நடுகல் வழிபாட்டிலிருந்து மாவீரர் துயிலும் இல்லங்கள் வரை: தமிழர் நினைவுப் பண்பாட்டின் தொடர்ச்சியும் புதிய வடிவமும்
கல் மாறலாம்; நினைவின் தேவை மாறுவதில்லை ஒரு சமூகத்தின் வரலாறு என்பது வெறும் அரசர்களின் ஆட்சிக்காலங்களாலும் போர்களின் வெற்றி தோல்விகளாலும் மட்டும் கட்டமைக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, அந்தச் சமூகத்திற்காகத் தன் உயிரைத் தியாகம் செய்தவர்களை அது எவ்வாறு நினைவுகூர்கிறது, அவர்களின் பெயர்களையும் வாழ்வையும் எவ்வாறு அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்துகிறது என்பதிலும் அதன் உண்மையான வரலாறு பொதிந்திருக்கிறது. இறந்தவர்களை நினைவுகூரும் வழக்கங்கள் வெறும் தனிப்பட்ட துயரத்தின் வெளிப்பாடுகள் அல்ல; அவை ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு நினைவு (Collective Memory), பண்பாட்டு அடையாளம் மற்றும் வரலாற்றுணர்வு ஆகியவற்றின் அடித்தளமாக அமைகின்றன. பண்டைய தமிழர் மரபில் வீரமரணம் அடைந்தவர்களின் நினைவாக நடுகல் நிறுவி, அதற்கு மலர் சூட்டி, மயிற்பீலி அணிவித்து, படையல் செலுத்திய முறைகள் சங்க இலக்கியங்களால் விரிவாகப் பேசப்படுகின்றன. காலப்போக்கில் இம்மரபு பல்வேறு வரலாற்றுச் சூழல்களில் வெவ்வேறு பரிமாணங்களைப் பெற்றுள்ளது. அந்த வகையில், நவீன தமிழர் வரலாற்றில் ஈழ நிலப்பரப்பில் உருவாக்கப்பட்ட மாவீரர் துயிலும் இல்லங்களும், அவற்றை மையமாகக் கொண்டு வளர்ந்த நினைவுகூரும் நடைமுறைகளும் மிக முக்கியமானதொரு பண்பாட்டு வெளிப்பாடாய் திகழ்கின்றன. இவ்விரு மரபுகளையும் அருகருகே வைத்து ஆராயும்போது, தொல்குடி மரபான நடுகல் வழிபாட்டின் நினைவியல் கூறுகள், நவீன மாவீரர் துயிலும் இல்லங்கள் என்ற வடிவத்தில் எவ்வாறு ஒலிக்கின்றன என்ற வரலாற்றுப் பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியையும், அவற்றுக்கிடையேயான அடிப்படையான வேறுபாடுகளையும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது.
சங்ககால நடுகல் மரபு: வீரனை நினைவாக்கிய தமிழ்ச் சமூகம் தமிழர்களின் தொன்மையான வாழ்வியலில் நடுகல் வழிபாடு என்பது தியாகத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்ட உச்சபட்ச மரியாதையாகும். போர்க்களத்தில் தன் இனத்தைக் காக்கப் போராடி வீரமரணம் எய்திய வீரனுக்கோ அல்லது ஆநிரை (கால்நடைகள்) கவரும் போரில் உயிர்த்தியாகம் செய்தவனுக்கோ கல்நட்டு வழிபடும் வழக்கம் சங்க இலக்கியங்களில் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்தது. புறநானூறு மற்றும் அகநானூறு போன்ற இலக்கியங்கள் நடுகல் மற்றும் வீரர் நினைவுச் சின்னங்கள் குறித்த செய்திகளை விரிவாக வழங்குகின்றன. வெட்சி, கரந்தை போன்ற போர்க்காலச் சூழல்களில் உயிர்நீத்த வீரர்களுக்காக நடுகல் நிறுவப்பட்ட மரபை தொல்லியல் சான்றுகளும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக, தமிழ்நாட்டில் தேனி மாவட்டம் புலிமான் கோம்பை மற்றும் திண்டுக்கல் போன்ற பகுதிகளில் கண்டெடுக்கப்பட்ட தமிழி (தமிழ் பிராமி) எழுத்துப்பொறிப்புடன் கூடிய சங்க கால நடுகற்கள், தமிழ் தொல்லியல் வரலாற்றின் மிகத் தொன்மையான ஆவணங்களாகத் திகழ்கின்றன. நடுகல் வழிபாட்டின் ஆழமான பொருள் கல்லை வணங்குவதில் மட்டும் இருக்கவில்லை; மாறாக, அந்தக் கல் எதற்காக, யாருடைய நினைவாக நிறுவப்பட்டது மற்றும் அந்த வீரனின் வாழ்வும் தியாகமும் சமூகத்தால் எவ்வாறு போற்றப்பட்டன என்பதே அதன் பண்பாட்டு மையமாக விளங்கியது. ஒரு வீரன் உயிரிழந்தாலும் அவனது பெயர், அவனது செயலைச் சுற்றியிருந்த துயரம் மற்றும் வீரம் ஆகியவை சமூகத்தின் நினைவிலிருந்து மறைந்துபோகக் கூடாது என்ற எண்ணமே நடுகல் மரபின் ஆன்மாவாக இருந்தது.
நடுகல் வழிபாட்டின் தொல்லியல் மற்றும் சடங்குப் பரிமாணங்கள் தமிழ்நாட்டின் பல்வேறு மாவட்டங்களில் கண்டெடுக்கப்பட்ட சங்க கால நடுகற்கள், தமிழ் தொல்லியல் வரலாற்றின் மிக முக்கியமான சான்றுகளாகத் திகழ்கின்றன. கல்வெட்டுகளுடன் கூடிய நடுகற்கள், அந்த வீரனின் பெயரையும், அவன் புரிந்த சாதனையையும், அவனுடன் தொடர்புடைய விவரங்களையும் உலகிற்குச் சொல்லின. ‘காட்சி’, ‘கால்கோள்’, ‘நீர்ப்படை’, ‘நடுகல்’, ‘ரும்பலி’ என நடுகல்லை நிறுவி வழிபடுவதற்குச் சங்க இலக்கியங்கள் சில வழிமுறைகளையும் வகுத்துள்ளன. இறந்த வீரனின் பெயரையும் அவனது பெருமையையும் பொறித்து, அவனுக்குரிய பீடிகையில் மயிலிறகு சூட்டி, பூக்கள் தூவி, நெய்பெய்த சோறு படைத்து வழிபடும் வழக்கம் தமிழர்களின் பழங்கால பண்பாட்டு மரபாக இருந்தது. இந்தச் சடங்குகள் அனைத்தும் தனிமனிதனின் மரணத்தைச் சமூகத்தின் கூட்டு நினைவாக மாற்றும் பண்பாட்டு உத்திகளாகச் செயல்பட்டன. இதன் மூலம் நடுகல் என்பது வெறும் பொருள்சார் நினைவுச் சின்னம் மட்டுமல்லாமல், சமூகத்தின் வரலாற்றைப் பாதுகாக்கும் ஒரு நிரந்தர அமைப்பாகவும் உருவெடுத்தது.
மாவீரர் துயிலும் இல்லங்கள்: நவீன தமிழர் வரலாற்றில் உருவான நினைவிடங்கள் காலங்கள் மாறினாலும், அரசியல் மற்றும் சமூகச் சூழல்கள் பரிணாமம் பெற்றாலும், தன் மண்ணுக்காகவும் மக்களுக்காகவும் உயிரை ஈந்தவர்களைப் போற்றும் தமிழர்களின் அடிமனத்துணர்வு மாறவே இல்லை என்பதற்கு நவீன கால மாவீரர் துயிலுமில்லங்கள் சிறந்த சான்றுகளாகும். ஈழப் போராட்டத்தில் களமாடி வீரமரணமடைந்த மாவீரர்களின் நினைவைப் போற்றும் வகையிலும், அவர்களின் தியாகத்தைப் பதிவு செய்யும் வகையிலும் இந்தத் துயிலுமில்லங்கள் கட்டமைக்கப்பட்டன. தமிழ் மரபில் தகனம் செய்யும் வழக்கம் வழக்கத்தில் இருந்தபோதிலும், துயிலுமில்லங்களில் உடல்களை அடக்கம் செய்து தனித்த நினைவிடங்களை உருவாக்கிய நடைமுறை ஒரு தனித்துவமான நினைவியல் வடிவத்தை உருவாக்கியது. இவை வெறும் அடக்க இடங்கள் மட்டுமல்ல; மாறாக, உறவினர்கள் துயரத்தைப் பகிரும் இடங்களாகவும், ஒரு சமூகத்தின் போர் அனுபவத்தையும் கூட்டுவலியையும் நினைவுகூரும் புனிதக் களங்களாகவும் செயல்பட்டன. மானிடவியல் ஆய்வுகள் குறிப்பிடுவது போல, மாவீரர் துயிலுமில்லங்கள் என்பவை தனிநபர்களின் இழப்பைத் தாண்டி, ஒரு தேசிய இனத்தின் வரலாற்றைப் பொதுவெளியில் நிலைநிறுத்தும் நவீன நினைவுக் கூடங்களாகத் திகழ்கின்றன.
நடுகல் வழிபாட்டிற்கும் துயிலுமில்லங்களுக்கும் இடையிலான பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சி நடுகல் வழிபாடும் மாவீரர் துயிலுமில்லங்களும் வெவ்வேறான காலங்களில் தோன்றியிருந்தாலும், அவற்றுக்கு இடையே உள்ள பண்பாட்டுச் சரடு மிக உறுதியானது. எதிரியை எதிர்கொண்டு மார்பில் புண்பட்டு வீழ்வது தமிழர்களின் பெருமையாகக் கருதப்பட்ட சங்க கால விழுமியத்தின் நீட்சியை நவீன மாவீரர்களிடமும் காண முடிகிறது. நடுகல்லில் பொறிக்கப்பட்ட வீரனின் பெயரும், துயிலுமில்லக் கல்லறைகளில் செதுக்கப்பட்ட பெயரும் ஒரே தத்துவத்தையே பேசுகின்றன—அதாவது, “மண்ணுக்காய் வீழ்ந்தவனின் புகழ் என்றும் நிலைத்திருக்கும்” என்பதே அது. சங்க காலத்தில் ஊர் மக்கள் அனைவரும் கூடி நடுகல்லை வணங்கி வீரனைப் போற்றியது போல, நவீன காலத்தில் துயிலுமில்லங்கள் தமிழர்களின் இனக்குழு அடையாளத்தின் மையப்புள்ளியாகத் திகழ்கின்றன. மேலும், சங்க இலக்கியங்களில் நடுகல்லுக்கு மலர் சூட்டியதும், மயிற்பீலி அணிவித்ததும் போன்றே, மாவீரர் நாட்களில் மலர் தூவுவதும், விளக்கேற்றுவதும், மௌன அஞ்சலி செலுத்துவதும் இறந்தவர்களுக்கான மரியாதையின் குறியீட்டுத் தொடர்ச்சியாக அமைகின்றன.
தனிமனித நினைவிலிருந்து கூட்டு நினைவகம் வரை: வடிவங்களின் மாற்றம் நடுகல் மரபிற்கும் துயிலுமில்லங்களுக்கும் இடையேயான மற்றொரு முக்கியமான ஒற்றுமை, தனிமனித நினைவிலிருந்து கூட்டு நினைவுக்கான பரிணாமமாகும். நடுகல் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட வீரனின் நினைவைக் குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பில் தனித்து நிலைநிறுத்தியது. ஆனால், துயிலுமில்லத்தில் பல மாவீரர்களின் கல்லறைகள் ஒரே வளாகத்தில் வரிசையாக அமைக்கப்பட்டிருப்பதால், ஒவ்வொரு தனிமனிதரின் நினைவும் மற்றவர்களின் நினைவுகளுடன் இணைந்து ஒரு பிரம்மாண்டமான சமூக நினைவகமாக மாறுகிறது. இங்கு ஒவ்வொரு கல்லறையும் ஒரு தனிமனிதனின் வாழ்க்கையைக் குறிப்பதோடு, அந்தத் தொகுப்பு முழுமையும் ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் வரலாற்று இழப்பையும் கூட்டுத் தியாகத்தையும் உலகிற்குச் சொல்கிறது. மேலும், ‘வித்தைத்தல்’ (விதையாக்குதல்) என்ற நவீன உருவகம், துயிலுமில்லங்களில் அடக்கம் செய்யப்பட்டவர்கள் மறைந்துவிடவில்லை, அவர்கள் எதிர்காலத் தலைமுறைகளின் எழுச்சிக்கான விதைகளாக மாறுகிறார்கள் என்ற தத்துவார்த்தப் பொருளுடன் பார்க்கப்படுகிறது. இது பழங்கால நடுகல் மரபில் மறைந்திருக்கும் வீரத்தின் தொடர்ச்சி என்ற கருத்தாக்கத்துடன் ஆழமான முறையில் ஒத்துப் போகிறது.
நினைவுகள் அழியும்போதும் தொடரும் வரலாறு: நினைவிடங்களும் எஞ்சிய அடையாளங்களும் வரலாற்றுப் போக்கில் நினைவிடங்கள் அழிக்கப்படும்போதும் நினைவுகள் அழிவதில்லை என்பதற்கு இவ்விரு மரபுகளுமே சாட்சியாகின்றன. காலப்போக்கில் சில சங்க கால நடுகற்கள் கவனிப்பாரற்றுப் போனாலும், அவற்றின் வழித்தோன்றல்களின் வாய்மொழி வரலாறுகள் மூலமாக அந்த வீரர்களின் கதைகள் தலைமுறை கடந்து நகர்ந்தன. அதேபோன்று, ஆயுத மோதல்களுக்குப் பின்னர் பல மாவீரர் துயிலுமில்லங்கள் கட்டமைப்புகளாக அழிக்கப்பட்ட போதிலும், மக்கள் அந்த இடங்களுக்கு ரகசியமாகச் சென்று எஞ்சிய சின்னங்களை ஒன்றிணைத்து அஞ்சலி செலுத்திய நிகழ்வுகள் பதிவாகியுள்ளன. நினைவிடம் என்பது நினைவைக் காக்கும் ஒரு பொருள்சார் கருவிதானே தவிர, நினைவு என்பது மக்களுடைய ஆன்மாவிலும் வரலாற்றிலும் நிலைத்திருக்கும் என்ற உண்மையை இது உணர்த்துகிறது. அழிக்கப்பட்ட இடத்தில் மக்கள் மீண்டும் ஒன்றுகூடி மலர் தூவுவது, பழைய நடுகல் வழிபாட்டின் எச்சங்கள் நவீன காலத்தில் எத்தகைய வடிவப் பெற்றுக் காப்பாற்றப்படுகின்றன என்பதைப் பறைசாற்றுகிறது.
வேறுபாடுகளும் வரலாற்றுச் சூழல்களும் இவ்விரு மரபுகளுக்கும் இடையே பல ஒற்றுமைகள் இருப்பினும், அவற்றுக்கிடையேயான அடிப்படையான வேறுபாடுகளையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். சங்ககால நடுகற்கள் என்பது பண்டைய தமிழ்ச் சமூகத்தின் குறுநில மோதல்கள், ஆநிரை கவர்தல் மற்றும் கால்நடைப் பொருளாதாரச் சூழலுடன் தொடர்புடைய தனிநபர் வீரத்தின் வெளிப்பாடாகும். ஆனால், மாவீரர் துயிலுமில்லங்கள் என்பவை நவீன கால அரசியல் விடுதலையை முன்னிறுத்திய ஒரு தேசிய இனத்தின் கூட்டுப் போராட்டச் சூழலில் உருவானவையாகும். நடுகல் வழிபாட்டில் சில காலங்களில் தெய்வ வழிபாடு சார்ந்த சடங்குகளும் உள்ளூர் நம்பிக்கைகளும் கலந்திருந்தன; மாறாக, மாவீரர் துயிலுமில்லங்கள் என்பது அரசியல், வரலாற்று மற்றும் தேசிய நினைவுகூரலின் நவீன வெளிப்பாடாகவும், துயரத்தைப் பகிரும் ஒரு சமூக வெளியாகவும் மட்டுமே பரிணமித்துள்ளன. மேலும், நடுகல் வழிபாடு தனித்தனி இடங்களில் பரவலாகக் காணப்பட்ட நிலையில், துயிலுமில்லங்கள் ஒரு நிறுவனப்படுத்தப்பட்ட கட்டமைப்பாக, திட்டமிடப்பட்ட நினைவேந்தல் நாளுடன் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.
தமிழர் நினைவுப் பண்பாட்டின் ஜீவநதி முடிவாகப் பார்க்கும்போது, நடுகல் வழிபாடும் மாவீரர் துயிலுமில்லங்களும் தமிழர்களின் வீரத்தையும் தியாகத்தையும் போற்றும் ஒரு தொடர்ச்சியான பண்பாட்டு வாழ்வியலின் இரண்டு முகங்களாகும். அவற்றுக்கு இடையேயான அரசியல் மற்றும் காலச் சூழல்கள் வேறுபட்டிருந்தாலும், “தங்கள் மக்களுக்காக உயிர்விட்டவர்களைச் சமூகம் என்றும் மறக்கக் கூடாது” என்ற அறம்சார் கோட்டுப்பாடு இரண்டிலும் ஒன்றாகவே இழைந்துள்ளது. சங்க காலத்தில் கல்லை நட்டு வீரனைப் போற்றிய தமிழ்ச் சமூகம், நவீன காலத்தில் துயிலுமில்லங்களைக் கட்டி தன் வரலாற்றின் தியாகங்களைப் பதிவு செய்துள்ளது. காலம் மாறலாம், நினைவுகூரும் வடிவங்கள் மாறலாம்; ஆனால் தன் மண்ணுக்காய் வீழ்ந்த மாவீரர்களை நெஞ்சில் ஏந்தும் தமிழர் பண்பாட்டின் நினைவுச் சங்கிலி அறுபடாமல் தொடர்ந்து கொண்டேதான் இருக்கும் என்பதற்கு இந்த வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியே சான்றாகும்.
