த காலத்தைத் தோண்டிக் கதையைக் கேட்பதிலிருந்து தொடங்காமல், அவர்கள் உடலளவிலும் மனதளவிலும் தங்களைப் பாதுகாப்பாக உணர்வதற்கான சூழலை உருவாக்குவதே முதல் படியாகும். அமர்வு நடைபெறும் அறை அமைதியானதாகவும் தனியுரிமை கொண்டதாகவும் இருப்பதை உறுதி செய்து, அவர்கள் தங்கள் அனுபவங்களைப் பேச்சு, எழுத்து, ஓவியங்கள், சித்திரங்கள் அல்லது குறியீடுகள் (Symbols/Metaphors) என எந்த வடிவில் வெளிப்படுத்த விரும்பினாலும் அதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன். வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத ஆழமான வலிகளை இத்தகைய படைப்பாற்றல் நுட்பங்கள் வழியாக வெளிப்படுத்தும்போது, அவர்களின் பயமும் மன அழுத்தமும் கணிசமாகக் குறைகிறது.

இரண்டாம் படிநிலையாக, மனநிலை மற்றும் உடல் நிலை சார்ந்த தேவைகளைப் புரிந்துகொள்ளும் மதிப்பீட்டை (Assessment of Body and Mind) மேற்கொள்கிறேன். அவசரப்பட்டு கடந்த கால நிகழ்வுகளை விவரிக்கச் சொல்லாமல், “இப்போது உங்கள் உடலிலும் மனதிலும் என்ன உணர்கிறீர்கள்?”, தூக்கம், உடல் வலி, திடீர் பயம் மற்றும் சிந்தனைக் குழப்பம் எப்போது அதிகமாகிறது என்பதில் கவனம் செலுத்தி, அவர்களின் தனிப்பட்ட பின்னணி மற்றும் கலாச்சாரத்திற்கு ஏற்ப வழிகாட்டியை நெகிழ்வுத் தன்மையுடன் அமைப்பேன். மூன்றாம் படிநிலையாக, சிறு சிறு படிகளாகத் திறன்களை மீட்டெடுக்கும் (Step-by-Step Empowerment) எளிய பயிற்சிகளை வடிவமைக்கிறேன்.

 திடீரெனச் சிந்தனையிழந்து சூழலை மறக்கும் போது அவர்களை நிஜ உலகிற்கு மீட்டெடுக்க ‘நிலைப் படுத்தும் பயிற்சிகள்’ (Grounding Techniques – 5-4-3-2-1 Sensory Method, மெதுவான சுவாசம், கால்களைத் தரையில் ஊன்றி உணர்தல்), குழப்பமான எண்ணங்களைப் பிரித்துப் பார்க்கும் பயிற்சி மற்றும் அன்றாட வழக்கமான தூக்கம், உணவு, சமூகத் தொடர்புகளுக்குத் திரும்பும் திட்டங்களைச் செயல்படுத்துகிறேன். அதேவேளையில், தற்கொலை எண்ணங்கள் அல்லது தீவிர மன உளைச்சல் போன்ற அவசர நிலைகளைக் கையாள, முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட அவசரகால அபாய மேலாண்மை (Crisis Intervention) மற்றும் உடனடி மருத்துவ உதவி அமைப்புகளையும் தயாராக வைத்துள்ளேன்.

நான்காம் படிநிலையாக, தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துச் சமூகத்துடன் மீண்டும் இணைப்பதை (Self-Efficacy & Social Re-integration) சாத்தியமாக்குகிறேன். ஒவ்வொரு அமர்விலும் ஏற்படும் சிறிய முன்னேற்றங்களையும் குறித்து வைத்து, அவர்களின் குடும்பம், மொழி, ஆன்மீக நம்பிக்கைகள் மற்றும் சமூக ஆதரவு அமைப்புகளை மீட்புப் பயணத்தின் ஒரு பகுதியாகச் சேர்க்கிறேன். ஒரு மனிதரை அவருடைய கடந்தகால வேதனைகளின் அடையாளமாக மட்டுமே பார்க்காமல், அவர் தன் வாழ்க்கையின் மீதான கட்டுப்பாட்டையும் சுயமரியாதையையும் மீண்டும் பெறுவதற்கு உதவுவதே இதன் நோக்கமாகும். சுருக்கமாகக் கூறின்; பாதுகாப்பு, நம்பிக்கை, மற்றும் மீளுருவாக்கம் ஆகிய மூன்றையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு, வார்த்தைகள், கோடுகள், குறியீடுகள் என எந்த வடிவத்தில் வெளிப்பட்டாலும் அவர்களின் ஆழமான கவலையைப் புரிந்து கொண்டு, அவர்களை ஆற்றுப்படுத்தி மீண்டும் சுயசார்புடன் சமூகத்தில் வாழ வைப்பதே நான் வடிவமைக்கும் உளவள வழிகாட்டியின் பிரதான இலக்காகும்.

அமுதன்  :- “உளவளத்துணையின் போது எதிர்பாராமல் ஏற்படும் எதிர்ப்புகள், உணர்ச்சி வெடிப்புகள் மற்றும் வெளிப்புறக் கெடுபிடிகளை நீங்கள் கையாளும் விதம் யாது?”

நிலவன் :- உளவளத்துணை (Counselling) சேவையை வழங்கும் போது, கிளையன்ட்களின் மனநிலை, சூழல் மற்றும் உணர்ச்சிப் போக்குகளில் ஏற்படும் எதிர்பாராத மாற்றங்களையும் எதிர்ப்புகளையும் கையாளவது இச்சேவையின் முக்கிய அங்கமாகும். இதில் எதிர்ப்பு என்பது ஒத்துழைக்க மறுப்பது அல்ல; மாறாக, அது அவர்களின் பாதுகாப்பின்மையின் அடையாளம் என்பதை நான் உணர்ந்து செயல்படுகிறேன். சிலர் சமூக மரபுகள், குடும்ப அழுத்தங்கள், பழைய நினைவுகள் திரும்ப வந்துவிடுமோ என்ற பயம் மற்றும் நம்பிக்கையின்மையால் பேசத் தயங்கி மௌனமாக இருப்பார்கள்.

இன்னும் சில நேரங்களில், உரையாடலின் நடுவே திடீரெனக் கட்டுப்பாடற்ற அழுகை, கோபம், பதற்றம், அல்லது சிந்தனைக் குழப்பம் (Dissociation) போன்ற உணர்ச்சி மாற்றங்கள் உடலில் வெளிப்படும். இவை தவிர, குடும்பத்தினரின் குறுக்கீடு அல்லது களப்பணியின் போது அச்சுறுத்தல்கள் போன்ற வெளிப்புற இடையூறுகளும் ஏற்படுவதுண்டு. இத்தகைய சவால்களை எதிர்கொள்ளும் போது, எனது முதன்மை நடவடிக்கை பாதுகாப்பை முதலில் உறுதி செய்வதே ஆகும். “என்ன நடந்தது?” என்று கடந்த காலத்தைக் கேட்காமல், “இப்போது இந்த அறை பாதுகாப்பானதா?”, “உரையாடலைத் தொடர விருப்பமா?” போன்ற தேர்வுகளை அவர்களின் கரங்களிலேயே ஒப்படைத்து, வேகத்தையும் உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டு வடிவத்தையும் (பேச்சு, எழுத்து, வரைபடம், குறியீடுகள்) முழுமையாக மதிப்பேன்.

திடீர் உணர்ச்சி கொந்தளிப்புகள் அல்லது பதற்றமான சூழல்கள் உருவாகும்போது, உரையாடலை நிறுத்தி முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட நிதானப்படுத்தும் பயிற்சிகள் மற்றும் அவசரகால மேலாண்மைக்கு (Crisis Intervention & Grounding Techniques) மாறுவேன். எளிய சுவாசப் பயிற்சிகள், கால்களைத் தரையில் ஊன்றி உணர்தல், சுற்றியுள்ள பாதுகாப்பான விஷயங்களைக் கவனித்தல் மற்றும் உள்ளூர் அவசர உதவித் தொடர்புகளைப் பயன்படுத்துதல் மூலம் அவர்களின் மனநிலையைச் சமநிலைக்குக் கொண்டு வருகிறேன். வெளிப்புற அச்சுறுத்தல்கள் நிகழும்போது, பாதிக்கப்பட்டவரின் உடனடி பாதுகாப்பிற்கும் மன அமைதிக்குமே முதன்மை முன்னுரிமை அளிக்கிறேன். உளவளத்துணை என்பது ஒரு நேர்கோட்டில் செல்லும் திட்டமல்ல; பாதிக்கப்பட்ட மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையின் மீதான கட்டுப்பாட்டையும் சுயமரியாதையையும் மீண்டும் உணரும் வரை பொறுமையுடன் கூடவே இருந்து, அவர்களை அச்சத்திலிருந்து மீட்டுச் சமூகத்தில் தன்னம்பிக்கையுடன் வாழ வைப்பதே இதன் இறுதி நோக்கமாகும்.

அமுதன்  :-  “உளவளத்துணையின் போது நீங்கள் கண்ட மறக்க முடியாத ஒரு மனமாற்றம் அல்லது முன்னேற்றத்தைப் பற்றிப் பகிர முடியுமா?”

நிலவன் :-உளவளத்துணைப் பணியில் நான் கண்ட மனமாற்றங்களும் முன்னேற்றங்களும் எப்போதும் ஒரே நாளில் நிகழும் பெரிய அற்புதங்கள் அல்ல; அவை மிகச் சிறிய, மெதுவான படிகளிலேயே சாத்தியமாகும் அமைதியான மறுமலர்ச்சியாகும். தீவிரமான அதிர்ச்சியினாலும் பயத்தினாலும் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு இளைஞர், தன் மனதின் ஆழமான வலிகளைப் பகிரத் தொடங்கும் அந்த முதல் தருணமே எனக்கு மிகப்பெரிய மனமாற்றத்தின் தொடக்கமாகத் தோன்றுகிறது. ஆரம்ப அமர்வுகளில் கடுமையான தயக்கம், பயம், தூக்கமின்மை மற்றும் நம்பிக்கையின்மை காரணமாகக் கண்களைப் பார்த்துப் பேசக் கூடச் சிரமப்பட்ட அவருக்கு, என்ன நடந்தது என்று கடந்த காலத்தைக் கேட்காமல், “இப்போது உங்கள் உடலிலும் மனதிலும் என்ன உணர்கிறீர்கள்?”, “பாதுகாப்பாக உணர என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்பதில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தித் தேவையான கால அவகாசத்தையும் பாதுகாப்பையும் வழங்கினேன்.

நேரடியாகப் பேசத் தயங்கிய அவர், சில அமர்வுகளுக்குப் பிறகு தன் உணர்ச்சிகளைக் குறியீடுகள், வரைபடங்கள் மற்றும் சில வரிக் கதைகள் வழியாக வெளிப்படுத்த ஆரம்பித்தார். அந்த வெளிப்பாட்டின் வழியே அவர் மனதின் ஆழத்தில் புதைந்திருந்த வலியும், அதைத் தாண்டி மீண்டு வரக்கூடிய தன்னம்பிக்கையும், பாதுகாப்பு உணர்வும் மீட்டெடுக்கப்படுவதை நான் நேரடியாகக் கண்டேன்.

இந்த உள்மன மாற்றமானது அவருடைய அன்றாட நடத்தையிலும் தோற்றத்திலும் மெல்ல எதிரொலித்தது; “இரவில் விளக்கை அணைத்துச் சிறிது நேரம் நிம்மதியாகத் தூங்க முடிந்தது”, “குடும்பத்துடன் சேர்ந்து சாப்பிட்டேன்” எனக் கூறித் தன் வாழ்வின் மீதான கட்டுப்பாட்டை அவர் மீட்கத் தொடங்கியபோது, அவரின் முகத்தில் ஒரு தெளிவான ஒளி, நடையில் உறுதி மற்றும் கண்களில் இருந்த பதற்றம் குறைந்து புதிய தைரியம் தென்பட்டன. கடந்த சில மாதங்களில் அவர் தன் பயத்திலிருந்து விடுபட்டு, மீண்டும் சமூகத்தில் இணைந்து தன்னம்பிக்கையுடன் தன் அன்றாட வாழ்க்கையை மறுநிர்மாணம் செய்தார். அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள்வது என்பது கடந்த காலத்தை முற்றிலுமாக அழிப்பதல்ல; மாறாக, அந்தக் கடந்த காலத்தோடு வாழும் திறனை மீண்டும் பெற்று எதிர்காலத்தை நோக்கி நம்பிக்கையுடன் அடியெடுத்து வைப்பதே ஆகும்.

 ஒருவருக்குப் பெரிய உதவிகளைச் செய்வதை விட, பொறுமையாகக் கேட்பதும், தீர்ப்பளிக்காத பாதுகாப்பான இடத்தை உருவாக்குவதும், அவர்களின் வேகத்திற்கு ஏற்ப கூடவே பயணிப்பதுமே ஆழமான காயங்களைக் கொண்ட மனங்களிலும் உறுதியான மாற்றத்தை நிகழ்த்தும் என்பதைக் கற்பித்த இந்த அனுபவம் இன்றளவும் என் மனதில் உயிரோட்டமாக இருக்கிறது. ஒரு மனிதர் தன் மீதான கட்டுப்பாட்டை மீட்டு எடுத்து, சுயமரியாதையோடு சமூகத்தில் மீண்டும் வாழத் தொடங்கும் இந்த மாற்றத்தைக் காண்பதே என் உளவளப் பணியின் உண்மையான அர்த்தமும் வெற்றசியும் ஆகும்.

அமுதன்  :- சித்திரவதைகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு வழங்கப்படும் உளவள உதவி/பயிற்சி எதிர்காலத்தில் எப்படி மேம்பட வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?

நிலவன் :-சித்திரவதையால் (Torture) பாதிக்கப்பட்ட ஒருவருக்கு வழங்கப்படும் உளவள உதவி என்பது வெறும் கடந்தகால அனுபவங்களைக் கேட்டு ஆறுதல் கூறுவதோடு முடிந்துவிடக் கூடாது; ஏனெனில் சித்திரவதை ஒருவரின் உடலை மட்டுமல்லாமல், அவர்களின் சுயாட்சி, தன்மான உணர்வு, மனிதர்கள் மீதான நம்பிக்கை மற்றும் பாதுகாப்பு உணர்வை முற்றிலுமாகச் சிதைக்கக்கூடிய மிக ஆழமான உளவியல் அதிர்ச்சியாகும் (Trauma). எதிர்காலத்தில் இத்தகைய பாதிப்புகளுக்கு வழங்கப்படும் உளவள உதவியும் பயிற்சிகளும் மேம்பட, முதலாவதாக, சேவைகள் “அதிர்ச்சி சார்ந்த விழிப்புணர்வு கொண்டதாகவும்” (Trauma-Informed), பாதுகாப்புக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

பாதிக்கப்பட்ட நபரை மீண்டும் மீண்டும் வேதனையான அனுபவங்களை விவரிக்கச் செய்து காயத்தைக் கிளறாமல், “நீங்கள் அனுபவித்தது உங்கள் தவறு அல்ல” என்ற உணர்வை ஏற்படுத்தி, அவர்களைப் பாதுகாப்பாக உணர வைப்பதே (Establishing Safety) முதன்மை சிகிச்சையாக இருக்க வேண்டும். பாரம்பரியப் பேச்சுச் சிகிச்சையோடு (Talk Therapy) நின்றுவிடாமல், உடலிலும் நரம்பு மண்டலத்திலும் தேங்கியிருக்கும் அதிர்ச்சிகளை விடுவிக்கும் ‘சோமாடிக் எக்ஸ்பீரியன்சிங்’ (Somatic Experiencing) மற்றும் ‘இ.எம்.டி.ஆர்’ (EMDR) போன்ற நவீன நரம்பியல் சார்ந்த முறைகளைப் பரவலாக்க வேண்டும்.

பயிற்சி முறைகளும் கலாச்சார அணுகுமுறைகளும் மாற்றப்பட வேண்டும். உளவளத்துணையாளர்களுக்குச் சித்திரவதையின் உடல், மன, சட்ட மற்றும் சமூக விளைவுகள் பற்றிய ஒருங்கிணைந்த சிறப்புப் பயிற்சிகள் வழங்கப்பட வேண்டும். மேற்கத்திய கோட்பாடுகளை அப்படியே திணிக்காமல், மக்களின் தாய்மொழி, பண்பாடு, குடும்ப கௌரவம் சார்ந்த தயக்கங்கள் மற்றும் ஆன்மீக நம்பிக்கைகளை மதிக்கும் வகையில் சேவைகள் வடிவமைக்கப்பட வேண்டும்.

இது சில அமர்வுகளோடு முடியும் குறுகிய காலப் பயிற்சியாக இல்லாமல், நீண்டகாலச் சமூகம் சார்ந்த மறுவாழ்வுப் பயணமாக இருக்க வேண்டும். உளவியல் உதவியோடு மருத்துவ சிகிச்சை, சட்ட உதவி, வாழ்வாதார ஆதரவு மற்றும் குடும்ப இணைப்பு ஆகியவை ஒரே கூரையின் கீழ் கிடைக்கும் “ஒருங்கிணைந்த மறுவாழ்வு அமைப்பை” (Holistic Rehabilitation) உருவாக்க வேண்டும். பாதிக்கப்பட்டவர்களே பின்னர் சக ஆதரவாளர்களாக மாறும் ‘Peer Support’ முறையை உருவாக்குவது அவர்களின் சுயநம்பிக்கையை அதிகரிக்கும்.

சித்திரவதைக் கதைகளைத் தொடர்ந்து கேட்கும் உளவளத்துணையாளர்களுக்கு ஏற்படும் ‘இரண்டாம் நிலை அதிர்ச்சி’ (Vicarious Trauma) மற்றும் உணர்ச்சி ரீதியான வடிகாலில் இருந்து அவர்களைப் பாதுகாக்க, தொடர்ச்சியான தொழில்முறை வழிகாட்டலும் (Supervision) மனநல ஆதரவு அமைப்புகளும் கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும். எதிர்கால மேம்பாடு என்பது வெறும் தொழில்முறை சார்ந்த அணுகுமுறை மட்டுமல்ல; பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொருவரையும் “குற்றவாளி அல்லது பலவீனமானவர்” என்ற பார்வையிலிருந்து மாற்றி, “உயிர் பிழைத்தவர்” (Survivor) என்ற கண்ணோட்டத்தில் அணுகுவதாகும். ஒருவரின் கடந்தகாலத்தை மாற்றிவிட முடியாது; ஆனால் அந்தக் கடந்தகாலம் அவருடைய எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கத் தேவையில்லை என்ற நம்பிக்கையையும் மனிதக் கண்ணியத்தையும் மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதே எதிர்காலச் சிறந்த உளவள உதவியின் இலக்காக இருக்க வேண்டும்.

அமுதன்  :-  உங்கள் பணியால் மாற்றம் ஏற்படுத்திய முக்கியமான கதை அல்லது அனுபவம் எது?

நிலவன் :-ஒரு மனநல உளவளத்துணையாளராக என் பணியால் மாற்றம் ஏற்பட்டது என்று நான் உணர்ந்த அனுபவம் என்பது ஏதோ ஒரு பெரிய அற்புதக் கதையல்ல; அது ஒரு மனிதரின் வாழ்வில் ஏற்பட்ட சிறிய, அமைதியான, ஆனால் ஆழமான மறுமலர்ச்சியின் கதை. பல்வேறு போரினால் ஏற்பட்ட இழப்புகள், தொடர் சித்திரவதைகள் மற்றும் வன்முறைகளுக்குப் பிறகு, கடுமையான அதிர்ச்சிக்குப் பிந்தைய மன அழுத்தக் கோளாறால் (PTSD) பாதிக்கப்பட்ட ஒரு நபர் நீண்ட காலமாகத் தூக்கமின்மை, திடீர் பயம், தீவிரமான சுய சந்தேகம் மற்றும் யாரையும் நம்ப முடியாத நிலையோடு என்னைச் சந்திக்க வந்தார்.

 முதல் சில அமர்வுகளில் அவர் யாரிடமும் பேசக்கூடத் தயங்கி அமைதியாகவே இருந்தார்; அந்த அமைதியையும் நான் ஒரு பதிலாகவே ஏற்றுக்கொண்டேன். அவர் சந்தித்த வேதனையான அனுபவங்களை விவரிக்கச் சொல்லி அவரை வற்புறுத்தாமல், அவர் பாதுகாப்பாக உணர்வதற்கான ஒரு சூழலை உருவாக்குவதற்கே முன்னுரிமை அளித்தேன். அவரது வேகத்திலேயே பயணித்து, மூச்சுப் பயிற்சிகள், நரம்பு மண்டலத்தைச் சீராக்கும் எளிய உடல் சார்ந்த பயிற்சிகள் (Somatic Techniques) மற்றும் “நீங்கள் அனுபவித்ததற்கு நீங்கள் காரணமல்ல” என்ற நம்பிக்கையை மெதுவாக அவர் மனதில் விதைத்தேன்.

சுவாசம், தரையில் கால்களை ஊன்றி உணர்வது, ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தை மனதில் நினைப்பது போன்ற எளிய பயிற்சிகளுக்குப் பிறகு, மூன்று மாதங்கள் கழித்து ஒரு நாள் அவர், “நேற்று இரவு முதல்முறையாக விளக்கை அணைத்து நிம்மதியாகத் தூங்கினேன்; என் வாழ்க்கையை மீண்டும் வாழ வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை வருகிறது” என்று கூறினார். அது வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது ஒரு சிறிய விஷயமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அதுவே அவர் தன் வாழ்க்கையை மீண்டும் தானே கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கியதன் முதல் அடையாளமாகும். பல மாத தொடர் அமர்வுகளுக்குப் பிறகு வீட்டிற்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்த அந்த நபர், மெதுவாகத் தன் அன்றாடப் பணிகளுக்குத் திரும்பி, தன் வாழ்வாதாரத்திற்கான வேலையையும் தொடங்கினார். அதுமட்டுமன்றி, தன்னைப்போலவே அதிர்ச்சிகளால் பாதிக்கப்பட்ட பிற நபர்களுக்குத் தன்னம்பிக்கையையும் வழிகாட்டலையும் வழங்கும் ஒரு சக ஆதரவாளராகவும் (Peer Supporter) அவர் மாறினார்.

இந்த அனுபவம் எனக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையைக் கற்றுக்கொடுத்தது. மனநல ஆலோசனையின் வெற்றி என்பது கடந்த காலத்தை முற்றிலுமாக மறப்பதில் இல்லை; மாறாக, அந்தக் கடந்த காலத்தோடு வாழ்ந்துகொண்டே எதிர்காலத்தை நோக்கி மீண்டும் ஒரு அடியை எடுத்து வைப்பதில்தான் இருக்கிறது. ஒரு உளவளத்துணையாளராக நான் யாரையும் சரிசெய்வதில்லை; ஒரு மனிதனை “பாதிக்கப்பட்டவர்” என்ற நிலையிலிருந்து, “உயிர் பிழைத்து மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டும் வெற்றியாளர்” (Survivor to Leader) என்ற நிலைக்கு உயர்த்தி, தன்னுடைய வாழ்க்கையை மீண்டும் தானே கட்டியெழுப்பும் சக்தி அவருக்குள்ளேயே இருக்கிறது என்பதை அவர் உணர்வதற்கு நான் ஒரு துணையாக இருக்கிறேன் என்பதை உணர்த்திய இந்த அனுபவமே என் பணிக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய அர்த்தமும் திருப்தியும் ஆகும்.

அமுதன்  :- உங்களுக்குள் ஏற்பட்ட சவால்கள் என்ன? அவற்றை நீங்கள் எப்படி சமாளித்தீர்கள்?

நிலவன் :- ஒரு மனநல உளவளத்துணையாளராக என் பணிவாழ்க்கையில் நான் சந்தித்த மிகப்பெரிய சவால், தினமும் மக்களின் வலிகள், இழப்புகள் மற்றும் அதிர்ச்சிகளைக் கேட்கும்போது எனக்குள் ஏற்படும் உணர்ச்சி ரீதியான வடிகால் (Compassion Fatigue) ஆகும். குறிப்பாக போரினால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், அன்புக்குரியவர்களை இழந்தவர்கள், காயமடைந்தவர்கள், இடம்பெயர்ந்தவர்கள் மற்றும் தொடர்ந்து அச்சத்துடனும் இழப்புணர்வுடனும் வாழ்ந்தவர்களின் அனுபவங்களைக் கேட்கும்போது, அவர்களின் உணர்வுகள் என்னுள்ளும் பிரதிபலிப்பதை உணர்ந்திருக்கிறேன்.

அமர்வுகள் முடிந்த பிறகும் கிளையன்ட்களின் பிரச்சனைகளைப் பற்றியே யோசித்துக்கொண்டிருப்பது என் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும் மன அமைதியையும் பாதித்ததோடு, “நான் போதுமானவனா?” என்ற சுய சந்தேகத்தையும், “நான் கேட்கும் இந்தத் துயரங்களை என்னுடைய மனம் எவ்வாறு தாங்கிக்கொள்ளும்?” என்ற உள்மனப் போராட்டத்தையும் உருவாக்கியது. மேலும், என் தனிப்பட்ட கொள்கைகளுக்கு முரணான எண்ணங்களைக் கொண்டவர்களைச் சந்திக்கும்போது எந்தவித முன்முடிவோ தீர்ப்போ இன்றி முற்றிலும் நடுநிலையோடு அவர்களை அணுகுவதும், மாற்றத்திற்காகக் காத்திருக்காமல் உடனே தீர்வு காணத் துடித்த என் அவசரமும் எனக்குள் பெரிய மன அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தின.

இச்சவால்களைச் சமாளிக்க, “மற்றவர்களின் மனக்காயங்களைக் குணப்படுத்தும் முன் உளவளத்துணையாளரான என் சொந்த மனநலனை ஆரோக்கியமாக வைப்பது அவசியம்” என்பதை உணர்ந்து, அதை அடக்குவதை விட அங்கீகரிக்கப் பழகினேன். ஒருவருடைய பிரச்சினையை முழுமையாக என்னால் தீர்க்க முடியாது; ஆனால் அவர் தன்னுடைய உணர்வுகளைப் பாதுகாப்பான சூழலில் வெளிப்படுத்துவதற்கு ஒரு இடத்தை உருவாக்க முடியும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். வேலைக்கும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் இடையே தெளிவான எல்லைகளை வகுத்து, அமர்வுகள் முடிந்ததும் சிறு நடை, தியானம் மற்றும் மூச்சுப் பயிற்சிகள் மூலம் அந்த உணர்வுகளை அங்கேயே விட்டுவிடக் கற்றுக்கொண்டேன். மூத்த உளவளத்துணையாளர்களின் வழிகாட்டல் மற்றும் என் சொந்த உளவளத்துணையாளரின் உதவி மூலம் என் எண்ணங்களைப் பிரித்தறிந்து சுமைகளைக் குறைத்துக்கொண்டேன். தூக்கம், நல்ல உணவு, குடும்பம் மற்றும் இயற்கையோடு நேரம் செலவிடுவது போன்ற அன்றாட சிறு பழக்கவழக்கங்கள் என்னை நிலையாக வைத்திருக்க உதவின.

உள்ளுக்குள் சவால்கள் வருவது பலவீனம் அல்ல, நாம் மனிதர்கள் என்பதற்கான அடையாளம் என்பதை உணர்ந்து, சரியான ஆதரவைத் தேடியதன் மூலம் இச்சவால்களை என் தொழில்முறை வளர்ச்சியாக மாற்றிக்கொண்டேன். ஒரு மனநல உளவளத்துணையாளராக இருப்பது மற்றவர்களின் கண்ணீரைத் துடைப்பது மட்டுமல்ல; அவர்களின் கண்ணீருக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனிதனைப் புரிந்துகொள்வதும், தீர்ப்பளிக்காமல் கேட்பதும், அவர்களுக்குள் மீண்டும் நம்பிக்கையை உருவாக்க உதவுவதுமாகும் என்பதை இந்த அனுபவங்கள் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தன.

அமுதன்  :- இது போன்ற பணியில் நீண்ட காலம் செயல்படுவதற்கான மனஅழுத்தத்தை நீங்கள் எப்படி சமாளிக்கிறீர்கள்?

நிலவன் :-மனநல உளவளத்துணையாளராகப் போரினால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், அன்புக்குரியவர்களை இழந்தவர்கள், காயமடைந்தவர்கள் மற்றும் ஆழமான உளவியல் பாதிப்புகளுடன் வாழ்பவர்களுடன் நீண்ட காலம் தொய்வின்றிப் பணியாற்றுவது என்பது எளிதான காரியமல்ல. இத்தகைய தீவிரமான துயரங்களைத் தினமும் கேட்கும்போது மனஅழுத்தம் ஏற்படுவது இயல்பானது; ஆனால் அந்த மனஅழுத்தத்தை ஒருமுறை சமாளித்தால் போதாது, அதைத் தினமும் கவனித்துப் பராமரிக்க வேண்டும் என்பதை என் அனுபவத்தில் நான் கற்றுக்கொண்டேன்.

மனஅழுத்தம் என்பது பெரும்பாலும் தோள்களில் இறுக்கம், தூக்கமின்மை, சோர்வு மற்றும் வீட்டிற்குச் சென்ற பிறகும் கிளையன்ட்களின் கதைகள் மனதில் ஓடுவது போன்ற அறிகுறிகளாக உடலில் தான் முதலில் வெளிப்படும். அதை வேலையின் ஒரு பகுதிதானே என்று சாதாரணமாக விட்டுவிட்டால், அது படிப்படியாக எரிச்சலாகவும் உணர்ச்சி ரீதியான வடிகாலாகவும் (Burnout) மாறிவிடும். எனவே, இத்துறையில் நீண்ட காலம் நிலைத்து நிற்க, தொழில்முறை வழிமுறைகள் மற்றும் சுய பராமரிப்பு உத்திகள் அடங்கிய மூன்று அடுக்கு முறையை நான் உறுதியாகப் பின்பற்றி வருகிறேன்.

முதலாவதாக, பணி நேரத்திற்குள் எனக்கான பாதுகாப்பு முறைகளைக் கடைப்பிடிக்கிறேன். ஒவ்வொரு அமர்வுக்கும் (Session) இடையில் 10 நிமிட இடைவெளி, அமர்வுக்குப் பிறகு இரண்டு நிமிட மூச்சுப் பயிற்சி மற்றும் அன்றைய உணர்வுகளைக் குறிப்புகளாக எழுதி முடிப்பது போன்ற பழக்கங்கள் மூலம் கிளையன்ட்டின் கதைகளை வேலை இடத்திலேயே விட்டுவிட்டு, அடுத்த நபரைக் கேட்கச் சுத்தமான மனதுடன் என்னைத் தயார்படுத்துகிறேன்.

இரண்டாவதாக, பணிக்கு வெளியிலான மீட்புப் பயிற்சிகளை மேற்கொள்கிறேன். வேலைக்கும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்கும் இடையே தெளிவான எல்லைகளை வகுத்து, அலுவலக நேரத்திற்குப் பின் கிளையன்ட்களின் சிக்கல்களைச் சுமப்பதைத் தவிர்க்கிறேன். தினமும் தியானம், உடற்பயிற்சி, இயற்கை சார்ந்த இடங்களுக்குச் செல்லுதல், குடும்பத்தினருடனும் நண்பர்களுடனும் வேலையைப் பற்றிப் பேசாத நேரத்தை உருவாக்குதல், நல்ல உணவு மற்றும் சீரான தூக்கம் போன்ற அடிப்படைகளை மீறுவதில்லை. மேலும், தொடர்ச்சியாகப் பிறரின் எதிர்மறை உணர்வுகளைக் கேட்கும்போது சேரும் மனச்சுமையைக் குறைக்க, அனுபவம் வாய்ந்த மூத்த உளவளத்துணையாளர்களின் வழிகாட்டலை (Supervision) வாரம்தோறும் பெறுவதோடு, எனக்கெனத் தனியாக ஒரு உளவளத்துணையாளரிடம் பேசி என் உணர்வுகளைப் பிரித்தறிந்து சுமையைக் குறைத்துக்கொள்கிறேன்.

மூன்றாவதாக, என் பணியின் ஆழமான நோக்கத்தையும் அதன் வரம்புகளையும் எப்போதும் நினைவில் வைத்திருக்கிறேன். “நான் எல்லோரையும் காப்பாற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை; ஒருவரின் துயரத்தை என்னால் முழுமையாக அகற்ற முடியாது; ஆனால் அவர் தன்னுடைய உணர்வுகளைப் பாதுகாப்பான சூழலில் வெளிப்படுத்துவதற்கு ஒரு இடத்தை வழங்கி, அவர் தனியாக இல்லை என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துவதே என் எல்லைக்குட்பட்ட வேலை” என்ற நிதர்சனத்தைப் புரிந்துகொண்டுள்ளேன். மனஅழுத்தத்தை முற்றிலும் ஒழிப்பது என் இலக்கல்ல; மாறாக அதை அடையாளம் கண்டு, அதனுடன் ஆரோக்கியமாக வாழவும், அதைச் சரியான நேரத்தில் சரியான இடத்தில் இறக்கி வைக்கவும் பழகிக்கொண்டேன். இத்தகைய தொடர் சுய கவனிப்பு, தொழில்முறை சார்ந்த ஒழுக்கம் மற்றும் ஆழமான மனத் தெளிவுதான், பல ஆண்டுகள் கடந்தும் அதே பரிவுடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் என்னால் ஒரு உளவளத்துணையாளராகத் தொடர்ந்து நிலைத்து நிற்க உதவுகிறது.

அமுதன்  :- உங்கள் அனுபவத்தால் இந்தத் துறையில் புதிய முயற்சிகளுக்கு என்ன வகையான மாற்றங்களை நீங்கள் பரிந்துரைக்கலாம்?

நிலவன் :-மனநல உளவளத்துணையாளராக என் களப்பணியில் பெற்ற அனுபவங்களின் அடிப்படையில், புதிய முயற்சிகளைத் தொடங்கும்போது சேவையை வழங்குவதைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திக்காமல், அதைச் செய்பவர்களின் நலனையும், சேவை பெறுபவர்களின் சமூக மற்றும் கலாச்சாரப் பின்னணியையும் ஒருங்கிணைத்து அணுகும் மாற்றங்களே மிகவும் அவசியமானவை ஆகும். குறிப்பாக போர், இடம்பெயர்வு, வன்முறை மற்றும் ஆழமான இழப்புகளைச் சந்தித்த சமூகங்களில் மனநலப் பாதிப்புகள் தலைமுறைகள் கடந்து தொடரக்கூடும் என்பதால், மனநலத்தை ஒரு தனிநபரின் பிரச்சினையாக மட்டும் பார்க்காமல், சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த நலனுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க வேண்டும்.

 பிரச்சினை தீவிரமடைந்த பிறகு மட்டுமே ஆலோசனை வழங்குவதைத் தவிர்த்து, தடுப்பு சார்ந்த மற்றும் சமூகம் சார்ந்த அணுகுமுறைக்கு (Preventive & Community-Based Approach) நகர வேண்டும். பாடசாலைகள், பல்கலைக்கழகங்கள், வேலைத் தளங்கள் மற்றும் ஆரம்ப சுகாதார நிலையங்களில் மனநலக் கல்வியையும், மன அழுத்தத்தைக் கையாளுவதற்கான முதலுதவிப் பயிற்சிகளையும் கட்டாயமாக்குவதோடு, துக்கம் மற்றும் இழப்பு பற்றிய வெளிப்படையான உரையாடல்களைச் சிறிய வயதிலிருந்தே ஊக்குவிக்க வேண்டும். இது சமூகம் சார்ந்த தயக்கத்தைக் குறைத்து, “மனநல சேவை என்பது அனைவருக்கும் தேவையான ஒன்று” என்ற விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும்.

உளவளத்துணையாளர்களுக்கான பாதுகாப்பு மற்றும் ஆதரவுக் கட்டமைப்பை (Institutional Support for Counsellors) நிறுவன ரீதியாக உறுதி செய்ய வேண்டும். பிறருடைய துயரங்களைத் தொடர்ந்து உள்வாங்குவதால் ஆலோசகர்களுக்கு ஏற்படும் உணர்ச்சி ரீதியான வடிகாலைச் (Burnout / Compassion Fatigue) சமாளிக்க, புதிய திட்டங்களில் வாடிக்கையாளர்களுக்கான நேரம் போலவே ஆலோசகர்களுக்கான வாராந்திரக் கட்டாய மேற்பார்வை (Supervision), சக பணியாளர்களின் பகிர்வு (Peer-Support) மற்றும் மனஅழுத்த மீட்பு விடுமுறை நாட்கள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்குவது அவசியமாகும். ஏனெனில், ஆரோக்கியமான உளவளத்துணையாளரால் மட்டுமே நீண்ட காலத்திற்கு ஆரோக்கியமான சேவையை வழங்க முடியும்.

கலாச்சாரத்திற்கு ஏற்ற, எளிய அணுகல் முறைகளை (Culturally Sensitive & Accessible Services) உருவாக்க வேண்டும். மேற்கத்திய கோட்பாடுகளை அப்படியே பயன்படுத்தாமல், மக்களின் தாய்மொழி, பண்பாடு, சமூக பின்னணி மற்றும் ஆன்மீக நம்பிக்கைகளை மதிக்கும் வகையில் ஆலோசனை மாதிரிகளை வடிவமைக்க வேண்டும். மேலும், நேரில் வரத் தயங்குபவர்களுக்கும் தொலைதூரப் பகுதிகளில் உள்ளவர்களுக்கும் தொலைபேசி வழி ஆலோசனை, பாதுகாப்பான இணையவழிச் சேவைகள், சிறு குழு ஆதரவு மற்றும் வீட்டுச் சந்திப்புகள் போன்ற எளிய வழிகளைப் பயன்படுத்தலாம்.

பன்முகத் துறை ஒருங்கிணைப்பு (Multidisciplinary Collaboration) மிகவும் இன்றியமையாதது. உளவளத்துணையாளர்கள் தனித்து இயங்காமல் சமூகப் பணியாளர்கள், மருத்துவ நிபுணர்கள், சமுதாயத் தலைவர்கள் மற்றும் சட்டப் போராளிகளுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும். அதிர்ச்சியால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவருக்கு உளவியல் உதவி மட்டுமல்லாது, அவருடைய வாழ்வாதாரம் மற்றும் பாதுகாப்புத் தேவைகளையும் ஒருங்கிணைத்து வழங்கும் “முழுமையான மறுவாழ்வு” (Holistic Rehabilitation) சாத்தியப்பட வேண்டும். சுருக்கமாகக் கூறின், “மனநலப் பிரச்சினை உள்ளவர்களுக்கு மட்டும் சேவை” என்ற நிலையிலிருந்து மாறி, “ஒவ்வொருவருக்கும் மனநலப் பாதுகாப்பு தேவை” என்ற பண்பாட்டை உருவாக்க வேண்டும். புதிய முயற்சி என்பது பிரம்மாண்டமான கட்டமைப்புகளில் இல்லை; மனிதர்கள் தங்கள் கதைகளைப் பயமின்றி வெளிப்படுத்தவும், இழப்புகளுக்கு மத்தியிலும் மீண்டும் நம்பிக்கையுடன் வாழ்க்கையைத் தொடரவும் ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தை உருவாக்குவதே இத்துறைக்குத் தேவையான உண்மையான மாற்றமாகும்.

அமுதன்  :- சர்வதேச ரீதியாகத் தடைசெய்யப்பட்ட எரிகுண்டுகளின் தாக்குதல்கள், சொந்தக் குடும்ப உறுப்பினர்களின் படுகொலைகள் மற்றும் ‘பாதுகாப்பு வலயம்‘ என்ற பெயரிலேயே நடத்தப்பட்ட பேரழிவுகளை நேரடியாகக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்த மக்களுக்கு, எந்தவிதப் பாதுகாப்பும் இல்லாத போர்க் களத்தில் நீங்கள் எவ்வாறு முதற்கட்ட உளவியல் ஆதரவை (Psychological First Aid) வழங்கத் தொடங்கினீர்கள்?

நிலவன் :-போர்க் களத்தின் நடுவே, சர்வதேச ரீதியாகத் தடைசெய்யப்பட்ட எரிகுண்டுகளின் தாக்குதல்கள், கண்முன்னே குடும்ப உறுப்பினர்களின் இழப்பு மற்றும் ‘பாதுகாப்பு வலயம்’ எனக் கருதிய இடங்களிலேயே நிகழ்ந்த பேரழிவுகளை நேரடியாகக் கண்ட மனிதர்களுக்கு முதற்கட்ட உளவியல் ஆதரவு (Psychological First Aid – PFA) வழங்குவது என்பது ஒரு மூடப்பட்ட அறையில் நடக்கும் வழக்கமான ஆற்றுப்படுத்தல் அமர்வு அல்ல; மாறாக, அது உயிர் பிழைத்திருப்பதை உறுதி செய்யும் ஒரு அவசரகால மனிதநேயச் செயலாகும். இத்தகைய பேரதிர்ச்சியினால் (Mass Trauma) மனிதர்களின் மனம் உறைந்துபோய், உடல் நடுங்கி, தான் எங்கு இருக்கிறோம் என்ற சுயநினைவையே இழந்து (Dissociation/Freeze Reaction) நிற்கும் நிலையில், முதற்கட்ட உளவியல் ஆதரவை நான் மூன்று பிரதான தூண்களின் அடிப்படையில் தொடங்கினேன்:

பார்த்தல் மற்றும் உடலியல் பாதுகாப்பிற்கு முன்னுரிமை அளித்தல்கள் (Look & Safety): எவ்வித பாதுகாப்பும் இல்லாத போர்க்களச் சூழலில், “என்ன நடந்தது?” என்று கடந்த காலத்தைப் பற்றி எதுவும் கேட்காமல், முதலில் அந்த நபரின் உடனடி உடலியல் பாதுகாப்பையே முதன்மைப்படுத்தினேன். எரிகுண்டுகள் மற்றும் தாக்குதல்களிலிருந்து ஓரளவேனும் பாதுகாப்பான இடம் (பதுங்கு குழிகள், மரத்தடி, அல்லது தற்காலிகக் கூடாரத்தின் ஓரம்) நோக்கி அவர்களை நகர்த்தி, காயமடைந்தவர்களுக்கு முதலுதவி அளித்தல், குடிநீர், உணவு, போர்வை வழங்குதல் மற்றும் குழந்தைகளையும் முதியவர்களையும் பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு மாற்றுதல் போன்ற அடிப்படைத் தேவைகளை உடனடியாக நிறைவேற்றினேன்.

 கேட்டல் மற்றும் தீர்ப்பளிக்காத மனிதநேய இருப்பு (Listen & Calm): பேரதிர்ச்சியிலும் துயரத்திலும் மூழ்கி நிலைகுலைந்து இருக்கும் மக்களிடம் நீண்ட அறிவுரைகளையோ அல்லது வற்புறுத்தப்பட்ட கேள்விகளையோ தவிர்க்க வேண்டும். அவர்கள் பேச விரும்பினால் மட்டுமே கேட்டேன்; துருவித் துருவி விசாரிக்காமல், அவர்களின் மௌனத்தையும் அழுகையையும் முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டேன். “இப்போது நீங்கள் இங்கு பாதுகாப்பாக இருக்கிறீர்கள், நான் உங்களுடன் இருக்கிறேன், நீங்கள் தனியாக இல்லை” என்ற எளிய, உறுதியான வார்த்தைகள் மூலமும், அவர்களின் கைகளைப் பிடித்து நம்பிக்கையளிக்கும் சொல்சாரா ஆதரவுகள் மூலமும் அவர்களின் தீவிரப் பதற்றத்தைக் குறைத்து, “நீங்கள் உயிருடன் இருப்பதே மிகப்பெரிய வலிமை” என்ற உணர்வை ஏற்படுத்தினேன்.

இணைத்தல், நிலைப் படுத்துதல் மற்றும் அவசர வழிகாட்டல் (Link & Grounding): அதிர்ச்சியால் உறைந்துபோனவர்களைத் தற்போதைய நிஜ உலகிற்குச் சமநிலைப் படுத்த (Grounding), மெதுவான சுவாசப் பயிற்சிகள், கால்களைத் தரையில் ஊன்றி உணர்தல், தங்கள் பெயர் மற்றும் இருக்கும் இடத்தை மெதுவாக உச்சரிக்க வைக்கும் எளிய முறைகளைப் பயன்படுத்தினேன். மேலும், பிரிந்த குடும்ப உறுப்பினர்களைத் தேட உதவுவது, உடனடி மருத்துவ மற்றும் தன்னார்வ அமைப்புகளுடன் அவர்களை இணைப்பது போன்ற நடைமுறை சார்ந்த உதவிகளை மேற்கொண்டேன்.

இத்தகைய இக்கட்டான களச்சூழலில் PFA-வின் நோக்கம் கிளையன்ட்டின் ஆழமான மனக்காயங்களை உடனடியாகக் குணப்படுத்துவதோ அல்லது அவர்களின் முழுப் பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வு காண்பதோ அல்ல; மாறாக, அவர்களை மேலும் காயப்படுத்தாமல் (Do No Harm), அச்சத்திலிருந்து மீட்டு, இந்தத் தருணத்தை அவர்களால் தாங்கிக்கொள்ள முடியும் என்ற சிறு நம்பிக்கையையும் தன்முனைப்பையும் மீட்டெடுப்பதே ஆகும். பெரிய வார்த்தைகளை விட, “நான் உங்களுடன் இருக்கிறேன்” என்ற மனிதநேயமிக்க இருப்பு மட்டுமே அவர்களின் நீண்டகால மீட்சிப் பயணத்திற்கான முதற்படியாகும்.

 அமுதன்  :-  தமிழ் மக்களின் பண்பாட்டிற்கும் கண்ணியத்திற்கும் முற்றிலும் மாறாக, ஆடைகளின்றி மக்கள் சித்திரவதை செய்யப்பட்டதையும் சோதனைகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டதையும் நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்கள். இத்தகைய ஆழமான கலாச்சார மற்றும் பாலியல்ரீதியான அவமதிப்பால் மனதளவில் சிதைந்துபோன மனிதர்களின் சுயமரியாதையையும் மனிதக் கண்ணியத்தையும் மீட்டெடுக்க நீங்கள் கையாண்ட நுட்பங்கள் யாவை?

நிலவன் :-தமிழ் சமூக அமைப்பில் உடலின் எல்லைகள், அடக்கம் மற்றும் தற்காப்பு என்பவை வெறும் தனிநபர் விருப்பம் சார்ந்தவை மட்டுமல்ல; அவை பண்பாட்டு அடையாளம், குடும்பக் கௌரவம் மற்றும் ஆழமான சுயமரியாதையோடு பிணைக்கப்பட்டுள்ள விழுமியங்களாகும். போர்க்காலச் சூழலிலும் இடைத்தங்கல் முகாம்களிலும் மக்களை ஆடைகளின்றிச் சோதனையிடுவதும் சித்திரவதை செய்வதும் அவர்களின் உடலைத் தாண்டி, அவர்களின் மானத்தையும் மனிதக் கண்ணியத்தையும் திட்டமிட்டுச் சிதைக்கும் நோக்கில் நிகழ்த்தப்பட்ட வன்முறைகளாகும். இத்தகைய பாலியல் மற்றும் கலாச்சார அவமதிப்புக்குள்ளான மனிதர்கள் தீவிரமான குற்றவுணர்வு, சுயவெறுப்பு, மற்றும் ஆழமான அவமானத்தால் (Shame & Guilt) பேசவே முடியாத அமைதிக்குள் தள்ளப்பட்டிருப்பார்கள். இவர்களின் சுயமரியாதையை மீட்டெடுக்க, எந்தவொரு செயற்கையான கோட்பாட்டையும் திணிக்காமல், அவர்கள் இழந்த கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் அவர்களிடமே ஒப்படைக்கும் ஐந்து பிரதான நுட்பங்களை நான் கையாண்டேன்:

 தேர்வையும் கட்டுப்பாட்டையும் திருப்பிக் கொடுத்தல் (Restoring Autonomy & Choice): வன்முறையின் போது தம் உடலின் மீதும் வாழ்க்கை மீதும் கட்டுப்பாட்டை முழுமையாக இழந்த உணர்வே (Loss of Control) அவர்களின் ஆழமான மனக்காயமாகும். அதை மீட்க, “அமர்வு எங்கே நடக்க வேண்டும், கதவு திறந்திருக்க வேண்டுமா மூடியிருக்க வேண்டுமா, ஆண் ஆலோசகரா பெண் ஆலோசகரா, இப்போது பேச வேண்டுமா அல்லது பிறகு பேச வேண்டுமா?” போன்ற அனைத்துச் சிறிய தேர்வுகளையும் அவர்களிடமே ஒப்படைத்தேன். அவர்களின் அனுமதி இன்றித் தொடுவதோ அல்லது அருகில் செல்வதோ கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்து, “என் உடல் மீது முடிவெடுக்கும் உரிமை மீண்டும் எனக்கே இருக்கிறது” என்ற உணர்வை அவர்களின் கண்ணியத்தின் முதல் படியாக உருவாக்கினேன்.

 குற்றவுணர்விலிருந்து கண்ணியமான மொழியை நோக்கி மாற்றுதல் (Reframing Language & Shame): பாதிக்கப்பட்ட மனிதர்கள் தம் மீது நடந்த வன்முறையைத் தங்களின் சொந்த அவமானமாகச் சுமக்கும் நிலையை மாற்றுவது அவசியமாகும். “என்ன நடந்தது?” என்று துருவி விசாரிக்காமல், “அவமதிக்கப்பட்டீர்கள்” என்ற சொல்லுக்குப் பதிலாக, “உங்கள் விருப்பத்திற்கு மாறாக உங்கள் கண்ணியம் பாதிக்கப்பட்டது; நடந்த தவறு உங்கள் மீதானது அல்ல, வன்முறையைச் செய்தவர்களின் ஈனத்தனமே” என மொழியை மாற்றினேன். வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத வலிகளை எழுத்து, வரைபடம் அல்லது குறியீடுகள் (Symbols/Metaphors) வழியாக வெளிப்படுத்த முழுச் சுதந்திரம் அளித்தேன்.

 உடலை மீண்டும் பாதுகாப்பானதாக உணர வைத்தல் (Somatic Grounding): ஆடை களையப்பட்டுச் சித்திரவதைக்குள்ளான பலர், நிகழ்வுக்குப் பின் தங்கள் உடலையே பார்க்கவோ அல்லது உணரவோ அருவருப்படைவார்கள். இவர்களை மீட்டெடுக்கத் தரையில் கால்களை ஊன்றி உணர்தல், தங்களை தாங்களே பாதுகாப்பாகக் கட்டிப்பிடித்துக் கொள்ளுதல், தங்களுக்குப் பிடித்த ஆடையைத் தேர்வு செய்து அணிதல், குளித்தல் மற்றும் தனியாக உடை மாற்றப் பாதுகாப்பான இடத்தை உறுதி செய்தல் போன்ற எளிய உடலியல் சார்ந்த பயிற்சிகளை (Somatic Practices) ஊக்கப்படுத்தி, “இந்த உடல் மீண்டும் என்னுடைய பாதுகாப்பான வீடு” என்ற உணர்வை மீட்டெடுத்தேன்.

 கலாச்சாரக் கண்ணியத்தையும் சமூக ஆதரவையும் இணைத்தல் (Cultural Dignity): “நீங்கள் இழந்தது உங்கள் தவறோ அல்லது பலவீனமோ அல்ல; உங்கள் பண்பாடு உங்களைக் காத்தது” என்ற உரையாடல் மூலம் அவர்களின் கலாச்சார அடையாளத்தை உயர்த்திப் பிடித்தேன். அவர்கள் விரும்பினால், குடும்பத்தில் நம்பிக்கைக்குரிய நபர், ஆன்மீகச் சடங்குகள், வழிபாடுகள் அல்லது குளித்து உடை மாற்றும் பண்பாட்டு நடைமுறைகளை அவர்களின் மீட்புப் பயணத்தின் ஒரு பகுதியாக இணைத்துக் கொள்ள அனுமதித்தேன்.

 ‘பாதிக்கப்பட்டவர்’ நிலையிலிருந்து ‘உயிர் பிழைத்து வாழ்பவர்’ (Victim to Survivor) அடையாளம்: அவர்களை “அவமானப்பட்டவர்கள்” அல்லது பரிதாபத்திற்குரிய “பாதிக்கப்பட்டவர்கள்” (Victims) என்ற குறுகிய அடையாளத்திற்குள் அடைக்காமல், அத்தகைய கொடூரமான மனிதநேயமற்ற வன்முறையையும் தாண்டி “உயிரோடு பிழைத்து வந்த வலிமையானவர்கள்” (Survivors) என்ற பெருமித நிலைக்கு உயர்த்தினேன்.

கண்ணியத்தை மீட்டெடுப்பது என்பது நடந்த வன்முறையை மறக்கச் செய்வது அல்ல; மாறாக, “எனக்கு வன்முறை இழைக்கப்பட்டது உண்மைதான், ஆனால் அந்த வன்முறை என் சுயமரியாதையையோ, மனிதக் கண்ணியத்தையோ, என் எதிர்கால மதிப்பையோ ஒருபோதும் நிர்ணயிக்க முடியாது” என்ற உணர்வை அவர்கள் மீண்டும் பெற்றுத் தலைநிமிரச் செய்வதே ஆகும்.

அமுதன்  :- செட்டிக்குளம் போன்ற இடைத்தங்கல் நலன்புரி முகாம்களுக்குள் புலனாய்வுத் துறையினரின் தொடர்ச்சியான கெடுபிடிகளும் அச்சுறுத்தல்களும் நிலவிய சூழலில், மக்கள் தங்களைக் காட்டிக்கொடுத்துவிடுவீர்களோ என்ற அச்சமின்றி உங்களிடம் மனம்திறந்து பேசுவதற்கான பாதுகாப்பான சூழலையும் நம்பிக்கையையும் எவ்வாறு உருவாக்க முடிந்தது?

நிலவன் :-செட்டிக்குளம் (MenikFarm) போன்ற இடைத்தங்கல் நலன்புரி முகாம்கள் என்பது வெறும் தற்காலிகத் தங்குமிடங்கள் அல்ல; அவை முள்வேலிகளுக்குப் பின்னே, புலனாய்வுத் துறையினரின் தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பு, விசாரணை மற்றும் கடத்தல்கள் நிலவிய தீவிரக் கட்டுப்பாட்டு மண்டலங்களாகும். அத்தகைய அச்சுறுத்தல் நிறைந்த சூழலில், “நாம் பேசுவது இராணுவத்திற்கோ அல்லது புலனாய்வுத் துறைக்கோ தெரிந்துவிடுமோ”, “இந்த ஆலோசகர் நம்மைக் காட்டிக்கொடுத்துவிடுவாரோ” என்ற ஆழமான அச்சமும் சந்தேகமும் மக்களிடம் இருப்பது முற்றிலும் இயல்பானது. இத்தகைய கெடுபிடிகளுக்கு மத்தியில் மக்களுடன் நம்பிக்கையையும் (Trust) பாதுகாப்பான சூழலையும் உருவாக்கப் பெரிய வாக்குறுதிகளை விட, நடைமுறைச் சார்ந்த சிறு பாதுகாப்புச் செயல்களையே நான் முதன்மையாகக் கையாண்டேன்:

 ரகசியத்தன்மையையும் வரம்புகளையும் செயலில் நிரூபித்தல் (Confidentiality & Transparency in Action): ரகசியத்தன்மை என்பது வெறும் வாய் வார்த்தை அல்ல. முகாமிற்குள் எந்தவொரு எழுத்துப்பூர்வக் குறிப்புகளையோ (Case Notes), பெயர்களையோ, முகாம் இலக்கங்களையோ அல்லது புகைப்படங்களையோ நான் சேகரிக்கவோ வைத்திருக்கவோ இல்லை. புனைப்பெயரிலோ அல்லது பெயரற்ற நிலையிலோ (Anonymous) உரையாட அவர்களுக்கு முழு உரிமை அளிக்கப்பட்டதை விளக்கி, ரகசியத்தன்மையின் வரம்புகளை நேர்மையாகக் கூறினேன். மேலும், சீருடை அணிந்தவர்கள் இல்லாத, கேட்கவோ பார்க்கவோ முடியாத ஓரமான இடங்களையும் நேரத்தையும் அவர்களையே தேர்வு செய்ய விட்டு, ரகசியத்தன்மையைச் செயலில் காட்டினேன்.

அச்சத்தை அங்கீகரித்து அதிகாரத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்தல் (Validating Fear & Restoring Autonomy): மக்களின் பயத்தை “வெறும் வீண் பயம்” என்று ஒதுக்கித்தள்ளாமல், “இந்த முகாமிற்குள் நீங்கள் பயப்படுவதும் என்னைச் சந்தேகப்படுவதும் நியாயமானது” என்று அவர்களின் உணர்வை முதலில் அங்கீகரித்தேன் (Validation). பேசத் தயங்கினால் வற்புறுத்தாமல், “பேசாமல் மௌனமாக இருப்பதற்கும் உங்களுக்கு உரிமை உண்டு” என எப்போது உரையாடலை நிறுத்த வேண்டும் என்ற அதிகாரத்தை முழுமையாக அவரிடமே ஒப்படைத்தேன்.

 கேட்கும் முறையை மாற்றி உணர்ச்சியில் மட்டும் கவனம் செலுத்துதல் (Avoiding Sensitive Triggers): “நீங்கள் யார், உங்கள் இயக்கம் என்ன, உங்கள் குடும்பத்தில் யார் போராளிகள்?” போன்ற புலனாய்வுத் துறை கேட்கும் எவ்வித அரசியல் சார்ந்த கேள்விகளையும் நான் ஒருபோதும் கேட்கவில்லை. கடந்த காலத்தின் ஆபத்தான விபரங்களைத் துருவாமல், “இப்போது இந்த நிமிடம் உங்கள் உடலிலும் மனதிலும் என்ன உணர்கிறீர்கள்?, தூக்கம் வருகிறதா?, பாதுகாப்பாக உணர என்ன உதவும்?” என்ற தற்போதைய உணர்ச்சி சார்ந்த பகுதிக்கு மட்டுமே உரையாடலைச் சுருக்கினேன். வார்த்தைகளால் சொல்ல விரும்பாதவற்றை எழுத்து, வரைபடம் அல்லது குறியீடுகள் (Symbols) மூலம் வெளிப்படுத்தவும் அனுமதிக்கப்பட்டது.

நம்பகமான மனித இருப்பை உருவாக்குதல் (Safe Human Presence & Practical Support): ஆரம்ப நாட்களில் எவ்வித உளவியல் சார்ந்த கேள்விகளையும் கேட்காமல், குடிநீர் வழிகாட்டுதல், முதியவர்களுக்கான சிறு உதவிகள், போர்வைகள் வழங்குவது, சிதறிய குடும்பங்களைத் தேட உதவுவது போன்ற எளிய நடைமுறைச் உதவிகள் மூலம் என்னை ஒரு ‘ஆபத்தற்ற மனிதராக’ அவர்கள் உணரும்படி செய்தேன். ஒரு முறை சொன்னதை அடுத்த முறை மற்றவர்களிடம் பகிராமல் இருப்பது, சொன்ன நேரத்திற்கு வருவது எனத் தொழில்முறை எல்லையைத் (Professional Boundaries) தொடர்ந்து பேணினேன்.

படிப்படியான பிணைப்பும் சமூக அங்கீகாரமும் (Gradual Relationship Building): முகாமிலிருந்த வயதானவர்கள், தாய்மார்கள் மற்றும் சமூகத்தில் மதிக்கப்படும் நபர்களுடன் முதலில் ஒரு ஆரோக்கியமான பிணைப்பை ஏற்படுத்தினேன். அவர்கள் மூலம் “இவர் தகவல்களைப் பறிக்க வந்த அதிகாரி அல்ல; நமக்கு உதவ வந்த ஆபத்தற்ற மனிதர்” என்ற செய்தி மெல்ல முகாமிற்குள் பரவியது.

சுருக்கமாகக் கூறின்; புலனாய்வுத் துறையின் கண்காணிப்பு நிலவிய இக்கட்டான சூழலில், பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்குவது என்பது சுவர்களால் ஆன அறையைக் கட்டுவது அல்ல; மாறாக, எவ்விதத் தீர்ப்பும் வழங்காத, தகவல்களைப் பறிக்க நினைக்காத, மனிதநேயமிக்க ஒரு மனித இருப்பை (Safe Human Presence) அவர்களுக்குள் உருவாக்குவதே ஆகும். “இங்கு என் குரல் கேட்கப்படும்; என் அனுபவம் என்னை அவமானப்படுத்தாது; என்னை யாரும் காட்டிக்கொடுக்க மாட்டார்கள்” என்ற நம்பிக்கை கிடைத்தவுடன், மக்கள் முள்வேலிகளையும் தாண்டித் தங்கள் மனக்கதவுகளைத் திறக்கத் தொடங்கினார்கள்.

அமுதன்:- மக்களைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பிலிருந்த சர்வதேச சமூகம் முற்றிலும் மௌனம் காத்தபோது, நீதியும் பாதுகாப்பும் கிடைக்காது என்ற பேர ஏமாற்றமும் நம்பிக்கையின்மையும் மக்களிடம் ஏற்பட்டது. இந்த அமைப்பியல் சார்ந்த கைவிடப்பட்ட உணர்விலிருந்தும் (Institutional Betrayal) ஆழமான விரக்தியிலிருந்தும் மக்களை மீட்க உங்களால் முடிந்தது எப்படி?

நிலவன் :-போராலும் வன்முறையாலும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்குத் தங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அமைப்புகளிடமிருந்து பாதுகாப்போ அல்லது நீதியோ கிடைக்கவில்லை என்ற உணர்வு ஏற்படுவது வெறும் ஏமாற்றம் மட்டுமல்ல; அது அவர்களின் வாழ்வியல் நம்பிக்கையையே தகர்க்கும் அமைப்பியல் சார்ந்த கைவிடப்பட்ட உணர்வாகும் (Institutional Betrayal). “எங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டிய சர்வதேச சமூகம் எங்கே?” என்ற கேள்விக்கான பதில் கிடைக்காதபோது, மனிதர்கள் உலகத்தின் மீதான நம்பிக்கையையும், நீதியின் மீதான எதிர்பார்ப்பையும், தங்களின் சுயமதிப்பையும் முற்றிலும் இழந்து ஆழமான விரக்திக்குள்ளாகிறார்கள் (Existential Despair). நீதியை வாக்குறுதியாகக் கொடுத்து உடனடியாக வழங்கிவிட முடியாத இக்கட்டான சூழலில், இந்த ஆழமான விரக்தியிலிருந்து மக்களை மீட்கப் பின்வரும் நடைமுறைச் சார்ந்த நுட்பங்களைக் கையாண்டேன்:

 ஏமாற்றத்தையும் கோபத்தையும் உண்மை என்று அங்கீகரித்தல் (Validating Institutional Betrayal & Anger): “எல்லாம் சரியாகிவிடும்” என்ற போலியான ஆறுதல்களையோ அல்லது செயற்கையான நம்பிக்கைகளையோ வழங்காமல், அவர்களின் ஏமாற்றத்தை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டேன். “நீங்கள் கைவிடப்பட்டதாக உணர்வதும், இந்த அமைப்புகளின் மீது கோபப்படுவதும் முற்றிலும் நியாயமானது; தவறு உங்களுடையது அல்ல, உங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அமைப்புகளே தவறின” என்ற கசப்பான உண்மையை அவர்களுக்குத் திருப்பிக் கொடுத்தேன். இது அவர்களின் சுய குற்றவுணர்வைக் (Self-Blame) குறைத்து, அவர்களின் உணர்ச்சிகளுக்கு ஒரு நேர்மையான அங்கீகாரத்தை அளித்தது.

 கட்டுப்பாட்டைச் சிறிய எல்லைக்குள் கொண்டுவருதல் (Restoring Agency & Micro-Control):nசர்வதேச அரசியல் அல்லது உலக நீதியைத் தனிநபரால் உடனடியாக மாற்ற முடியாது என்றாலும், அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் தங்களின் சுய முடிவுகளை எடுக்கும் உரிமையை (Agency) மீட்டெடுத்தேன். “இன்று என்ன செய்ய முடியும்?” என்பதில் கவனத்தைக் கொண்டுவந்து, தன் குடும்பத்தைப் பாதுகாப்பது, குழந்தைக்குத் தூக்கம் வர உதவுவது, கூடாரத்தைச் சுத்தமாக வைப்பது, பிறருக்குத் தண்ணீர் அல்லது உணவு பகிர்வது போன்ற சிறிய முடிவுகளை அவர்களே எடுக்கச் செய்தேன். பெரிய அமைப்பு கைவிட்டாலும், அவர்களின் சிறு சமூகம் கைவிடவில்லை என்ற உணர்வை இது விதைத்தது.

தனிப்பட்ட வலையைக் கூட்டு நினைவாகவும் ஆற்றலாகவும் மாற்றுதல் (Transforming Pain to Collective Strength): தனியாக விரக்தியில் இருக்கும்போது அது மனிதனை விழுங்கிவிடும். பாதிக்கப்பட்டவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் திறன்களைப் பகிரும் சிறு குழுக்களை (Peer Support Groups) உருவாக்கினேன். கதை சொல்லும் முறை, பாடல்கள், பிரார்த்தனைகள், வரைபடங்கள் என அவர்களின் பண்பாட்டுப் பலத்தை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தேன். “நாங்கள் கைவிடப்பட்டோம்” என்ற தனிமை உணர்விலிருந்து, “நாங்கள் இன்னும் ஒன்றாக இருக்கிறோம், ஒருவருக்கொருவர் துணையாக வாழ்கிறோம்” என்ற கூட்டு வலிமைக்கு அவர்களை நகரச் செய்தேன்.

 சுயமரியாதையையும் எதிர்காலத்தையும் நோக்கிய தொடர்ச்சியான பயணம் (Redefining Justice & Recovery): அவர்களை ஒரு “வழக்காகவோ” அல்லது “பரிதாபத்திற்குரிய பாதிக்கப்பட்டவராகவோ” பார்க்காமல், தங்களின் அனுபவங்களையும் முடிவுகளையும் கொண்ட மனிதர்களாக அணுகினேன். தேவையான போது மருத்துவச் சேவைகள், சட்ட மற்றும் சமூக ஆதரவு அமைப்புகளுடன் இணைத்து, “என் வாழ்க்கைக்கு இன்னும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கிறது, என்னால் இன்னும் ஏதாவது செய்ய முடியும்” என்ற உணர்வை அவர்கள் மெதுவாகக் கண்டடையத் துணையாக இருந்தேன்.

சுருக்கமாகக் கூறின்; அமைப்பியல் சார்ந்த கைவிடப்பட்ட உணர்விலிருந்து மக்களை மீட்பது என்பது, நடந்த அநீதியை மறக்கச் செய்வதோ அல்லது அவர்களுக்குப் போலியான நீதியை வாக்குறுதியளிப்பதோ அல்ல. மாறாக, அவர்களின் ஆழமான வலியை அங்கீகரித்து, தங்களின் வாழ்க்கையின் மீதான கட்டுப்பாட்டையும் சுயமரியாதையையும் அவர்கள் மீண்டும் பெறச் செய்து, “உலகம் மௌனமாக இருந்தாலும், என் மனிதக் கண்ணியத்தையும் என் சக மனிதர்களுடனான பிணைப்பையும் யாரும் பறிக்க முடியாது” என்ற உண்மையைச் சிறு சிறு படிகளாக அவர்களின் உணர்வில் கட்டியெழுப்புவதே ஆகும்.

அமுதன்  :- ஒரு உளவளத்துணையாளராக மட்டுமல்லாமல், இந்த அத்தனை சொல்லொணாத் துயரங்களையும் நேரடியாக அனுபவித்த ஒரு சாட்சியாகவும் நீங்கள் இருந்திருக்கிறீர்கள். இந்த பேரதிர்ச்சிகளையும் மக்களின் கதைகளையும் உங்களுக்குள் சுமந்துகொண்டே, அதே மக்களுக்குத் தொடர்ந்து ஆற்றுப்படுத்தல் சேவையை வழங்குவதற்கான மனவலிமையை உங்களுக்குள் எவ்வாறு தக்கவைத்துக்கொண்டீர்கள்?

நிலவன் :-நான் வெளியிலிருந்து வந்த வெறும் பார்வையாளனோ அல்லது வெறும் உதவியாளனோ அல்ல; அதே போரின் வடுக்களையும், அதே எரிகுண்டுச் சத்தங்களையும், அதே இடப்பெயர்வுகளையும், அதே முகாம் வாழ்க்கையையும் நேரடியாகக் கடந்து வந்த ஒரு சாட்சியும் கூட. மக்களின் துயரக் கதைகளைக் கேட்கும்போது அது என் சொந்தக் காயங்களையும் தூண்டும். இதைத் துறைசார்ந்த மொழியில் ‘பகிரப்பட்ட அதிர்ச்சி’ (Shared Trauma) என்றும் ‘இரண்டாம் நிலை மனஅதிர்ச்சி’ (Vicarious Trauma) என்றும் அழைப்போம். பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வலி என்பது வெறும் “மற்றொருவருடைய கதை” என்று எளிதாக ஒதுக்கித் தள்ளிவிட முடியாத ஒன்றாக எனக்குள் இருந்தது. ஆனால், அவர்களின் வலியை நான் என்னுள் முழுமையாகச் சுமந்துகொண்டே இருந்தால், அவர்களுக்குத் தேவையான பலமான ஆதரவாக என்னால் இருக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்தேன். இந்த மனவலிமை என்பது பிறவியிலேயே வருவதல்ல; தினமும் கட்டியெழுப்ப வேண்டிய ஒரு தார்மீகப் பழக்கமாகும். இத்தகைய இக்கட்டான சூழலிலும் என் மனவலிமையையும் தொழில்முறைத் திறனையும் தக்கவைத்துக்கொள்ளப் பின்வரும் அணுகுமுறைகளைக் கையாண்டேன்:

 சுய உணர்வும் தெளிவான தொழில்முறை எல்லையும் (Boundaries & Micro-Breaks): எல்லோரையும் என்னால் காப்பாற்றிவிட முடியாது என்ற எதார்த்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, ஒரு நாளைக்கு எத்தனை பேரைச் சந்திப்பது, எவ்வளவு நேரம் கேட்பது என்ற வரம்பை வைத்திருந்தேன். “அவர்களின் அனுபவம் என் அனுபவத்துடன் பிணைந்திருக்கலாம்; ஆனால் இந்த அமர்வு அவர்களுக்கானது” என்ற தொழில்முறை எல்லையைத் தெளிவாக்கினேன். ஒரு கதையைக் கேட்ட பிறகு உடனே அடுத்த நபரிடம் செல்லாமல், சிறு இடைவெளி எடுத்து, தண்ணீர் குடித்து, கால்களைத் தரையில் ஊன்றி உணர்ந்து (Grounding) என்னை நிலைப்படுத்திக்கொண்டேன்.

 வழங்குநரிலிருந்து சாட்சியாக மாற்றும் பார்வை (Redefining Role to Safe Human Presence): எல்லா நிலைகளையும் உடனடியாக மாற்றிவிட முடியாது என்றாலும், அந்த மனிதரைத் தனியாக விடாமல், அவரது உணர்வுகளை மறுக்காமல், நம்பிக்கையான ஒரு சூழலை உருவாக்குவதையே முதன்மைப் பொறுப்பாகக் கருதினேன். “அவர்களின் கதைகளைக் கேட்பதே, அவர்களுக்கு உலகம் வழங்க மறுத்த அங்கீகாரத்தையும் கண்ணியத்தையும் கொடுப்பதாகும்” என்ற உணர்வு என் மன அழுத்தத்தைக் குறைத்து, அந்தப் பணிக்கு ஆழமான அர்த்தத்தைக் கொடுத்தது.

 சக ஊழியர்களின் கலந்தாய்வு மற்றும் உணர்வுகளைப் பகிர்வது (Debriefing & Supervision): என் துயரத்தை மக்களிடம் கொட்டுவது அவர்களுக்கு மேலும் பாரமாகும் என்பதால், சக உளவளத்துணையாளர்களுடனும், நம்பிக்கையான மூத்த மேற்பார்வையாளர்களுடனும் மட்டுமே என் உணர்வுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டேன். வாரத்திற்கு ஒருமுறை சக ஊழியர்களுடன் அமர்ந்து, எது கடினமாக இருந்தது என்று பேசி மனச் சுமைகளை லேசாக்கினேன். ஒரு உளவளத்துணையாளருக்கும் உணர்வுகள் இருக்கின்றன; அவற்றை மறைப்பது மனவலிமை அல்ல, அவற்றை உணர்ந்து கையாள்வதே உண்மையான பலம் என்பதை உணர்ந்தேன்.

 உடலியல், பண்பாட்டு மற்றும் அன்றாடச் சுய பராமரிப்பு (Somatic Self-Care & Cultural Anchors): மனம் சோர்வடையும் போது தூக்கம், சிறு நடைப்பயிற்சி, சூடான தேநீர், தாய்மொழியில் ஒரு பாடல், பிரார்த்தனை அல்லது வீட்டில் எளிய சமையல் போன்ற அன்றாடச் சடங்குகளை விடாமல் பின்பற்றினேன். இவை என்னை மீண்டும் மனிதனாக உணர வைத்தன. “என்னை நானே பராமரித்தால் தான் மற்றவர்களைப் பராமரிக்க முடியும்” என்பதை அந்தப் போர்க்களச் சூழல் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது.

சிறு மாற்றங்களில் நம்பிக்கையைக் காண்பதும் மக்களின் மீட்புத் திறனும் (Focusing on Micro-Victories & Resilience): பெரிய நீதி உடனடியாகக் கிடைக்கவில்லை என்றாலும், இன்று ஒரு குழந்தை அமைதியாகத் தூங்கியது, ஒரு தாய் முதன்முறையாகத் தன் கதையைச் சொல்லிப் பாரத்தைக் குறைத்தார், ஒரு மனிதர் தன் முகத்தில் மீண்டும் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தினார் என்ற சிறு முன்னேற்றங்களைக் குறித்து வைப்பேன். அத்துடன், அத்தனை பேரழிவுகளுக்கு மத்தியிலும் தமிழ் மக்கள் காட்டிய பேரன்பும், உயிர் பிழைப்பதற்கான அசாத்தியமான உறுதியுமே (Human Resilience) எனக்கு மிகப்பெரிய மனவலிமையை அளித்தது.

எனக்கு மனவலிமை என்பது வலியை உணராமல் இரும்பு மனிதனாக இருப்பது அல்ல; வலியை ஆழமாக உணர்ந்தபோதும், அதனால் நம்முடைய மனிதநேயத்தையும் நம்பிக்கையையும் இழக்காமல், “நீங்கள் உங்கள் வலியோடு தனியாக இல்லை” என்று மற்றொருவருக்காகத் தொடர்ந்து நிமிர்ந்து நிற்கும் திறன்தான் உண்மையான மனவலிமை. நான் தாங்கிக்கொண்டது அவர்களின் துயரத்தை மட்டும் அல்ல; அந்தத் துயரத்திற்குள்ளும் மனிதன் மீண்டும் எழ முடியும் என்ற பேரமைதியையும் நம்பிக்கையையும்தான்.

அமுதன்  :- தீவிர சித்திரவதைகளுக்கும் குண்டுவீச்சுகளுக்கும் உள்ளாகி, தங்களின் சிந்தனைத் திறனையும் சுயநினைவையும் இழந்து (Dissociation/Numbness) உறைந்துபோய் இருந்த மனிதர்களைத் தற்போதைய நிஜ உலகிற்கு மீட்டெடுக்கவும், அவர்களின் பயத்தைக் குறைக்கவும் நீங்கள் கையாண்ட ‘நிலைப் படுத்தும் உத்திகள்‘ (Grounding Techniques) என்ன?

நிலவன் :-தீவிரமான சித்திரவதைகள், கொடூரமான குண்டுவீச்சுகள் அல்லது உயிருக்கு ஆபத்தான நிகழ்வுகளை நேரடியாக அனுபவித்த மனிதர்கள் பலர், அதற்குப் பிறகு தங்களைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதிலிருந்து மனதளவில் விலகிப்போனது போன்ற நிலையில் இருப்பார்கள். சிலர் பேசாமல் உறைந்துபோய் இருப்பார்கள்; சிலர் வெறுமையாகப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள்; இன்னும் சிலர் சிந்தனைத் திறனற்று, உடலியல் ரீதியாக மரத்துப்போய் (Emotional Numbness) தாங்கள் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதையே தெளிவாக உணர முடியாது இருப்பார்கள். இதைத் துறைசார்ந்த மொழியில் ‘உறைந்துபோதல்’ (Freezing) மற்றும் ‘சுயநினைவு இழப்பு’ (Dissociation) என்று அழைப்போம். இது மனித பலவீனம் அல்ல; மாறாக, மிகப்பெரிய பேரதிர்ச்சியிலிருந்தும் பயத்திலிருந்தும் மனம் தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ளப் பயன்படுத்தும் இறுதிப் பொறிமுறையாகும்.

இத்தகைய சூழலில் அவர்களை உடனடியாகப் பேச வைப்பதோ அல்லது கடந்த காலச் சம்பவங்களை நினைவூட்டுவதோ சரியான அணுகுமுறை அல்ல. மாறாக, அவர்களின் நரம்பு மண்டலம் மீண்டும் பாதுகாப்பை உணரும் வகையில், அவர்களைத் தற்போதைய நிஜ உலகிற்கு (Present Reality) மீட்டெடுக்கப் பின்வரும் நிலைப் படுத்தும் உத்திகளைக் கையாண்டேன்:

பாதுகாப்பான சூழலும் அமைதியான இருப்பும் (Calming Presence & Safety First): முதலில் அவர்களைச் சுற்றி உடனடி ஆபத்துகள் ஏதுமில்லை என்பதை உறுதிசெய்வேன். எந்தவொரு கட்டாயக் கண்தொடர்போ அல்லது வலுக்கட்டாய நெருக்கமோ இன்றி, அமைதியான குரலிலும் ஏற்ற தூரத்திலும் நிற்பேன். “நீங்கள் இப்போது பாதுகாப்பான இடத்தில் இருக்கிறீர்கள்; போர் முடிந்துவிட்டது அல்லது இந்த இடத்தில் ஆபத்து இல்லை; நான் உங்களுடன் இருக்கிறேன்” என்று மெதுவான, பதற்றமில்லாத குரலில் தற்போதைய சூழலை உணர்த்துவேன். ஒரு உளவளத்துணையாளரின் அமைதியான நரம்பு மண்டலமானது (Co-Regulation), உறைந்துபோய் இருக்கும் மனிதரின் நரம்பு மண்டலத்தை மெல்ல அமைதிப்படுத்தும்.

புவி ஈர்ப்பு மற்றும் தொடு உணர்வு நிலைப்படுத்தல் (Physical & Gravity Anchoring): அவர்களை அவசரப்படுத்தாமல் தரையில் கால்களை ஊன்றி அமரவோ அல்லது நிற்கவோ செய்வேன். “உங்கள் இரு பாதங்களும் தரையைத் தொடுவதைக் கவனியுங்கள்; தரை குளிர்ச்சியாக இருக்கிறதா, சூடாக இருக்கிறதா என்று உணருங்கள்; தரை உங்களைத் தாங்குகிறது” என்று கூறுவேன். கைகளைத் தொடைகளில் வைத்து அழுத்தச் செய்வது அல்லது தரையில் அழுத்தி நிற்பது மனதை கடந்தகால அதிர்ச்சியிலிருந்து புவி ஈர்ப்பு நிலைக்குக் கொண்டுவரும். இது உடலின் எல்லையை (Body Boundaries) அவர்களுக்கு உணர்த்தி, தப்பி ஓட வேண்டிய அவசியமில்லை என்ற செய்தியை மூளைக்கு அனுப்பும்.

 ஐம்புலன்கள் சார்ந்த விழிப்புணர்வு (5-4-3-2-1 Sensory Grounding): சுரணையற்று உறைந்திருக்கும் மூளையைக் நிகழ்காலத்திற்கு இழுத்து வர ஐம்புலன்களைப் பயன்படுத்தினேன். “நீங்கள் பார்க்கும் 5 விஷயங்கள், கேட்கும் 4 சத்தங்கள், தொடும் 3 விஷயங்கள், முகரும் 2 வாசனை, சுவைக்கும் 1 சுவை என்ன?” என்று எளிய கேள்விகள் மூலம் கேட்பேன். சுற்றியுள்ள இடத்தைப் பார்க்கச் செய்வதும், ஒரு சூடான தேநீர்க் கோப்பையைக் கைகளில் ஏந்தச் செய்வதும், குளிர்ந்த நீரால் முகத்தைக் கழுவச் செய்வதும் அவர்களின் மரத்துப்போன தன்மையை மெல்ல உடைக்கும்.

சுவாசச் சீராக்கம் மற்றும் தற்போதைய நிஜத்தை நினைவூட்டுதல் (Breathing Regulation & Orientation): பயத்தில் இருக்கும்போது ஆழமாக மூச்சு விடுவது கடினம் என்பதால், கட்டாயப்படுத்தாமல் “என் கூடச் சேர்ந்து மூச்சை உள்ளே 3 எண்ணிக்கையிலும், வெளியே 4 எண்ணிக்கையிலும் விடுவோம்” என்று சேர்ந்து செய்வேன். அத்துடன், “இன்று என்ன கிழமை, நாம் எங்கே இருக்கிறோம், இது செட்டிக்குளம் முகாமின் பாதுகாப்பான மூலை, இப்போது நீங்கள் என்னுடன் இருக்கிறீர்கள்” என்று இடம், காலம், நபரை அமைதியாக நினைவூட்டுவேன்.

தேர்வு செய்யும் உரிமையும் நரம்பு மண்டல அமைதியும் (Restoring Choice & Patience): தண்ணீர் குடிக்க விருப்பமா, போர்வை வேண்டுமா, கண்களைத் திறந்து வைக்க வேண்டுமா போன்ற சிறிய தேர்வுகளை வழங்குவேன். “என் உடல் மீது எனக்கு இன்னும் அதிகாரம் இருக்கிறது” என்ற உணர்வே அவர்களின் பயத்தைக் குறைக்கும். அவர்களின் உடல் மொழியைத் தொடர்ந்து கவனித்து, பதற்றம் அதிகரித்தால் கேள்விகளைக் குறைத்து அமைதியான இருப்பையே தொடர்வேன். தேவைப்படும் பட்சத்தில் கடுமையான மருத்துவ அவசர அறிகுறிகள் இருந்தால் மருத்துவ மதிப்பீட்டிற்கும் இணைப்பேன்.

சுருக்கமாகக் கூறின்; நிலைப் படுத்தும் உத்திகள் (Grounding) என்பது ஒருவரை வலுக்கட்டாயமாக “சாதாரண நிலைக்கு” கொண்டுவருவதோ அல்லது கடந்த காலத்தைத் தோண்டுவதோ அல்ல. பாதுகாப்பான சூழல், அமைதியான குரல், உணர்வுசார் தொடர்புகள், தேர்வு செய்யும் உரிமை மற்றும் பொறுமை ஆகிய கருவிகள் மூலம் அவர்களின் நரம்பு மண்டலத்திற்குப் பாதுகாப்பை உணர்த்துவதாகும். ஒருவர் மீண்டும் சுற்றியுள்ள உலகைப் பார்க்கத் தொடங்கி, தன்னுடைய பெயரைச் சொல்லி, “நான் இங்கே இருக்கிறேன், என் உடல் பாதுகாப்பாக இருக்கிறது” என்று உணரும் அந்தச் சிறிய தருணமே அவர்களின் மீட்சியின் மிக முக்கியமான முதல் படியாகும்.

அமுதன்  :- பேரதிர்ச்சியினால் தங்கள் வலிகளை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாமல் மௌனமாகவோ அல்லது கோபமாகவோ இருந்தவர்களிடம் (குறிப்பாகக் குழந்தைகள் மற்றும் பெண்கள்), ஓவியங்கள், எழுத்துகள் மற்றும் குறியீடுகள் (Symbols/Metaphors) வழியாக அவர்களின் உள்ளுணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ள நீங்கள் பயன்படுத்திய அணுகுமுறைகள் யாவை?

நிலவன் :- பேரதிர்ச்சியும் (Trauma) வன்முறைகளும் மனித மனத்தின் மொழி பேசும் திறனை முடக்கிவிடும். குறிப்பாக, போரினாலும் பாலியல் அநீதிகளினாலும் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களும் குழந்தைகளும் தங்கள் ஆழமான காயங்களை வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்த முடியாமல் கடுமையான மௌனத்திலோ, உறைந்துபோதலிலோ அல்லது வெளிப்படையான கோபத்திலோ தஞ்சமடைவர். மொழியால் விவரிக்க முடியாத இந்த அதிர்ச்சியை மூளையின் பேச்சுக்கான பகுதி (Broca’s Area) செயலிழக்கும் சூழலில், வெறும் கேள்விகள் மூலம் மட்டும் தொட்டுவிட முடியாது. இத்தகைய மௌனத்தை நான் “ஒத்துழைக்க மறுப்பது” என்று ஒருபோதும் கருதாமல், வார்த்தைகள் தோற்குமிடத்தில் அவர்களின் உள்ளுணர்வை வெளிக்கொணரக் கலைசார் ஆற்றுப்படுத்தல் (Expressive Arts Therapy), விளையாட்டுச் சிகிச்சை (Play Therapy) மற்றும் குறியீடுகள்/உருவகங்கள் (Metaphors & Symbols) சார்ந்த பல்வேறு அணுகுமுறைகளைக் கையாண்டேன்:

பேச வேண்டும் என்ற கட்டாயமற்ற சுதந்திரமான ஓவிய வெளிப்பாடு (Expressive Drawing & Freedom): முதலில் “பேச வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை” என்பதைத் தெளிவுபடுத்துவேன். காகிதமும் வண்ணப் பென்சில்களும் கொடுத்து, “பேச வேண்டாம், வரைய விரும்பினால் வரையலாம்; இல்லையென்றால் சும்மா இருக்கலாம்” என்று சுதந்திரம் அளிப்பேன். குறிப்பிட்ட சம்பவத்தை வரையச் சொல்லி வற்புறுத்தாமல், பெண்கள் வரைவதற்குக் தனியான பாதுகாப்பான மூலையையும், குழந்தைகள் வரையும் போது திரும்பி நின்று அவர்களின் தனியுரிமையையும் உறுதிசெய்வேன்.

குறியீடுகளை அவசியமின்றி விளக்காமல் அவர்களின் மொழியிலேயே புரிந்துகொள்ளுதல் (Understanding Symbols): குழந்தைகள் வீட்டை கருப்பாகவோ, மரத்தையோ, பறவையையோ வரையும் போதும்; பெண்கள் தங்கள் வலியை ஒரு முடிச்சாகவோ, கல்லாகவோ, உடைந்த வீடாகவோ அல்லது மூடிய கதவாகவோ குறியீடுகளாக வரையும் போதும் நாமாகவே உளவியல் அர்த்தங்களைத் திணிக்கக் கூடாது (Non-Diagnostic Approach). “இந்தப் படத்தில் உங்களுக்குப் பாதுகாப்பாகத் தெரிவது எது, பயமாகத் தெரிவது எது?” என்று திறந்தமுறையில் கேட்டு, அவர்களின் சொந்த விளக்கத்திற்குக் காத்திருப்பேன். குறியீட்டை ஒரு நோயறிதல் கருவியாகப் பயன்படுத்தாமல், தொடர்புகொள்ளும் பாலமாகவே கையாண்டேன்.

சிறு வடிவிலான எழுத்து, கவிதைகள் மற்றும் அனுப்பப்படாத கடிதங்கள் (Expressive & Narrative Writing) நீண்ட கதைகளை எழுதச் சொல்லாமல், “இன்று மனதில் வந்த ஒரு வார்த்தை அல்லது ஒரு வரி” என்று எழுத ஊக்குவிப்பேன். பெண்களும் குழந்தைகளும் தங்கள் அனுபவங்களை ஒரு கற்பனைப் பாத்திரத்தின் வழியாகவோ, கதையாகவோ அல்லது தங்களைச் சித்திரவதை செய்தவர்களுக்கு அனுப்ப முடியாத கடிதங்களாகவோ (Unsent Letters) எழுதுவர். அதை வைத்துக்கொள்வது அல்லது கிழித்துப்போடுவது போன்ற தேர்வை அவர்களிடமே ஒப்படைப்பேன்.

களிமண் மற்றும் மணல் விளையாட்டுகள் மூலம் கோபத்தைப் பாதுகாப்பாக வெளியேற்றுதல் (Somatosensory Release) கோபமாக இருப்பவர்களை “அமைதியாக இருங்கள்” என்று அடக்காமல், காகிதத்தைக் கசக்குவது, களிமண்ணை பலமாகத் தட்டுவது, களிமண் உருவங்களை உடைப்பது மற்றும் வேகமாக கோடுகள் வரைவது போன்ற உடலுக்குத் தீங்கு விளைவிக்காத வழிகளில் அவர்களுக்குள் தேங்கியிருக்கும் அழுத்தத்தைப் பாதுகாப்பாக வெளியேற்ற அனுமதிப்பேன். மணல் தட்டில் (Sandtray) பொம்மைகள் கொண்டு விளையாடும் போது குழந்தைகள் தங்களின் பாதுகாப்பு எல்லைகளைக் குறியீடுகளாக காட்சிப்படுத்துவர்.

உருவகங்கள் (Metaphors) மற்றும் தேர்வுகளுக்கு மதிப்பளித்தல் (Restoring Dignity & Choice): “எனக்குள் இருட்டாக இருக்கிறது”, “உடைந்த வீட்டைப் போல் உணர்கிறேன்” என்று கூறும்போது, “அந்த இருள் உங்களுக்கு என்ன சொல்கிறது?” என்று கேட்டறிவேன். “புயலில் உடைந்த மரம் மீண்டும் துளிர்க்கும்” என்ற மரத்தின் உருவகம் (Tree of Life Approach) அவர்களுக்குள் மீட்சித் திறனை விதைக்க உதவும். வரைந்த படத்தை வைத்துக்கொள்வதா, கிழிப்பதா அல்லது என்னிடம் தருவதா என்பதை அவர்களே தீர்மானிப்பார்கள்; அதை நான் யாருக்கும் காட்ட மாட்டேன்.

சுருக்கமாகக் கூறின்; ஓவியங்களும் குறியீடுகளும் அவர்களின் ஆழமான மனக்காயங்களுக்கு ஒரு ‘பாதுகாப்பான பாலமாக’ அமைந்தன. என் நோக்கம் அவர்களின் மௌனத்தை வலுக்கட்டாயமாக உடைப்பது அல்ல; மாறாக, வார்த்தைகள் இல்லாமலும் தன் வலியை வெளிப்படுத்த முடியும், அதற்கும் மதிப்பும் கண்ணியமும் உண்டு என்ற நம்பிக்கையை அவர்களுக்கு வழங்கி, அவர்கள் எந்த வழியில் தங்கள் குரலைக் கண்டடைகிறார்களோ அதே வழியில் அவர்களுடன் பாதுகாப்பாகப் பயணிப்பதே ஆகும்.

அமுதன்  :- முகாம்களிலோ அல்லது களத்திலோ ஆற்றுப்படுத்தல் நடக்கும்போதே திடீரென இராணுவத் தலையீடுகளோ அல்லது கிளையன்ட்களிடம் தீவிர உணர்ச்சி வெடிப்புகளோ (Panic Attack/Outbursts) ஏற்பட்டபோது, நிலைமையைச் சமநிலைப்படுத்த நீங்கள் எடுத்த அவசரகால பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் என்ன?

நிலவன் :- முகாம்களிலோ, சண்டெஸ்காம் போன்ற தடுப்புக்காவல் மையங்களிலோ அல்லது போர்க்கள எல்லைகளிலோ உளவளத்துணை வழங்கும்போது, திட்டமிட்டபடி ஒரு அமர்வு நடைபெறும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது. அங்கு இரண்டு விதமான அவசர நிலைகள் ஒரே நேரத்தில் நிகழக்கூடும்: ஒன்று, முகாம் முழுவதும் சூழ்ந்திருக்கும் இலங்கை இராணுவத்தினர் அல்லது ஆயுதமேந்திய அமைப்பினரின் நேரடித் தலையீடுகள், “என்ன பேசினீர்கள், ஏது பேசினீர்கள்?” என்ற கடுமையான விசாரணைகள் மற்றும் அச்சுறுத்தல்கள்; இன்னொன்று, தீவிர மனவுளைச்சலால் கிளையன்ட்டிற்குள் ஏற்படும் திடீர் பயபீதித் தாக்குதல்கள் (Panic Attack), மூச்சுத்திணறல், கோபம் அல்லது உணர்ச்சி வெடிப்புகள். இத்தகைய கொடூரமான மற்றும் ஆபத்தான சூழல்களில், எனது முதல் பணி ஆற்றுப்படுத்தலைத் தொடர்வது அல்ல; மாறாக உயிர் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்வதும், பாதிக்கப்பட்டவரின் கண்ணியத்தைக் காப்பாற்றுவதுமே ஆகும். களத்தில் திட்டமிட்ட நடைமுறையைவிடச் சூழ்நிலைக்கேற்ப முடிவெடுக்கும் திறனே முதன்மையானது என்பதால், இத்தகைய அவசரநிலைகளைச் சமநிலைப்படுத்தப் பின்வரும் கட்டமைப்பு சார்ந்த பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளைக் கையாண்டேன்:

இராணுவத் தலையீடு மற்றும் அச்சுறுத்தல்களின் போது எடுக்கும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள்: முகாம் முழுவதும் இலங்கை இராணுவத்தின் கண்காணிப்பும் அச்சுறுத்தலும் நிறைந்திருக்கும் என்பதால், அவர்களின் தலையீடு ஏற்படும் நொடியில் அமர்வை உடனடியாக நிறுத்துவேன். குறிப்புகளின் இரகசியத்தன்மை மற்றும் கவச உத்தி: கிளையன்ட்கள் பகிர்ந்துகொண்ட தகவல்கள், வரைந்த ஓவியங்கள் அல்லது குறிப்புகள் எதுவும் வெளியில் தெரியாதவாறு உடனடியாக மூடி மறைப்பேன். கிளையன்ட்களைக் காட்டிக்கொடுக்கக்கூடிய எந்தவொரு தகவலையும் இராணுவத்திடம் பகிர மாட்டேன். “நாங்கள் தொழில்முறை அடிப்படையில் இதைப் பகிர முடியாது” என்பதில் உறுதியாக இருக்கும் அதே வேளையில், தேவையின்றி எதிர்த்து வாதாடாமல், “உடலாரோக்கியம், தூக்கமின்மை மற்றும் பொதுவான நலன்புரி குறித்தே பேசுகிறோம்” என்று ஒரு நலன்புரி உதவியாளரின் அடையாளத்தில் மட்டும் தொழில்முறையாகப் பேசுவேன்.

 கிளையன்ட்டிற்கு ஆதரவாக நிற்பது: கிளையன்ட்டிடம் மெதுவாக, “இப்போது நாம் நிறுத்துவோம், நீங்கள் பாதுகாப்பாக இருங்கள், நான் பேசுகிறேன்” என்று தைரியம் கூறி, அவர்களை அந்த அச்சுறுத்தலில் தனியாக விட்டுச் செல்ல மாட்டேன். தலையீடு முடிந்த பிறகு அவர்களின் உடலியல் நிலையைப் பார்த்து, தேவைப்பட்டால் அமர்வை வேறு நாளுக்கு மாற்றுவேன்.

பாதுகாப்பு மதிப்பீடு: உண்மையிலேயே ஆபத்தான சூழல் நிலவினால், என்னை வீரனாகக் காட்டிக்கொள்ளாமல், எனது பாதுகாப்பும் கிளையன்ட்டின் பாதுகாப்பும் பிணைந்தது என்பதை உணர்ந்து, இருவருக்குமான பாதுகாப்பான இடத்தை நோக்கி நகர முயல்வேன்.

தீவிர உணர்ச்சி வெடிப்பு மற்றும் பயபீதி தாக்குதலின் போது (Panic Attack/Outbursts) நிலைப்படுத்துதல்: வெளிப்புற ஆபத்திற்கு மத்தியிலோ அல்லது தனிப்பட்ட முறையிலோ கிளையன்ட்டிற்கு மூச்சுத்திணறல், கடுமையான அழுகை அல்லது கோபம் ஏற்படும் போது, அவர்களைத் தனியாக விட மாட்டேன்; அதே நேரத்தில் அவர்களின் அனுமதி இல்லாமல் உடலைத் தொட மாட்டேன். ஏனெனில், அத்தகைய சூழலில் தொடுவது பயத்தை மேலும் கூட்டும்.

 அமைதியான குரலும் நரம்பு மண்டலச் சீராக்கமும் (Co-Regulation): குரலைத் தாழ்த்தி, “நீங்கள் இப்போது பாதுகாப்பாக இருக்கிறீர்கள்; நான் உங்களுடன் இருக்கிறேன்; இது சில நிமிடங்களில் கடந்துபோகும்” என்று குறுகிய, தெளிவான சொற்களைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வேன்.

 உடனடி நிலைப் படுத்தும் உத்திகள் (Grounding on the Spot): “என் கூடச் சேர்ந்து கால்களைத் தரையில் ஊன்றி வையுங்கள், என் கையைப் பாருங்கள், என் மூச்சோடு சேர்ந்து மெதுவாக மூச்சு விடுங்கள்” என்று செய்து காட்டுவேன். தண்ணீர் குடிக்கக் கொடுப்பது, சுற்றியுள்ள பாதுகாப்பான பொருள்களைக் கவனிக்கச் செய்வது போன்ற உணர்வுசார் முறைகளைப் பயன்படுத்துவேன்.

 தனி உரிமையும் கூட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதும்: அவர்கள் உணர்ச்சிவசப்படும் போது சுற்றி உள்ளவர்கள் பார்த்தால் மேலும் அவமானமாக உணர்வார்கள் என்பதால், தேவையற்ற கூட்டத்தை விலகி இருக்கச் செய்வேன். அவர்களாகச் சுயமாகக் கட்டுப்பாடு அடையும் வரை தேவையான இடைவெளியை வழங்கிப் பொறுமையுடன் இருப்பேன்.

 உண்மைச் சூழலையும் உணர்ச்சியையும் இணைத்து ஏற்​கும் அணுகுமுறை: களத்தில் வெளிப்புற அச்சுறுத்தலும் கிளையன்ட்டின் பதற்றமும் ஒன்றாகக் கலந்திருக்கும் போது, “இது உங்கள் மனதில் மட்டும் நடக்கும் பயம்” என்று அதைப் பொய்ப்பிக்க மாட்டேன். உண்மையான இராணுவ ஆபத்தையும், அவர்களின் மனப் பதற்றத்தையும் இரண்டையுமே ஏற்றுக்கொள்வேன் (Validating Reality). உண்மையான ஆபத்து இருந்தால் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைக்கு முதலிடமும், ஆபத்து குறைந்த பிறகு நிலைப்படுத்துதல் (Grounding) மற்றும் உணர்ச்சிசார் ஆதரவிற்கும் முன்னுரிமை அளிப்பேன்.

அவசரநிலைக்குப் பிந்தைய தொடர் பராமரிப்பு (Post-Crisis Support): நிலைமை கட்டுக்குள் வந்தவுடன் உடனடியாக மீண்டும் பழைய கதைகளைக் கேட்கத் தொடங்க மாட்டேன். “இன்று இவ்வளவு போதும், நீங்கள் நன்றாக ஓய்வெடுங்கள், நாளை விரும்பினால் சந்திக்கலாம்” என்று முடிப்பேன். அவர்கள் உடலளவிலும் மனதளவிலும் நிலைபெற்றுள்ளார்களா என்பதைப் பார்த்து, இரவில் அவர்களுக்குத் துணையாக இருக்கும் நம்பிக்கையான குடும்ப நபர் யார், தேவைப்பட்டால் மருத்துவ உதவி எங்கு கிடைக்கும் என்ற தகவல்களை வழங்குவேன். தேவைப்படின் சிறப்பு மருத்துவ உதவிக்குப் பரிந்துரைப்பேன்.

சுயநிலைப்படுத்துதல் (Staff Self-Care): இத்தகைய கொடூரமான அச்சுறுத்தல்களைச் சந்தித்த பிறகு, ஒரு உளவளத்துணையாளராக எனக்கும் பதற்றம் ஏற்படும். எனவே, சம்பவம் முடிந்ததும் சக ஊழியர்களிடம் என்ன நடந்தது என்பதைப் பகிர்ந்து, தொழில்முறை ரீதியாக என் உணர்வுகளையும் நிலைப்படுத்திக்கொள்வேன்.

சுருக்கமாகக் கூறின்; எனது அவசரகால அணுகுமுறை எப்போதும் “முதலில் பாதுகாப்பு (Safety), அடுத்து நிலைப்படுத்துதல் (Grounding), அதன் பின்னர் தொடர்ச்சியான ஆதரவு (Continued Support)” என்ற மூன்று தூண்களையே அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. இக்கட்டான சூழலில் நிலைமையைக் கட்டுப்படுத்துவது மட்டும் என் நோக்கமல்ல; மாறாக, பாதிக்கப்பட்ட நபர் மீண்டும் கைவிடப்படவில்லை என்பதையும், இந்த நிமிடம் இராணுவ அச்சுறுத்தல்களுக்கு மத்தியிலும் அவர் பாதுகாப்பாகவும் கண்ணியத்தோடும் இருக்கிறார் என்ற உணர்வை மீட்டெடுப்பதுமே ஆகும்.

அமுதன்  :- சொல்லொணாத் துயரத்திற்கு மத்தியிலும், ஒரு நபர் தன் பயத்திலிருந்து விடுபட்டு, “இன்று இரவில் என்னால் நிம்மதியாகத் தூங்க முடிந்தது” என்று தன் வாழ்வின் மீதான கட்டுப்பாட்டை மீளப் பெற்றதை நீங்கள் கண்ட மறக்க முடியாத ஒரு மனமாற்றம் அல்லது வெற்றிக் கதையைப் பகிர முடியுமா?

நிலவன் :- பேரழிவுகளும் இராணுவ அச்சுறுத்தல்களும் நிறைந்த அந்தப் போர்க்களச் சூழலில், நான் சந்தித்த ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களின் முகங்களில் மறக்க முடியாத பல கதைகள் உண்டு. அவற்றில், சில வெற்றிகள் வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது மிகச் சிறியதாகத் தோன்றலாம்; ஒரு மனிதர் மீண்டும் சிரிப்பது, ஒருவருடன் பேசத் தொடங்குவது அல்லது நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு நிம்மதியாக உறங்குவது போன்றவை. ஆனால் பேரதிர்ச்சியை (Trauma) அனுபவித்த ஒருவருக்கு, இவைதான் அவர்களின் வாழ்வையே மாற்றும் மிகப்பெரிய மனமாற்றங்களாகும். அத்தகைய ஒரு மறக்க முடியாத வெற்றி எனக்கு இன்றும் நினைவில் இருக்கிறது.

ஒரு நபர், பல மாதங்களாக இரவில் தூங்கவே இல்லை. தூங்கச் செல்லும்போதெல்லாம் கடந்த காலத்தின் பயங்கரமான நினைவுகளும், சித்திரவதைகளின் பிம்பங்களும் மனதில் தோன்றும். சிறு சத்தம் கேட்டாலும் விழித்து, உடல் நடுங்கி, மீண்டும் தூக்கத்திற்குப் போக முடியாத நிலை. தூங்குவதற்குப் பதிலாக விழித்தபடியே இரவைக் கழிப்பது அவருக்கு வழக்கமாகிவிட்டிருந்தது. ஆரம்பத்தில் நாங்கள் அவரது தூக்கத்தைப் பற்றியோ அல்லது நடந்த சம்பவங்களைப் பற்றியோ தோண்டிப் பேசவில்லை; மாறாக, தற்போதைய சூழலில் அவர் பாதுகாப்பாக இருப்பதை உணர்த்துவதில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தினோம்.

அவரது பயத்தைக் குறைத்து மதிப்பிடாமல் ஏற்றுக்கொள்ளும் அதேவேளையில், அவரது வாழ்வின் மீதான சுய அதிகாரத்தை (Agency) மீட்டெடுக்கும் சிறிய முயற்சிகளில் ஈடுபட்டோம். அவர் தன் கூடாரத்தில் படுக்கும் இடத்தை தானே தேர்வு செய்தார்; விளக்கை எப்போது அணைப்பது என்று தானே முடிவு செய்தார். தூங்கும் முன் கால்களைத் தரையில் ஊன்றி உணர்வது (Grounding), மெதுவாக மூச்சு விடுவது, திடீர் பயம் வந்தால் அதை எவ்வாறு கையாள்வது போன்ற சிறு நிலைப்படுத்தும் பயிற்சிகளைத் தினமும் அவருடன் இணைந்து கண்டறிந்தோம். “பயம் வந்தால் என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?” என்ற கேள்விக்கான பதில் மெல்ல மெல்ல அவரிடமிருந்தே உருவாகத் தொடங்கியது.

முன்னேற்றங்கள் மிகச் சிறிய படிகளாகவே வந்தன. மூன்றாவது வாரத்தில் அவர் தன் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன் வந்து சொன்னார்: “இன்று இரவு என்னால் நிம்மதியாகத் தூங்க முடிந்தது.” அது முழு இரவுத் தூக்கம் அல்ல, இரண்டு மணி நேரத் தடையில்லாத் தூக்கம்தான். ஆனால், நீண்ட காலமாகப் பயம் மட்டுமே கட்டுப்படுத்தியிருந்த வாழ்க்கையில், அவர் மீண்டும் தன்னுடைய உடலையும் மனதையும் பாதுகாப்பாக உணரத் தொடங்கியதற்கான மிகப் பெரிய அறிகுறியாக அது இருந்தது. தன் உடல் மீதும் வாழ்வின் மீதும் மீண்டும் கட்டுப்பாடு வந்தது போல உணர்ந்தார். “எனக்குப் பயமே இல்லை” என்று அவர் சொல்லவில்லை; மாறாக, “பயம் இருந்தாலும், அதைத் தாண்டி என்னால் வாழ முடியும்” என்ற உண்மையை அவர் கற்றுக்கொண்டிருந்தார். அதன்பின், அன்றாட வாழ்க்கையில் சிறிய முடிவுகளைத் தானாக எடுப்பது, மற்றவர்களுடன் பேசுவது எனத் தன்னம்பிக்கையுடன் இயங்கத் தொடங்கினார்.

இந்த அனுபவம் எனக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்த்தியது. மனமாற்றம் என்பது எப்போதும் பெரிய அல்லது வெளிப்படையான நிகழ்வாக இருக்க வேண்டியதில்லை; பல மாதங்களாகப் பயத்தில் வாழ்ந்த ஒருவர் ஒரு இரவில் இரண்டு மணி நேரம் நிம்மதியாகத் தூங்குவது கூட அவரது மீட்சியின் மிகப் பெரிய அடையாளம்தான். ஒரு உளவளத்துணையாளராக, அந்த நபரின் வாழ்க்கையை அவருக்குப் பதிலாக நான் மாற்றிவிட முடியாது; ஆனால் அவர் தன் வாழ்க்கையின் மீதான கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ளும் வரை அவருடன் பயணிக்க முடியும். அந்த “நிம்மதியாகத் தூங்க முடிந்தது” என்ற சிறிய வாக்கியம்தான், அத்தனை துயரங்களுக்கும் மத்தியிலும் இந்தச் சேவையின் ஆழமான அர்த்தத்தையும், தொடர் பணியாற்றுவதற்கான நம்பிக்கையையும் எனக்கு இன்றும் அளித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

அமுதன்  :- இழப்புகள், படுகொலைகள் மற்றும் முகாம் வாழ்க்கையைக் கடந்து வந்த மனிதர்களை வெறும் “பாதிக்கப்பட்டவர்கள்” (Victims) என்ற பரிதாப நிலையிலிருந்து மீட்டு, எதிர்காலத்தை நம்பிக்கையுடன் எதிர்கொள்ளும் “உயிர் பிழைத்து வாழ்பவர்களாக” (Survivors) சமூகத்தில் மீண்டும் ஒருங்கிணைக்க உங்கள் உளவள வழிகாட்டி எவ்வாறு துணைநின்றது?

நிலவன் :- இழப்புகள், படுகொலைகள், இடம்பெயர்வு மற்றும் முகாம் வாழ்க்கை போன்ற கொடூரமான அனுபவங்களைக் கடந்து வந்த ஒருவரை வெறுமனே “பாதிக்கப்பட்டவர்” (Victim) என்ற பரிதாப உணர்வோடு அணுகுவது அவர்களின் தன்மானத்தையும் சுயமரியாதையையும் மேலும் காயப்படுத்தும். பரிதாபம் அவர்களைப் பிறர் உதவியை மட்டுமே எதிர்பார்த்திருக்கும் செயலற்ற நிலைக்குத் தள்ளிவிடும். “பாதிக்கப்பட்டவர்” என்ற சொல் அவர்கள் கடந்து வந்த வலியை மட்டும் சொல்கிறது; ஆனால் “உயிர் பிழைத்தவர்” (Survivor) என்ற சொல் அந்த அத்தனை துயரங்களையும் தாண்டி வந்த அவர்களின் அசாத்திய ஆற்றலையும் திறனையும் குறிக்கிறது. என் வேலை அந்த ஆற்றலை அவர்களுக்கு நினைவூட்டுவதுதான். இவ்வளவு கொடூரமான சூழலிலும் அவர்கள் இவ்வளவு நாள் உயிர் வாழ்ந்ததே ஒரு மிகப்பெரிய திறன்தான். எனவே, அவர்களைப் பரிதாபத்திற்குரிய இலக்குகளாகப் பார்க்காமல், கொடூரமான சூழ்நிலைகளைத் தங்கள் சொந்த ஆற்றலால் கடந்து வந்த “உயிர் பிழைத்து வாழ்பவர்களாக” மாற்றி, சமூகத்தில் மீள ஒருங்கிணைக்கப் பின்வரும் அணுகுமுறைகளைக் கையாண்டேன்:

 கதையை மாற்றுவதும் சுயமதிப்பை மீட்டெடுப்பதும் (Shifting Narrative & Resilience): ஆரம்பக்கட்டத்தில் அவர்களின் அனுபவங்களை மறுக்காமல் அல்லது சிறிதாக்காமல் பேசுவதற்கான பாதுகாப்பான இடத்தை உருவாக்கினேன். “மறந்துவிடுங்கள்” என்று கூறுவது மீட்பு அல்ல; மாறாக, தங்கள் கதையைத் தங்களின் சொந்த வேகத்தில் சொல்லவும், சில நேரங்களில் சொல்லாமல் இருக்கவும் அவர்களுக்கு உரிமை உண்டு என்பதை உணர்த்தினேன். “என்ன இழந்தீர்கள்?” என்று கேட்காமல், “இவ்வளவு பேரழிவிலும் எப்படித் தாங்கினீர்கள், யாருக்காகத் தாங்கினீர்கள்?” என்று கேட்டேன். ஒரு தாய் தன் குழந்தையைக் காப்பாற்றப் போராடியது, ஒருவர் தன் தம்பியைத் தோளில் சுமந்து வந்த துணிச்சல் போன்றவற்றை அவர்களுக்கு நினைவூட்டி, தன்மதிப்பை (Self-Esteem) மீண்டும் விதைத்தேன்.

பங்கைத் திருப்பிக் கொடுப்பதும் சுய முடிவெடுக்கும் உரிமையும் (Restoring Agency & Roles): முகாம் வாழ்க்கையும் அச்சமும் “என்னால் எதையும் தீர்மானிக்க முடியாது” என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன. எனவே, முகாமில் அவர்கள் வெறும் உதவி பெறுபவர்கள் அல்ல; உதவி கொடுப்பவர்கள் என்ற நிலையை உருவாக்கினேன். ஒரு தாய் குழந்தைகளுக்கு எழுத்துச் சொல்லிக் கொடுப்பது, ஒருவர் தண்ணீர் எடுத்துக் கொடுப்பது, கூடாரத்தைச் சரிசெய்வது போன்ற சிறு பங்களிப்புகளைச் செய்ய வைத்தேன். தன் வாழ்வின் மீதான கட்டுப்பாட்டைத் தானே கையிலெடுப்பதும் (Empowerment), அன்றாடச் சிறு முடிவுகளைத் தானே எடுப்பதும்தான் மீட்சியின் முதல் படியாகும்.

பன்முக அடையாளத்தை நினைவூட்டுவதும் எதிர்காலத்தைச் சிறு படியாகக் கட்டுவதும் (Rebuilding Identity & Micro-Steps): ஒருவரின் அடையாளம் அவருடைய துயரத்தால் மட்டும் நிர்ணயிக்கப்படக் கூடாது; அவர் ஒரு தாய், தந்தை, தொழிலாளி, அல்லது சமூகத்தின் ஒரு உறுப்பினர் என்பதை உணர்த்தினேன். கடந்த காலம் வாழ்க்கையின் ஒரு அத்தியாயமாக இருக்கலாம்; அதுவே முழு வாழ்க்கையாகிவிடக் கூடாது. பெரிய எதிர்காலத் திட்டங்களைப் பேசாமல், “நாளை காலை என்ன செய்யலாம்?, அடுத்த வாரம் என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம்?, வெளியே சென்ற பிறகு என்ன தொழில் செய்யலாம்?” போன்ற எளிய, நடைமுறைக் கேள்விகள் மூலம் “எனக்கும் ஒரு எதிர்காலம் இருக்கிறது” என்ற நம்பிக்கையைச் சிறு சிறு படிகளாக உருவாக்கினேன்.

பாதுகாப்பான சமூக ஒருங்கிணைப்பு (Social Reintegration & Community Healing): நீண்டகால அச்சம் காரணமாக மற்றவர்களிடமிருந்து விலகியிருந்தவர்களைக் குடும்பம், ஊர், சிறு குழுக்கள் போன்ற பாதுகாப்பான சமூக உறவுகளுடன் மீண்டும் இணைக்க உதவினேன். ஏனெனில், உளவள மீட்பு என்பது தனிமையில் நடைபெறும் செயலல்ல. அவர்கள் வெறும் கதை கேட்பவர்கள் மட்டுமல்ல; வழிகாட்டுபவர்கள் என்ற இடத்திற்கு வந்தபோதுதான் பரிதாப நிலையிலிருந்து உயிர் பிழைத்தவர்களாகச் சமூகத்தில் மாறினார்கள்.

சுருக்கமாகக் கூறின்; “Victim” நிலையிலிருந்து “Survivor” நிலைக்கு மாறுவது என்பது நடந்த கொடுமைகளை மறந்துவிடுவதோ அல்லது அந்த வலியை அழித்துவிடுவதோ அல்ல. “எனக்கு நடந்த அநீதி என் வாழ்க்கையை முழுமையாக வரையறுக்க முடியாது; அந்தக் கடந்த காலத்தோடு வாழ்ந்துகொண்டே, அதைக் கடந்து என்னால் புதிய வாழ்க்கையை உருவாக்க முடியும்” என்ற உணர்வைப் பெறுவதே ஆகும். அப்போது அவர் வெறும் பாதிக்கப்பட்டவர் அல்ல—துயரத்தைத் தாண்டி உயிர் பிழைத்து, மீண்டும் தன் வாழ்வைக் கண்ணியத்தோடும் சுயமரியாதையோடும் கட்டியெழுப்பும் உண்மையான Survivor.

அமுதன்  :- விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியில் சட்ட ஒழுங்கு நிர்வாகம், காவல் துறை மற்றும் நீதிச் சமூகக் கட்டமைப்புகள் மக்களின் அன்றாடப் பாதுகாப்பையும் நம்பிக்கையையும் உறுதிசெய்திருந்தன. அந்த அமைப்பியல் பாதுகாப்பு மக்களின் மனநலனில் எத்தகைய நேர்மறையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது? அதை, போருக்குப் பிந்தைய இராணுவக் கண்காணிப்பு மற்றும் அமைப்பியல் சார்ந்த கைவிடப்பட்ட உணர்வோடு (Institutional Betrayal) ஒப்பிடும்போது மக்களிடையே காணப்படும் உளவியல் வேறுபாடுகள் யாவை?

நிலவன் :-ஒரு மனிதனின் மனநலம் என்பது தனிப்பட்ட அனுபவங்களால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. அவர் வாழும் சமூகத்தில் பாதுகாப்பு இருக்கிறதா, சட்டம் நடைமுறையில் இருக்கிறதா, பிரச்சினை ஏற்பட்டால் யாரிடம் சென்று முறையிடலாம், தன்னுடைய குரல் கேட்கப்படுமா என்ற நம்பிக்கையும் அவரது உளவியல் நிலையை ஆழமாகப் பாதிக்கிறது. விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பகுதிகளில் சட்ட ஒழுங்கு நிர்வாகம், தமிழீழக் காவல் துறை, நீதிக் கட்டமைப்புகள் போன்றவை இயங்கிய காலத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவற்றை அரசியல் பார்வையாக அல்லாமல், மக்கள் அனுபவித்த அன்றாட உளவியல் பாதுகாப்பின் அடிப்படையிலேயே அணுக வேண்டும். மனநலக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது வித்தியாசம் சட்டம் யாருடையது என்பதில் அல்ல; மக்கள் அதை எவ்வளவு கணிக்கக்கூடியதாகவும் நியாயமாகவும் உணர்ந்தார்கள் என்பதில் தான் உள்ளது. விடுதலைப் புலிகளின் காலத்து அமைப்பியல் பாதுகாப்பிற்கும், போருக்குப் பிந்தைய இராணுவக் கண்காணிப்புச் சூழலுக்கும் இடையே மிகத் தெளிவான உளவியல் வேறுபாடுகள் நிலவுகின்றன.

விடுதலைப் புலிகளின் நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டில் மக்கள் வாழ்ந்த காலத்தில், அங்கு இயங்கிய சட்ட ஒழுங்கு நிர்வாகமும் நீதிக் கட்டமைப்புகளும் மக்களுக்கு ஒரு வலுவான ‘அமைப்பியல் பாதுகாப்பை’ (Institutional Trust & Psychological Safety) வழங்கின. “எனக்கு என்ன நடந்தாலும் நான் முற்றிலும் தனியாக இல்லை; பிரச்சினை ஏற்பட்டால் அணுகக்கூடிய ஒரு அமைப்பு இருக்கிறது” என்ற நம்பிக்கை மக்களிடம் இருந்தது. குடும்பத் தகராறு, சமூகப் பிரச்சினை, குற்றச்சாட்டு போன்றவற்றில் தெளிவான நடைமுறைகள் இருந்ததால், மக்கள் தங்கள் வாழ்வின் மீது ஓரளவு கட்டுப்பாடு (Agency) இருப்பதாக உணர்ந்தார்கள். சமூக விதிகள் தெரிந்திருப்பது, அக்கம்பக்கம் ஒருவரை ஒருவர் அறிந்திருப்பது, குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்வது போன்ற இயல்பு வாழ்க்கை கணிக்கக்கூடியதாக (Predictable) இருந்ததால், தொடர்ச்சியான அச்சமும் தினசரி பதற்றமும் குறைந்து, மன அழுத்தத்தை எதிர்க்கும் ஒரு பாதுகாப்பு காரணியாக இயங்கியது.

மாறாக, போருக்குப் பிந்தைய சூழலில், குறிப்பாக இலங்கை இராணுவக் கண்காணிப்பு, விசாரணை அச்சம், சமூகக் கண்காணிப்பு ஆகியவை நிலவியபோது நிலைமை முற்றிலும் தலைகீழானது. தங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அமைப்புகளே தங்களை அச்சுறுத்துவதாகவும், சந்தேகக் கண்ணோடு பார்ப்பதாகவும் மக்கள் உணர்ந்தபோது, அவர்களிடம் தீவிரமான ‘அமைப்பியல் சார்ந்த கைவிடப்பட்ட உணர்வு’ (Institutional Betrayal) உருவானது. “நான் பேசினால் அது எனக்கே எதிராகப் போய்விடுமோ?”, “நான் யாரை நம்புவது?” என்ற கேள்வி மேலோங்கியபோது, அமைப்புகளின் மீதான அடிப்படை நம்பிக்கையே சிதைந்தது.

இந்த இரு வேறுபட்ட சூழல்களும் மக்களிடையே கீழ்க்காணும் தெளிவான உளவியல் வேறுபாடுகளை உருவாக்கியுள்ளன: கணிக்கத்தக்க பாதுகாப்பு vs. தொடர் விழிப்பு நிலை (Hypervigilance): முன்பு விதிகள் தெரிந்திருந்ததால் மனதிற்குள் ஒரு அடிப்படை பாதுகாப்பு உணர்வு இருந்தது. ஆனால் போருக்குப் பிந்தைய சூழலில், எப்போது விசாரணை வரும், யார் தன்னைக் கண்காணிக்கிறார்கள் என்ற பயத்தில் மக்கள் தங்கள் வார்த்தைகளையும் நடத்தையையும் தொடர்ந்து கண்காணிக்கத் தொடங்கினர். இது உடலிலும் மனதிலும் ஆறாத தொடர் பதற்றமாகத் (Chronic Hypervigilance) தங்கிவிட்டது.

சமூகப் பிணைப்பு vs. காட்டிக்கொடுப்பு அச்சமும் தனிமையும்: பாதுகாப்பு உணர்வு இருந்த காலத்தில் மக்கள் ஒன்றாகப் பேசி சமூகப் பிணைப்போடு இருந்தனர். ஆனால், கண்காணிப்பும் அமைப்பியல் கைவிடப்பட்ட உணர்வும் மேலோங்கிய போது, “காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டு விடுவோமோ” என்ற அச்சத்தில் மௌனம் அதிகமாகி, இயல்பான சமூக உறவுகளிலிருந்து மக்கள் விலகித் தனிமைப்படத் தொடங்கினர்.

வாழ்வின் மீதான கட்டுப்பாடு (Agency) vs. கற்ற இயலாமை (Learned Helplessness): முந்தைய காலத்தில் தன் பிரச்சினையைத் தீர்க்க வழி உண்டு என்ற நம்பிக்கை மக்களிடம் இருந்தது. ஆனால், தற்போதைய சூழலில் என்ன செய்தாலும் பாதுகாப்பு இல்லை, குரல் கேட்கப்படாது என்ற உணர்வு மக்களை ஆழமான விரக்திக்கும், “எதுவுமே மாறப்போவதில்லை” என்ற உறைந்துபோன கற்ற இயலாமைக்கும் (Learned Helplessness) தள்ளியுள்ளது.

உளவளத்துணையில் நாங்கள் எந்த அமைப்பையும் அரசியல் ரீதியாக நியாயப்படுத்துவதில்லை; மக்கள் அந்த அமைப்பை எவ்வாறு அனுபவித்தார்கள், அது அவர்களுக்கு அளித்த பாதுகாப்பு உணர்வு அவர்களின் தூக்கம், உறவு, எதிர்கால நம்பிக்கையில் எவ்வாறு தாக்கம் செலுத்துகிறது என்பதிலேயே கவனம் செலுத்துகிறோம். அமைப்பியல் நம்பிக்கை இருக்கும் போது மனிதன் “பிரச்சினை வந்தாலும் உதவி கிடைக்கும்” என்று எதிர்பார்க்கிறான்; அமைப்பியல் கைவிடப்பட்ட உணர்வு நிலவும் போது “பிரச்சினை வந்தால் நான் தனியாகத்தான் சமாளிக்க வேண்டும்” என்று எண்ணத் தொடங்குகிறான்.

எனவே, போருக்குப் பிந்தைய சமூகத்தின் மனநல மீட்சிக்குத் தனிநபருக்கான counselling மட்டும் போதாது. பாதுகாப்பான சமூகச் சூழல், நம்பகமான நிறுவனங்கள், வெளிப்படையான நடைமுறைகள், மற்றும் மக்களின் குரலைக் கேட்கும் கண்ணியமான அமைப்புகள் உருவாக்கப்படும்போது மட்டுமே தமிழ் மக்கள் இந்த அமைப்பியல் அதிர்ச்சியிலிருந்து (Institutional Trauma) மீண்டு வர முடியும்.

அமுதன்  :- விடுதலைப் புலிகளின் காலத்தில் “நாங்கள் ஒரு தேசிய சமூகம், எங்களை நாங்களே பாதுகாத்துக் கொள்வோம்” என்ற கூட்டு வலிமையும் தற்சார்பு உணர்வும் மக்களிடம் ஓங்கியிருந்தது. ஆனால், போருக்குப் பிறகு அமைப்புகள் சிதைக்கப்பட்டு, தனித்தனியாகப் பிரிக்கப்பட்டு வாழும் சூழலில், மக்களிடம் இருந்த அந்த ‘கூட்டு மீட்சித் திறன்‘ (Collective Resilience) எவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டுள்ளது? அந்தச் சமூகப் பிணைப்பை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப உளவியல் ரீதியாக என்ன செய்ய வேண்டும்?

நிலவன் :- ஒரு சமூகத்தின் மீட்சித் திறன் என்பது ஒவ்வொரு தனிமனிதனின் மனவலிமையால் மட்டும் உருவாவதில்லை; மாறாக, “நாம் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருக்கிறோம்; பிரச்சினை வந்தால் ஒன்றாகச் சமாளிக்க முடியும்” என்ற கூட்டு நம்பிக்கையிலிருந்தே உருவாகிறது. போருக்குப் பின்னர் மக்களிடையே ஏற்பட்ட மனநலப் பாதிப்பைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, தனிநபரின் மனவேதனையோடு சேர்த்துச் சமூகப் பிணைப்புகள் எவ்வாறு மாறியுள்ளன என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.

விடுதலைப் புலிகளின் காலத்தில் “நாங்கள் ஒரு தேசிய சமூகம்; எங்களை நாங்களே பாதுகாத்துக் கொள்வோம்” என்ற உணர்வு மக்களிடம் வலுவாக இருந்தது. அது வெறுமனே அரசியல் கருத்தாக மட்டுமல்லாமல் தற்சார்பு, பரஸ்பர உதவி, சமூகப் பொறுப்பு, கூட்டு அடையாளம் போன்ற உளவியல் கூறுகளையும் உருவாக்கியிருந்தது. ஒருவருக்கு ஏற்பட்ட துயரம் அவருடைய தனிப்பட்ட பிரச்சினையாக மட்டும் பார்க்கப்படாமல், சமூகத்தின் பொதுப் பிரச்சினையாகவும் பார்க்கப்பட்ட சூழல்கள் இருந்தன. மக்கள் உணவையும் இருப்பிடத்தையும் பகிர்ந்துகொண்டனர்; இந்த பொதுவான கதையும், இலக்கும், ‘கூட்டு அடையாளமும்’ (Collective Identity) தனிநபர்களின் அச்சத்தையும் உதவியற்ற தன்மையையும் பெருமளவில் குறைத்து, அவர்களின் மிகப்பெரிய உளவியல் கவசமாக இருந்தது.

ஆனால், போருக்குப் பின்னர் இடம்பெயர்வு, குடும்பப் பிரிவு, உறவுகளின் சிதைவு, வாழ்வாதார இழப்பு, நீண்டகால அச்சம், முகாம் வாழ்க்கை மற்றும் சமூக அமைப்புகளின் சிதைவு போன்ற பல காரணிகளால் மனிதர்கள் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் விலகிச் செல்லும் நிலை ஏற்பட்டது. இதனால் மக்களிடம் இருந்த Collective Efficacy—அதாவது “நாம் ஒன்றாகச் செயல்பட்டுப் பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ள முடியும்” என்ற கூட்டு திறன் உணர்வு கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டது. இத்தகைய சமூக வலையமைப்புகளின் சிதைவு மனஅழுத்தத்தை அதிகரிக்கக்கூடும் என்று சர்வதேச MHPSS வழிகாட்டிகளும்கூடச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இதன் விளைவாக, மக்களிடம் கீழ்க்காணும் மூன்று முக்கிய எதிர்மறை மாற்றங்கள் உருவாயின:

நம்பிக்கைக் குறைவு மற்றும் சமூக நம்பிக்கைச் சிதைவு (Erosion of Social Trust): முன்பு “அக்கம்பக்கம் உதவும்” என்ற நம்பிக்கை நிலவிய இடத்தில், போருக்குப் பிந்தைய இராணுவக் கண்காணிப்பு மற்றும் அச்சுறுத்தல்களால் “யாரை நம்புவது?” என்ற தயக்கமும் சந்தேகமும் உருவானது.

தனிமை அதிகரிப்பு மற்றும் கூட்டு வலிமையிலிருந்து விலகுதல் (Atomization): கூட்டாகப் பேசிய சமூகம் தனித்தனி வீடுகளிலும் கூடாரங்களிலும் மௌனமாக வாழத் தொடங்கியது. “நாம்” என்ற உணர்வு குறைந்து, “நான் மட்டும் எப்படிப் பிழைப்பேன்?” என்ற தீவிரத் தனிநபர்வாதம் அதிகரித்தது.

எதிர்கால நோக்கு மங்குதலும் கூட்டு இயலாமை உணர்வும் (Collective Helplessness): முன்பிருந்த தற்சார்பு உணர்வு மறைந்து, தனிமை, உதவியற்ற உணர்வு மற்றும் எதிர்காலம் குறித்த ஆழமான நிச்சயமின்மை மேலோங்கியது.

சமூகப் பிணைப்பையும் கூட்டு மீட்சித் திறனையும் மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதற்கான உளவியல் வழிகள்: சமூக ஒற்றுமையை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவது என்பது கடந்த கால அமைப்பை அப்படியே நகலெடுப்பது அல்ல; மாறாக, மக்களுக்கிடையிலான நம்பிக்கை, பரஸ்பர உதவி, குரல், பங்கேற்பு மற்றும் கூட்டு முடிவெடுக்கும் திறனை புதிய பாதுகாப்பான சூழலில் மீண்டும் உருவாக்குவதாகும். அதற்குச் சமூக அடிப்படையிலான உளவியல் அணுகுமுறைகள் (Community-driven & Psychosocial Recovery) அவசியமாகின்றன:

 பாதுகாப்பான உரையாடல் வெளிகளும் சிறு பொதுச் செயல்களும் (Safe Spaces & Micro-Actions): பெண்கள், இளைஞர்கள், முதியவர்கள், போரால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் அனைவரும் அச்சமின்றித் தங்களின் அனுபவங்களையும் தேவைகளையும் வெளிப்படுத்தக்கூடிய பாதுகாப்பான சமூக இடங்களை உருவாக்க வேண்டும். ஒன்றாகச் சேர்ந்து சூழலைச் சுத்தம் செய்வது, குழந்தைகளுக்குப் பாடம் சொல்வது, பொதுத் தோட்டம் அமைப்பது போன்ற எளிய கூட்டுச் செயல்பாடுகள் மூலம் கிடைக்கும் “சிறு வெற்றிகள்” அவர்களின் கூட்டு நம்பிக்கையை மீண்டும் தளிர்க்க வைக்கும்.

 பங்கை மாற்றுதலும் சுய அதிகாரம் அளிப்பதும் (Restoring Agency & Role Reversal): மக்களை வெறும் “நிவாரணம் பெறும் உதவிபெறுபவர்கள்” என்ற நிலையில் வைத்திருக்கக் கூடாது. தங்களின் தேவைகளைப் பற்றித் தானே பேசவும், தீர்வுகளைத் திட்டமிடவும் அவர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்க வேண்டும். ஒரு தாய் மற்றொரு தாய்க்கு ஆறுதல் சொல்லும்போது அல்லது ஒரு சமூகப் பணியில் ஈடுபடும்போது, அவர் “பாதிக்கப்பட்டவர்” என்ற நிலையிலிருந்து “உதவி வழங்குபவராக” மாறித் தன் ஆளுமையையும் தன்மதிப்பையும் மீட்டெடுக்கிறார்.

 கலாச்சாரச் சடங்குகளையும் கூட்டு நினைவுகளையும் கண்ணியமாக மீட்டல் (Collective Healing & Rituals): தைப்பொங்கல், கூட்டுப் பிரார்த்தனைகள், கலை, பாடல் மற்றும் கதை சொல்லல் போன்ற பாதுகாப்பான சடங்குகளை மீண்டும் செய்ய இடமளிப்பது “நாங்கள் யார்” என்ற கலாச்சார அடையாளத்தை மீட்கும். குடும்பங்கள் தனித்தனியாகச் சுமக்கும் துயரங்களுக்குச் சமூக அங்கீகாரம் கிடைக்கும்போது, “என் துயரத்தை மற்றவர்களும் புரிந்துகொள்கிறார்கள்” என்ற ஆற்றுப்படுதல் நிகழும். இதைக் கண்ணியம், மனித உரிமை மற்றும் குணமடைதல் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு கையாள வேண்டும்.

 உரையாடல் வழியே பிளவுகளைச் சரிசெய்தலும் இளைஞர் பங்கேற்பும் (Fostering Trust & Youth Engagement): வெறுமனே “ஒற்றுமையாக இருங்கள்” என்று சொல்வதால் பிளவுகள் மாறாது. வெளிப்படையான உரையாடல், பரஸ்பர மரியாதை மற்றும் கருத்து வேறுபாடுகளை வன்முறையின்றித் தீர்க்கும் நடைமுறைகள் தேவை. அதேபோல, விளையாட்டு, கல்வி, கலை மற்றும் சமூகச் சேவைகளில் இளைஞர்களை ஈடுபடுத்துவது தலைமுறை கடந்து “நான் இந்தச் சமூகத்தின் பயனுள்ள உறுப்பினர்” என்ற உணர்வை உருவாக்கும்.

உளவளத்துணையாளரின் பங்கு இங்கு தனிநபருக்குச் ஆலோசனை வழங்குவதோடு முடிவதில்லை; மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக இருக்கக்கூடிய சமூக வலையமைப்புகளை மீண்டும் செயல்படுத்துவதிலும் நீள்கிறது. WHO சுட்டிக்காட்டுவது போல, அவசரநிலைகளுக்குப் பிந்தைய மீட்சியில் Community Self-Help மற்றும் Social Supports ஆகியவையே முதன்மையானவை.

இறுதியில், Collective Resilience என்பது “எங்களுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் வராது” என்பதல்ல; மாறாக, “பிரச்சினைகள் வந்தாலும் நாம் ஒன்றாக அதை எதிர்கொள்ள முடியும்” என்ற நம்பிக்கையே ஆகும். போருக்குப் பிந்தைய சமூகத்தில் அந்த உணர்வை உருவாக்க மனிதர்களை மனிதர்களோடு இணைத்து, முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை அவர்களிடம் கொடுத்து, பரஸ்பர நம்பிக்கையைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும். “நான் தனியாக இல்லை; நாங்கள் ஒன்றாக இருக்கிறோம்” என்ற மனநிலை திரும்பும்போது தனிநபரின் மனவலிமை பெருகுவதுடன், முழுச் சமூகமும் நம்பிக்கையோடு எதிர்காலத்தை நோக்கி நகரத் தொடங்கும்.

அமுதன்  :- புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியில் தடைகள் பல இருந்தபோதிலும், மக்கள் தற்சார்பு விவசாயம், கூட்டுறவுச் சேவைகள் மற்றும் உழைப்பின் மூலம் தங்கள் தன்மானத்தையும் சுயமரியாதையையும் தக்கவைத்து வாழ்ந்தார்கள். ஆனால், போருக்குப் பிந்தைய முகாம்களிலும் அரசுக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளிலும் மக்கள் “உதவிகளை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் நிவாரணப் பொருட்களின் நுகர்வோராக” மாற்றப்பட்டபோது, அவர்களின் சுயமதிப்பிலும் (Self-Esteem) மனநலனிலும் ஏற்பட்ட சரிவை நீங்கள் எவ்வாறு பார்க்கிறீர்கள்?

நிலவன் :-ஒரு மனிதனுக்கு உணவு, உடை, இருப்பிடம் போன்ற அடிப்படைத் தேவைகள் கிடைப்பது நிச்சயமாக முக்கியமானது. ஆனால் மனித வாழ்க்கையின் கண்ணியமும் மனநலனும் அதில் மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை. “நான் என் குடும்பத்திற்காக உழைக்கிறேன்; எனக்கென்று ஒரு திறமை இருக்கிறது; நான் உற்பத்தி செய்கிறேன்; எனது முடிவுகளுக்கு மதிப்பு இருக்கிறது” என்ற உணர்வும், அவனது ‘உழைப்பின் வழிபெறும் தன்மதிப்பும்’ (Livelihood Dignity & Self-Reliance) மனநலனின் மிக அடிப்படையான கூறுகளாகும். போரால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களில் இந்த உணர்வு மிகவும் முதன்மையானது. விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியிலிருந்த தற்சார்பு பொருளாதாரச் சூழலுக்கும், போருக்குப் பிந்தைய முகாம் வாழ்க்கையிலும் அரசுக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளிலும் மக்கள் “நிவாரணப் பொருட்களின் நுகர்வோராக” மாற்றப்பட்ட சூழலுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட மாற்றம், தமிழ் மக்களின் அக-உளவியலில் கடுமையான சரிவையும் ஆழமான தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தியது.

விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த காலத்தில், கடுமையான பொருளாதாரத் தடைகள், எரிபொருள் தட்டுப்பாடு மற்றும் போர்க்காலச் சவால்கள் நிலவியபோதிலும், மக்கள் தற்சார்பு விவசாயம், உள்ளூர் உற்பத்தி, கூட்டுறவுச் சங்கங்கள் மற்றும் உழைப்பின் மூலம் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தைக் கட்டியெழுப்பினர். உளவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், அங்கு மக்களுக்குச் ‘செயலூக்கம்’ (Agency & Self-Efficacy) இருந்தது. தன் நிலத்தில் விவசாயம் செய்வது, கூட்டுறவில் பணியாற்றுவது, தன் சொந்த உழைப்பால் உணவைக் கொண்டுவருவது என்பன மனதிற்கு “நான் திறமையானவன், சமூகத்தில் எனக்கு ஒரு பங்கு உண்டு, நாளை என்ன செய்வேன் என்று எனக்குத் தெரியும்” என்ற மூன்று முக்கிய உறுதிகளைக் கொடுத்தன. இது அவர்களின் சுயமதிப்பைக் (Self-Esteem) காத்து, கடினமான சூழலிலும் மனத்தைப் பாதுகாக்கும் கவசமாக இயங்கியது.

ஆனால், போருக்குப் பின்னர் நிலம், தொழில், உற்பத்திச் சொத்துகள் மற்றும் வாழ்வாதார வாய்ப்புகளை இழந்து முகாம்களிலும் அரசுக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளிலும் மக்கள் அடைக்கப்பட்டபோது நிலைமை மாறியது. நிவாரண உதவிகள் பேரழிவின் ஆரம்பகட்டத்தில் மனிதர்களின் உயிரைப் பாதுகாக்கும் அத்தியாவசிய நடவடிக்கைகள் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. எனினும், ஒருவரின் வாழ்க்கையின் ஒரே அடையாளமாக “உதவி பெறுபவர்” என்ற நிலை நீண்டகாலம் நீடிக்கும் போது, அது அவர்களின் சுயமதிப்பையும் Agency-யையும் கடுமையாகப் பாதித்தது. உழைக்கும் வர்க்கமாக இருந்த மனிதர்கள், நிவாரணப் பொருட்களுக்காக வரிசையில் நிற்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டபோது கீழ்க்காணும் உளவியல் அழுத்தங்கள் உருவாயின:

 கட்டுப்பாடு இழப்பும் கற்ற இயலாமையும் (Loss of Control & Learned Helplessness): முன்பு “எப்போது எழுவேன், என்ன பயிரிடுவேன்” என்று தானே முடிவு செய்த மனிதன், “எப்போது உணவு வரும், யார் தருவார்கள்” என்று மற்றவர்கள் தீர்மானிக்கும் நிலைக்கு வந்தபோது, தன் வாழ்வின் மீதான கட்டுப்பாட்டை இழந்தான். உளவியலில் இது Learned Helplessness எனப்படுகிறது.

 தன்மதிப்புச் சரிவும் அடையாள மாற்றமும் (Loss of Dignity & Identity Shift): “உழைப்பவன்” என்ற பெருமிதமான அடையாளத்திலிருந்து “காத்திருப்பவன் / பாரமாக இருப்பவன்” என்ற அடையாளத்திற்கு மாறும்போது, ஆழமான அவமான உணர்வும் சுயமதிப்பின்மையும் உருவானது. “என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?” என்பதற்குப் பதிலாக “எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்ற நிரந்தரச் சார்புநிலை மனப்பான்மை (Dependency Syndrome) மேலோங்கியது.

மனநலத் தாக்கமும் குடும்பக் கட்டமைப்புச் சிதைவும்: வேலை வாய்ப்பின்மை, சும்மா இருக்கும் நிலை என்பன தூக்கமின்மை, எரிச்சல், நம்பிக்கையின்மை போன்றவற்றைக் கூட்டியது. இது சோம்பேறித்தனம் அல்ல; தன் திறமையைப் பயன்படுத்த வழி இல்லாதபோது வரும் இயல்பான நரம்பு மண்டல எதிர்வினையாகும். மேலும், குடும்பத்தைப் பராமரித்த பெற்றோர் நிவாரண அமைப்புகளுக்கு முன் உதவியற்றவர்களாக நின்றபோது, குடும்பக் கட்டமைப்பிற்குள்ளும் உளவியல் விரிசல்கள் உருவாயின.

உளவளத்துணை ரீதியான மீட்சி வழிமுறைகள்: உளவளத்துணை என்பது “உங்களுக்கு உதவி கிடைக்கிறது, நன்றி கூறுங்கள்” என்று சொல்வதல்ல; மாறாக “உங்களிடம் என்ன திறமைகள் இருக்கின்றன? மீண்டும் எவ்வாறு உங்கள் வாழ்க்கையைக் கட்டியெழுப்ப விரும்புகிறீர்கள்?” என்று கேட்பதாகும். இதற்கான மீட்சி நடவடிக்கைகள்:

 சிறு தற்சார்பை மீட்டெடுத்தல் (Restoring Micro-Agency): பெரிய வேலைத் திட்டங்களுக்கு முன், ஒரு சிறு தோட்டம் அமைப்பது, கூடாரத்தைச் சரிசெய்வது, குழந்தைக்கு ஒரு பொருள் செய்து கொடுப்பது போன்ற எளிய செயல்கள் மூலம் “நான் இன்னும் பயனுள்ளவன்” என்ற உணர்வை மீண்டும் கொண்டுவருதல்.

 கண்ணியமான உதவி வழங்கும் முறைகள் (Dignity in Assistance): உதவிகளைப் பொதுமைப்படுத்தி வழங்காமல், மனிதர்களை முடிவெடுப்பில் பங்கேற்கச் செய்து, Cash Assistance போன்ற அவர்களின் விருப்பத்திற்கும் தேர்வுக்கும் மதிப்பளிக்கும் வழிகளைக் கையாளுதல்.

 மனநலத்தையும் வாழ்வாதாரத்தையும் இணைத்தல் (Integrating MHPSS & Livelihood): உளவள மீட்சியை ஆலோசனை அறைக்குள் மட்டும் வைக்காமல், பெண்கள், இளைஞர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகளுக்குத் தொழிற்பயிற்சி, விவசாயம், சிறு தொழில் மற்றும் கூட்டுறவு முயற்சிகள் வழியே பொருளாதார அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொடுத்தல்.

ஒருவர் தனது முதல் சிறிய வருமானத்தைச் சொந்த உழைப்பில் ஈட்டும்போது, அது பொருளாதாரத்திற்கு மட்டும் உதவுவதில்லை; “என் வாழ்க்கை மீண்டும் என் கைகளில் இருக்கிறது” என்ற உளவியல் நம்பிக்கையைத் தருகிறது. உண்மையான கண்ணியம் என்பது உதவி கிடைப்பதில் மட்டும் இல்லை; “நான் இனி உதவிக்காக மட்டும் காத்திருக்கத் தேவையில்லை; என்னால் என் வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப முடியும்” என்று ஒரு மனிதன் நிமிர்ந்து நிற்பதில்தான் உள்ளது. அந்த உணர்வு உருவாகும் இடத்தில்தான் பொருளாதார மீட்சியும் உளவியல் மீட்சியும் ஒன்றாகச் சந்திக்கின்றன.

அமுதன்  :- “அக்காலத்தில் மாவீரர் நாள், நினைவு நிகழ்வுகள் மற்றும் பண்பாட்டு உருவாக்கங்கள் வழியே மக்கள் தங்களின் இழப்புகளையும் துயரங்களையும் கூட்டாக வெளிப்படுத்தி, ஆறுதலும் கண்ணியமும் அடைந்தனர். ஆனால், போருக்குப் பிந்தைய சூழலில் அத்தகைய நினைவேந்தல் உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டு, அஞ்சலி செலுத்துவதே குற்றமாக்கப்பட்ட போது, மக்களுள் அடக்கிவைக்கப்பட்டத் துயரம் (Disenfranchised Grief) எத்தகைய கடுமையான மனநோய்களாகவும் உளவியல் சிக்கல்களாகவும் உருவெடுத்துள்ளது?”

நிலவன் :-கூட்டாகத் துக்கம் அனுசரிப்பது என்பது வெறும் பண்பாட்டு நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அது மன உணர்வுகள் ஆற்றுப்படும் மற்றும் குணமடையும் மிக முக்கியமான வழியாகும். ஒரு மனிதனின் இழப்பை அவனது சமூகம் அங்கீகரிக்கும் போதுதான் அவனது துக்கம் முழுமையடைகிறது. விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியில் மாவீரர் நாள், நினைவு நிகழ்வுகள் மற்றும் பண்பாட்டு உருவாக்கங்கள் வழியே மக்கள் தங்களின் இழப்புகளைக் கூட்டாக வெளிப்படுத்தி ஆறுதலும் கண்ணியமும் அடைந்தனர். ஆனால், போருக்குப் பிந்தைய சூழலில் அத்தகைய நினைவேந்தல் உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டு, அஞ்சலி செலுத்துவதே பயமாக மாற்றப்பட்ட போது, அது மக்களுள் அடக்கிவைக்கப்பட்டத் துயரமாக (Disenfranchised Grief) உருவெடுத்து, தீவிரமான உளவியல் பாதிப்புகளையும் சிக்கல்களையும் உருவாக்கியுள்ளது.

முன்பு கூட்டு நினைவேந்தல் இருந்த காலத்தில், மாவீரர் நாள் போன்ற நாட்கள் உட்பட எந்த நினைவு நிகழ்வாக இருந்தாலும், மக்கள் ஒன்றாகக் கூடி, பாடல் பாடி, விளக்கேற்றி, பெயர்களைச் உரக்கச் சொல்வது மனதிற்கு மூன்று முக்கிய உறுதிகளைக் கொடுத்தது: “என் இழப்பு உண்மை, என் துயரத்தை இந்த சமூகம் பார்க்கிறது, எனக்கு அஞ்சலி செலுத்த உரிமை உண்டு.” இது தனிப்பட்ட துயரத்திற்கு ஒரு உயரிய அர்த்தத்தையும் கண்ணியத்தையும் (Meaning-making and Dignity) வழங்கி, தனிமையைக் குறைக்கும் பாதுகாப்பு அரணாக இயங்கியது.

மாறாக, போருக்குப் பிந்தைய சூழலில் நினைவேந்தல் உரிமை மறுக்கப்பட்ட போது Disenfranchised Grief—அதாவது துக்கம் இருக்கிறது, ஆனால் அதை வெளியே சொல்லச் சமூக அனுமதி இல்லை என்ற ஆபத்தான நிலை உருவானது. அஞ்சலி செலுத்துவதே குற்றமாக்கப்பட்ட போது துக்கம் மனதிற்குள்ளேயே உறைந்துபோனது. இத்தகைய அடக்கிவைக்கப்பட்ட துயரத்தால் மக்களிடையே கீழ்க்காணும் உளவியல் சிக்கல்கள் தோன்றியுள்ளன:

நீடித்த துக்க எதிர்வினையும் சிக்கலான துயரமும் (Complicated / Prolonged Grief): துக்கத்தைச் சடங்குகள் மூலம் வெளிப்படுத்த வழியில்லாத போது, அத்துயரம் முடியாமல் தொடர்கிறது. தூக்கமின்மை, திடீர் அழுகை, கடந்த கால அதிர்ச்சி நினைவுகள் (Flashbacks) மீண்டும் மீண்டும் வருவது போன்ற பாதிப்புகள் ஏற்படுகின்றன.

பயம் கலந்த துக்கமும் உணர்வு ஒடுக்குதலும் (Fear-Driven Grief): “துக்கத்தை வெளிப்படுத்தினால் என்னவாகுமோ, விசாரணை வருமோ” என்ற பயம் சேர்வதால் மக்கள் தங்களின் இயல்பான உணர்வுகளை முழுமையாக மறைத்து வாழப் பழகுகின்றனர்.

அடையாளக் குழப்பமும் தன்மதிப்புச் சரிவும் (Identity Crisis): “நான் யார், என் வரலாற்றை நான் நினைவில் வைக்கலாமா கூடாதா?” என்ற குழப்பம் மேலோங்குகிறது. இது குறிப்பாக இளைஞர்களிடையே தன்மதிப்பைக் (Self-esteem) குறைத்து, சுய அடையாளத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

உடல் சார்ந்த உளவியல் வெளிப்பாடுகள் (Somatic Symptom Disorders): பேச முடியாத, அழ முடியாத துக்கம் உடலியல் உபாதைகளாக மாறுகிறது. தொடர்ச்சியான தலைவலி, நெஞ்சு இறுக்கம், செரிமானக் கோளாறுகள் மற்றும் விவரிக்க முடியாத தீராத சோர்வு என உடலில் வெளிப்படுகிறது.

அதிர்ச்சிக்குப் பிந்தைய மன அழுத்தமும் தலைமுறை கடக்கும் காயமும் (PTSD & Intergenerational Trauma): இத்தகைய அடக்கப்பட்ட துயரம் தானாகவே கடுமையான மனநோயாக மாறாவிட்டாலும், சரியான ஆதரவின்றி நீண்ட நாள் பூட்டி வைக்கப்படும்போது அது தீவிர மனச்சோர்வாகவும் (Depression), PTSD ஆகவும் மாறுகிறது. அத்துடன் பெற்றோர் வெளிப்படுத்த முடியாத பயமும் துக்கமும் இளைய தலைமுறைக்கும் கடத்தப்படுகிறது.

உளவியல் ரீதியான மீட்சியும் மனமாற்றத்துக்கான வழிகளும்: மனநலக் கண்ணோட்டத்தில், நினைவேந்தல் என்பது மனிதனின் அடிப்படை உளவியல் தேவையாகும். இந்த அடக்கப்பட்ட துயரத்திலிருந்து விடுபடவும், தனிநபர்களின் வாழ்க்கையில் ஆழமான மனமாற்றத்தை ஏற்படுத்தவும் பின்வரும் அணுகுமுறைகள் அவசியமாகின்றன:

 பாதுகாப்பான, தனிப்பட்ட வழிமுறைகளை உருவாக்குதல்: பொதுவெளியில் செய்ய முடியாத சூழல் நிலவினால், வீட்டில் சிறிய விளக்கேற்றுவது, இறந்தவரின் பெயரை மெதுவாகச் சொல்வது, ஒரு பாடலை முணுமுணுப்பது, அல்லது அவருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி வைத்துக்கொள்வது போன்ற சிறிய குறியீட்டுச் சடங்குகள் (Symbolic Rituals) துக்கத்திற்கு வார்த்தை கொடுத்து மனதை ஆற்றுப்படுத்த உதவும்.

தீர்ப்பின்றி ஏற்றுக்கொள்ளும் பாதுகாப்பான வெளிகள் (Safe & Non-Judgmental Spaces): உளவளத்துணையில் வெற்றி என்பது கடந்தகால வலிகளை ஒரே நாளில் அழித்துவிடுவது அல்ல; மாறாக, அவ்வலிகளுடன் வாழ வேண்டிய நிலையிலிருப்பவர் மீண்டும் நம்பிக்கையுடன் எதிர்காலத்தைப் பார்க்க உதவுவதாகும். ஆலோசனைகளின் போது நேரடி உரையாடல்கள் மட்டுமன்றி, குறியீடுகள், கதைகள், வரைபடங்கள் வழியே தங்களின் வலிகளை வெளிப்படுத்த அச்சமற்ற பாதுகாப்பான இடத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

 சிறிய படிகள் வழியே தற்சார்பை மீட்டல்: பொறுமையாகக் கேட்பது, தீர்ப்பின்றி ஏற்றுக்கொள்வது, மற்றும் அவர்களின் வேகத்திற்கு ஏற்ப அவர்களுடன் பயணிப்பது போன்ற சிறிய செயல்களே பெரிய மாற்றத்தின் தொடக்கம். பாதிக்கப்பட்டவர் “உதவி பெறுபவர்” என்ற நிலையிலிருந்து, மற்றவருக்கு ஆறுதல் சொல்லும் “உதவி வழங்குபவராக” மாறும் போது அவரிடம் தன்னம்பிக்கையும், சுயமதிப்பும், எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கையும் மீண்டும் மலர்கிறது.

துக்கத்திற்கு இடம் கொடுப்பதும், அதற்கு வார்த்தை தருவதுமே குணமாக்கத்தின் முதல் படியாகும். அஞ்சலியைத் தடுப்பது துயரத்தை அழித்துவிடாது. நினைவேந்தலுக்கான பண்பாட்டு உரிமைகளும், பாதுகாப்பான பகிர்வு வெளிகளும் மீண்டும் சாத்தியப்படும்போது மட்டுமே தமிழ் மக்கள் தங்களின் ஆறாத மனக்காயங்களிலிருந்து விடுதலையையும், உண்மையான கூட்டுப் பண்பாட்டு மீட்சியையும் பெற முடியும்.

அமுதன்  :- “ஒரு காலத்தில் தங்களின் உரிமைகளுக்காகவும் பாதுகாப்புக்காகவும் தன்மானத்தோடு வாழ்ந்த ஒரு சமூகத்தின் ஆழமான நினைவுகளையும் சாட்சியங்களையும் சுமந்துகொண்டு, இன்றைய இளைய தலைமுறையினர் போருக்குப் பிந்தைய நிச்சயமற்ற சூழலை எதிர்கொள்கிறார்கள். கடந்த காலத்தின் அந்தப் போராட்ட உணர்வையும் சுயமரியாதையையும், இன்றைய போருக்குப் பிந்தைய உளவியல் வடுக்களிலிருந்து மீண்டு வருவதற்கான ஒரு ‘உள்மன ஆற்றலாக‘ (Inner Strength) மாற்றி, தமிழ் மக்கள் மீண்டும் ஒரு Survivors-ஆக நிமிர்ந்து நிற்க நீங்கள் தரும் இறுதிச் செய்தி என்ன?”

நிலவன் :-எனது இறுதிச் செய்தி ஒன்றே ஒரு சமூகத்தின் வரலாறு என்பது அதன் காயங்களின் பட்டியல் மட்டும் அல்ல; அந்தக் காயங்களைத் தாண்டியும் உயிருடன் நிற்கும் அதன் அசாத்திய ஆற்றலும் அந்த வரலாற்றின் முதன்மையான ஒரு பகுதியாகும். கடந்துவந்த காலத்தின் நினைவுகளைச் சுமப்பது வெறும் பாரம் மட்டுமல்ல, அது நமதுIdentity மற்றும் இருப்பிற்கான ஆழமான வேரும் கூட. போரையும் இழப்புகளையும் நேரடியாக அனுபவித்த தலைமுறையினர் தங்களுடன் பல ஆழமான நினைவுகளையும் சொல்லப்படாத கதைகளையும் சுமந்து செல்கின்றனர். அந்த நினைவுகள் இளைய தலைமுறைக்கு வெறும் துயரமாக மட்டும் சென்றுவிடக் கூடாது; மாறாக, அவை வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் அறிவாகவும், மனிதக் கண்ணியத்தை மதிக்கும் பண்பாகவும், அநீதியை எதிர்கொள்ளும் மனவலிமையாகவும், எதிர்காலத்தை உருவாக்கும் பொறுப்புணர்வாகவும் மாற்றப்பட வேண்டும்.

இன்றைய இளைய தலைமுறையினர் நிச்சயமற்ற சூழலை எதிர்கொள்ளும்போது, அவர்களிடம் மூத்தவர்களின் வடுக்களும், அதேவேளையில் மூத்தவர்கள் தன்மானத்தோடு வாழ்ந்த திறனும் ஒன்றாகவே இருக்கின்றன. Survivor என்பவர் கடந்த காலத்தை மறந்தவர் அல்ல; மாறாக, கடந்த காலம் தன்னை முழுமையாக வரையறுக்க அனுமதிக்காதவர். காயங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம், ஆனால் அவையே முழு அடையாளமாகிவிட முடியாது. கடந்த காலத்தின் போராட்ட உணர்வையும் சுயமரியாதையையும் இன்றைய போருக்குப் பிந்தைய உளவியல் வடுக்களிலிருந்து மீண்டு வருவதற்கான ‘உள்மன ஆற்றலாக’ (Inner Strength) மாற்றி, தமிழ் மக்கள் மீண்டும் Survivors-ஆக நிமிர்ந்து நிற்கப் பின்வரும் நடைமுறை அணுகுமுறைகள் அவசியமாகின்றன:

கதையை முழுமையாகவும் அறிவாகவும் கடத்துதல் (Shifting Narrative to Knowledge): இளையவர்களுக்கு இழப்பு மற்றும் தியாகக் கதைகளை மட்டும் சொல்லாமல், அன்றைய தற்சார்பு வாழ்க்கை, விவசாயம், கூட்டுறவு, மற்றும் பரஸ்பர உதவிகள் பற்றிய கதைகளையும் கூற வேண்டும். இது “நாங்கள் வெறும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அல்ல; தற்காத்துக் கொண்டவர்கள்” என்ற சுயமதிப்பை அளிக்கும். வரலாற்றை மறப்பதும் ஆபத்து, வரலாற்றில் மட்டுமே சிக்கிக்கொள்வதும் ஆபத்து. கடந்த காலத்தின் வெற்றிகளையும் தோல்விகளையும் விமர்சனத்துடனும் மனிதநேயத்துடனும் புரிந்துகொள்ளச் செய்யும்போது, வரலாறு வெறும் கோபத்தின் நினைவாக இல்லாமல் எதிர்காலத்தை வழிநடத்தும் அறிவாக மாறும்.

சுயமரியாதையை அன்றாடச் சிறு செயல்களில் நிலைநிறுத்துதல் (Micro-Agency & Action): சுயமரியாதை என்பது வெறும் முழக்கம் அல்ல. அது தினமும் தன் மொழியைப் பேசுவது, பண்பாட்டைப் பேணுவது, தன் சொந்த உழைப்பால் ஒரு சிறு பொருளை உருவாக்குவது, படிப்பைத் தொடர்வது, தொழில்முனைவு மற்றும் கலை-அறிவியல் துறைகளில் “என்னால் முடியும்” என்று சாதிப்பது போன்ற அன்றாடச் செயல்களில் வாழ்கிறது. தன்மானம் என்பது கடந்த காலத்தை நினைவுகூர்வதில் மட்டுமல்ல, எதிர்காலத்தைச் சொந்தக் கைகளால் உருவாக்கும் திறனிலும் இருக்கிறது.

வடுக்களிலிருந்து மீளுதலும் மனநலப் பராமரிப்பும் (Healing Transgenerational Trauma):  போருக்குப் பிந்தைய வடுக்களையும் தூக்கமின்மை, பயம் போன்ற இயல்பான அழுத்தங்களையும் மறுக்கத் தேவையில்லை. உதவி தேவைப்படும் போது உளவளத் துணையை நாடுவது பலவீனத்தின் அடையாளம் அல்ல; அதுவே மீண்டு எழுவதற்கான பெரிய துணிச்சலாகும். முன்னோர்களின் காயங்கள் இளையோர் மனதில் முடிவில்லாத சுமையாகப் பதியாமல், தன்னம்பிக்கையாக மாற மனநலப் பராமரிப்பு அவசியமாகிறது.

துணிவையும் மனிதநேயத்தையும் மரபாகக் கொடுத்தல்: போருக்குப் பிந்தைய தலைமுறைக்குப் பயத்தை மரபாகக் கொடுக்காமல் துணிவை மரபாகக் கொடுக்க வேண்டும்; வெறுப்பை மரபாகக் கொடுக்காமல் நீதியையும் மனிதநேயத்தையும் மரபாகக் கொடுக்க வேண்டும். தமிழ் அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதும், உலகத்தோடு திறந்த மனதுடன் அறிவாற்றல் வழியே உரையாடுவதும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை அல்ல.

அமுதன்  :-  “ஒரு சர்வதேச உளவளத்துணையாளராகவும், இன அழிப்பு (Genocide) மற்றும் கட்டமைப்புச் சிதைவுகளுக்குப் பிந்தைய மனித உரிமைசார் ஆலோசகராகவும் பணியாற்றும் உங்கள் பார்வையில்—போர், இடப்பெயர்வு, கலாச்சார அழிப்பு ஆகியவற்றைக் கடந்து வந்த தமிழ் சமூகம், தனது வரலாற்றுச் சாட்சியங்களையும் இன–மொழி–பண்பாட்டு அடையாளங்களையும் எவ்வாறு எதிர்காலத்திற்கான வல்லமையாக மாற்ற வேண்டும்? தாயகத்திலும் புலம்பெயர் நாடுகளிலும் வாழும் அமைதி சமூகத்திற்கும் இளைய தலைமுறைக்கும், கடந்த காலக் காயங்களைத் தாண்டி உலகளவில் ‘Survivors’-ஆகத் தன்மானத்துடன் நிமிர்ந்து நிற்பதற்கு நீங்கள் வழங்கும் நிறைவுச் செய்தி என்ன?”

நிலவன் :-ஒரு சமூகத்தின் வரலாறு என்பது அதன் காயங்களின் பட்டியல் மட்டும் அல்ல; அந்தக் காயங்களைத் தாண்டியும் உயிருடன் நிற்கும் அதன் அசாத்திய ஆற்றலும் அந்த வரலாற்றின் முதன்மையான ஒரு பகுதியாகும். கடந்துவந்த காலத்தின் நினைவுகளையும், இன அழிப்பின் (Genocide) காயங்களையும், அகதி வாழ்க்கையின் வடுக்களையும் சுமப்பது வெறும் பாரம் மட்டுமல்ல; அது நமது அடையாளம் மற்றும் இருப்பிற்கான ஆழமான வேரும் கூட. ஒரு சர்வதேச உளவளத்துணையாளராகவும் ஆலோசகராகவும் நான் உலகெங்கிலும் காணும் உண்மை இதுதான்: கட்டமைப்பு சார்ந்த இன அழிப்பிற்குப் (Structural Genocide) பின்னரான சூழலில், ஒரு தேசத்தின் உண்மையான மீட்சி என்பது வெறும் வீடுகளையும் கட்டிடங்களையும் மீண்டும் கட்டுவது அல்ல; சிதைக்கப்பட்ட மனித மனங்களையும், இன-மொழி-பண்பாட்டு அடையாளத்தின் மீதான நம்பிக்கையையும் மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதாகும்.

போரையும், இழப்புகளையும், கூட்டுத் துயரத்தையும் நேரடியாக அனுபவித்த தலைமுறையினர் தங்களுடன் பல ஆழமான நினைவுகளையும் சாட்சியங்களையும் சுமந்து செல்கின்றனர். அந்த நினைவுகள் இளைய தலைமுறைக்கு வெறும் துயரமாகவோ அல்லது அடக்கப்பட்ட அச்சமாகவோ மட்டும் கடத்தப்படக் கூடாது. மாறாக, அவை வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் சர்வதேச அறிவாகவும், மனிதக் கண்ணியத்தைப் பேணும் பண்பாடாகவும், அநீதியை எதிர்த்து நிற்கும் மனவலிமையாகவும், எதிர்காலத் தமிழ் சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்பும் பொறுப்புணர்வாகவும் மாற்றப்பட வேண்டும்.

தமிழினத்தின் ‘உயிர் பிழைத்து வாழ்பவர்’ (Survivor) என்பவர் கடந்த காலத்தை மறந்தவர் அல்ல; மாறாக, கடந்த காலம் தனது எதிர்காலத்தை முழுமையாக ஆதிக்கம் செலுத்த அனுமதிக்காதவர். இன அழிப்பும் காயங்களும் நமது வரலாற்றின் பக்கங்களாக இருக்கலாம், ஆனால் அவையே நமது எதிர்காலத்தின் முழு அடையாளமாகிவிட முடியாது. கடந்த காலத்தின் தற்சார்பு உணர்வையும், போராட்ட வீரியத்தையும், தன்மானத்தையும் போருக்குப் பிந்தைய உளவியல் வடுக்களிலிருந்து மீண்டு வருவதற்கான ‘உள்மன ஆற்றலாக’ (Inner Strength) மாற்றி, தமிழ் இனம் மீண்டும் உலக அரங்கில் ஒரு வெற்றியாளராக (Survivors) நிமிர்ந்து நிற்கப் பின்வரும் பாதைகள் அவசியமாகின்றன:

வரலாற்று வடுக்களை அறிவாகவும் சர்வதேசச் சாட்சியமாகவும் மாற்றுதல்: இளைய தலைமுறைக்கு இழப்புக் கதைகளை மட்டும் சொல்லாமல், அன்றைய காலத்துத் தற்சார்பு வாழ்க்கை, கூட்டுறவு, மற்றும் சுயசார்புப் பொருளாதாரம் பற்றிய கதைகளையும் கூற வேண்டும். இது “நாங்கள் வெறும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அல்ல; தற்காத்துக்கொண்டவர்கள்” என்ற தன்மானத்தை அளிக்கும். வரலாற்றை மறப்பதும் ஆபத்து, வரலாற்றில் மட்டுமே சிக்கிக்கொள்வதும் ஆபத்து. கடந்த கால நினைவுகளைப் சர்வதேச விழிப்புணர்வாகவும், நீதிக்கான சாட்சியங்களாகவும் மாற்றுவதே காயங்களை ஆற்றும் முதல் படியாகும்.

இன, மொழி, பண்பாட்டுத் தற்சார்பை அன்றாடச் செயல்களில் நிலைநிறுத்துதல்: சுயமரியாதை என்பது வெறும் கோஷமல்ல. அது தினமும் தாய்த்தமிழில் பேசுவது, பண்பாட்டு அடையாளங்களைப் பேணுவது, தன் சொந்த உழைப்பாலும் சிந்தனையாலும் சமூகத்திற்குப் பங்காற்றுவது, கல்வி, தொழில்முனைவு, நவீன தொழினுட்பம் மற்றும் சர்வதேசக் களங்களில் “என்னால் முடியும்” என்று சாதிப்பது போன்ற அன்றாடச் செயல்களில் வாழ்கிறது. தன்மானம் என்பது கடந்த காலத்தைச் சுமப்பதில் மட்டுமல்ல, எதிர்காலத்தைச் சொந்தக் கைகளால் உருவாக்கும் திறனிலும் இருக்கிறது.

தலைமுறை கடக்கும் மனக்காயங்களைக் குணப்படுத்துதலும் சுயபராமரிப்பும் (Transgenerational Healing): இன அழிப்பிற்குப் பிந்தைய மனக்காயங்கள் (Transgenerational Trauma) மற்றும் அச்சம் என்பன இயல்பான உளவியல் எதிர்வினைகளே. இவற்றை மறுக்காமல், தேவைப்படும்போது உளவளத் துணையை நாடுவதும், அக-பலத்தைப் பேணுவதும் பலவீனமல்ல; அதுவே மீண்டு எழுவதற்கான பெரிய துணிச்சலாகும். முன்னோர்களின் காயங்கள் இளையோர் மனதில் முடிவில்லாத சுமையாகப் பதியாமல், தன்னம்பிக்கையாக மாற மனநலப் பராமரிப்பு அவசியமாகிறது.

துணிவையும் மானுட நேயத்தையும் மரபாகக் கொடுத்தல்: போருக்குப் பிந்தைய தலைமுறைக்குப் பயத்தை மரபாகக் கொடுக்காமல் துணிவை மரபாகக் கொடுக்க வேண்டும்; வெறுப்பை மரபாகக் கொடுக்காமல் நீதியையும் மானுட நேயத்தையும் மரபாகக் கொடுக்க வேண்டும். தாயகத்திலும் உலகெங்கும் பரந்து வாழும் தமிழ் மக்கள் தங்கள் மொழி மற்றும் பண்பாட்டு அடையாளத்தைப் பாதுகாப்பதும், உலகளாவிய அறிவாற்றல் வழியே சர்வதேசச் சமூகத்தோடு திறந்த மனதுடன் உரையாடுவதும் ஒன்றுக்கொன்று முரணானவை அல்ல.

அமுதன்  :- தமிழினத்திற்கும் அமைதி சமூகத்திற்குமான இறுதிச் செய்தி:

நிலவன் :- நாம் கடந்ததை மறக்க வேண்டியதில்லை.நாம் இழந்தவர்களை மறக்க வேண்டியதில்லை.நாம் அனுபவித்த இன அழிப்பின் வலியை மறைக்க வேண்டியதில்லை.ஆனால் அந்த வலி நமது எதிர்காலத்தை முழுமையாக நிர்ணயிக்கவும் கூடாது.

ஒரு மனிதனிடமும் ஒரு சமூகத்தினிடமும் எல்லாவற்றையும் பறித்துவிட்டதாகத் தோன்றினாலும், அவர்களிடம் இன்னும் ஒரு சிறிய நம்பிக்கை இருந்தால், அதிலிருந்து மீண்டும் ஒரு புதிய வரலாற்றை உருவாக்க முடியும். உயிர் பிழைத்திருப்பது (Surviving) மட்டும் வெற்றியல்ல; உயிருடன் இருக்கும் நம்பிக்கையையும், தன்மானத்தையும், பண்பாட்டையும் அடுத்த தலைமுறைக்கு வழங்குவதுதான் ஒரு தேசத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றியாகும்.

நினைவுகளை அறிவாக மாற்றுவோம்; காயங்களை மனவலிமையாக மாற்றுவோம்; துயரத்தை மானுட நேயமாகவும் நீதிக்கான குரலாகவும் மாற்றுவோம். உங்கள் முன்னோர்கள் தன்மானத்தோடும் சுயமரியாதையோடும் வாழ்ந்தார்கள் என்ற நினைவை உங்கள் இன்றைய படிப்பில், உழைப்பில், பண்பாட்டுப் பேணலில், ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் நேசத்தில் கொண்டு வாருங்கள். அப்போது தமிழ் இனம் வெறுமனே துயரங்களைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கும் சமூகமாக அல்லாமல்—தன் வரலாற்றைத் தானே எழுதி, உலகளவில் தன்மானத்தோடும் கண்ணியத்தோடும் மீண்டும் நிமிர்ந்து நிற்கும் Survivors-ஆகத் திகழும்!