பாதுகாப்பு வலயம் : படுகொலைக்களம் – நிலவன்

இலங்கையின்  தமிழ் இன அழிப்புப்  போரின் இறுதிக்கட்டம் (2009) என்பது நவீன மனித வரலாற்றில்    இறுதி அத்தியாயத்தில், வன்னிப் பெருநிலப்பரப்பில் வாழ்ந்த மக்களின் எண்ணிக்கை 4.5 லட்சம் முதல்  5 லட்சம் வரையான மக்கள் .அவர்களுக்கான உணவு விநியோகம் ஆகியவை பெரும் விவாதத்திற்குரிய மனிதாபிமான நெருக்கடியாக மாறின. போருக்கு முன்னர், வன்னிப் பகுதியில் கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு மாவட்ட அரச அதிபர்களின் (GA) உத்தியோகபூர்வ பதிவுகளின்படி 3.5 லட்சம் முதல் 4.2 லட்சம் வரையான மக்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். ஆனால், இலங்கை அரசாங்கமும் பாதுகாப்புத் தரப்பும் அங்கு 1 லட்சம் அல்லது அதற்கும் குறைவான மக்களே வசிப்பதாகக் கணக்குக் காட்டி, அதற்கேற்பவே உணவு மற்றும் மருத்துவப் பொருட்களை அனுப்பி வைத்தன.

2009 ஆம் ஆண்டு போர் உச்சக்கட்டத்தை எட்டியபோது, பாதுகாப்பு வலையங்களுக்குள் (No Fire Zone) 3 லட்சத்திற்கும் அதிகமான பொதுமக்கள் சிக்கியிருந்ததாக ஐநா மற்றும் உள்ளூர் அரசு அதிகாரிகள் சுட்டிக்காட்டிய நிலையிலும், அங்கு வெறும் 70,000 மக்களே இருப்பதாக அரசு உலகிற்கு அறிவித்தது. இந்த மிகக் குறைந்த மதிப்பீட்டின் அடிப்படையில், போர்க் காலத்தில் அனுப்பப்பட்ட உணவின் அளவு ஒட்டுமொத்தத் தேவையில் வெறும் 15% முதல் 20% ஆக மட்டுமே சுருங்கியது; இதுவே அங்கு நிலவிய கடுமையான பட்டிணிக்கும் கஞ்சித்தொட்டி அவலங்களுக்கும் முதன்மைக் காரணியாக அமைந்தது.

எனினும், 2009 மே மாதத்தில் போர் முழுமையாக முடிவடைந்த பின்னர், வன்னியிலிருந்து வெளியேறி இலங்கை அரச படைகளிடம் சரணடைந்து, வவுனியா ‘மன்னிக் பாம்’ (Menik Farm) உள்ளிட்ட தற்காலிக நலன்புரி முகாம்களில் தஞ்சம் புகுந்த பொதுமக்களின் எண்ணிக்கை 2.8 லட்சம் முதல்  3லட்சம் வரை என அதிகாரப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டது. இந்த இறுதிப் புள்ளிவிபரமானது, போர்க்காலத்தில் வன்னியில் மக்கள் தொகை மிகக் குறைவாக இருந்ததாக அரசு வெளியிட்ட கூற்றுகளை விட, அங்கு மூன்று மடங்கு அதிகமான மக்கள் வாழ்ந்தனர் என்ற வரலாற்று யதார்த்தத்தை நிரூபித்து நிற்கிறது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பொதுச்செயலாளர் நியமித்த நிபுணர் குழுவின் அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கை, போரின் இறுதிப் பகுதியில் குறைந்தது 40,000 பொதுமக்கள் உயிரிழந்திருக்கலாம் என மதிப்பிட்டது. இலங்கை அரசின் சொந்த கணக்கெடுப்புத் தரவுகளை ஆழமாக ஆய்வு செய்து, மன்னார் மறைமாவட்ட ஆயர் மேதகு இராயப்பு யோசப் அவர்கள் 1,46,679 தமிழர்கள் எவ்வித கணக்கிலும் வராமல் போயுள்ளனர் (காணாமல் ஆக்கப்பட்டுள்ளனர் அல்லது கொல்லப்பட்டுள்ளனர்) என்பதை உத்தியோகபூர்வமாக வெளிப்படுத்தினார். பின்னர் வெளியான விரிவான சாட்சியங்கள் மற்றும் மக்கள்தொகைத் தரவுகளின் அடிப்படையில், சர்வதேச உண்மை மற்றும் நீதித் திட்டம் (ITJP) உயிரிழந்தோரின் ஒட்டுமொத்த எண்ணிக்கை 1,69,796 வரை இருக்கக்கூடும் என மதிப்பிட்டுள்ளது. இந்தத் தரவுகள் யாவும் முள்ளிவாய்க்காலில் நடந்தது ஒரு சாதாரண போரின் இறுதி அத்தியாயம் அல்ல, மாறாக அது திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட ஒரு மனிதப் பேரழிவு என்பதை உலகிற்கு நிரூபிக்கின்றன.

இலங்கையின்  தமிழ் இன அழிப்புப்  போர் மிக ஆழமான மனிதாபிமான வடுக்களையும், துயரங்களையும் விட்டுச்சென்ற ஒரு காலகட்டமாகும். முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தின் ஒரு குறுகிய நிலப்பரப்பிற்குள் லட்சக்கணக்கான பொதுமக்கள் சிக்கிக்கொண்டனர். அந்தத் தருணத்தில் பொதுமக்களின் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்வதற்காக “பாதுகாப்பு வலயம்” (Safe Zone / No Fire Zone) என்று அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்ட பகுதிகள், உண்மையில் பாதுகாப்பின் புகலிடமாக அமையாமல், பெரும் மனிதப் பேரழிவின் மையப்புள்ளியாக மாறியதாக ஐக்கிய நாடுகள் சபை உள்ளிட்ட சர்வதேச அமைப்புகளின் அறிக்கைகளும், போர்க்களத்தில் நேரடியாகப் பயணித்த களப்பதிவுகளும் ஒருசேரச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

பாதுகாப்பு வலயம் உருவான பின்னணியும் சூழலும்

2008 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியிலும் 2009 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்திலும், இலங்கையின் வடக்குப் பகுதியில் போர் தீவிரமடைந்ததை அடுத்து, விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்த பகுதிகள் வேகமாகச் சுருங்கின. இதன் காரணமாக, கிளிநொச்சி மற்றும் முல்லைத்தீவு மாவட்டங்களின் பிற பகுதிகளில் இருந்து இடம்பெயர்ந்த லட்சக்கணக்கான பொதுமக்கள், போரின் நகர்வுகளுக்கு ஏற்ப தொடர்ந்து பின்வாங்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாயினர்.

2009 ஜனவரி மாத தொடக்கத்தில், பாதுகாப்புப் படைகளின் முன்னேற்றம் மற்றும் கடுமையான எறிகணைத் தாக்குதல்களுக்கு மத்தியில், பொதுமக்கள் தஞ்சம் புகுவதற்காக இலங்கை அரசும் இராணுவமும் சில குறிப்பிட்ட பகுதிகளை “பாதுகாப்பு வலயம்” எனப் பிரகடனப்படுத்தின. இந்த வலையங்கள் ஒரே நேரத்தில் நிலையானதாக உருவாக்கப்படவில்லை; மாறாக, போர்க்களம் நகர்ந்த திசை மற்றும் இராணுவ வியூகங்களுக்கு ஏற்ப, மிகக் குறுகிய கால இடைவெளிகளில் அடுத்தடுத்து வெவ்வேறு இடங்களுக்கு மாற்றியமைக்கப்பட்டன.

பயன்படுத்தப்பட்ட கலைச்சொற்கள் மற்றும் பெயர்கள்

இந்தக் காலகட்டத்தில் சர்வதேச நிறுவனங்கள், ஊடகங்கள் மற்றும் இலங்கை அரசும் அரச படைகளும் பின்வரும் முக்கிய ஆங்கிலச் சொற்கள் மற்றும் அவற்றின் தமிழாக்கங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன:

• Safe Zone / Civilian Safety Zone: பொதுமக்கள் பாதுகாப்பு வலயம்.
• No Fire Zone (NFZ): துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தப்படாத வலயம் (இதுவே உலகளவில் பொதுவாக அறியப்பட்ட பெயராக மாறியது).
• Protected Area for Civilians: பொதுமக்களுக்கான பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதி.
• Humanitarian Operation Area: மனிதாபிமான நடவடிக்கை பகுதி.

பாதுகாப்பு வலயங்களின் மூன்று முக்கிய கட்டங்கள் (The Three Phases)

போரின் இறுதி ஐந்து மாதங்களில், பாதுகாப்பு வலயத்தின் எல்லைகளும் அமைவிடங்களும் பின்வருமாறு மூன்று கட்டங்களாக மாற்றியமைக்கப்பட்டன:

முதல் பாதுகாப்பு வலயம் (ஜனவரி 2009)

அமைவிடம்: முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தின் உள் பகுதியான உடையார்கட்டு, சுதந்திரபுரம் மற்றும் விஸ்வமடு ஆகிய பகுதிகளை உள்ளடக்கிய சுமார் 35 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட பகுதி.

சூழல்: ஜனவரி 21, 2009 அன்று இராணுவத்தால் இது முதன்முதலாக அறிவிக்கப்பட்டது. அரசுப் படைகளின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத இப்பகுதிக்கு விரைவாகச் செல்லுமாறு வானொலி மற்றும் துண்டுப்பிரசுரங்கள் மூலம் பொதுமக்கள் அறிவுறுத்தப்பட்டனர். எனினும், அறிவிக்கப்பட்ட சில நாட்களிலேயே இப்பகுதியிலும் தாக்குதல்கள் பதிவாகின.

இரண்டாம் பாதுகாப்பு வலயம் (பிப்ரவரி – மார்ச் 2009)

அமைவிடம்: புதுமாத்தளன், வலைஞர்மடம் மற்றும் இரட்டைவாய்க்கால் ஆகிய கடலோரப் பகுதிகள்.

சூழல்: பிப்ரவரி 12, 2009 அன்று புதிய பாதுகாப்பு வலயம் அறிவிக்கப்பட்டது. இதன் பரப்பளவு முந்தையதை விடக் கணிசமாகக் குறைக்கப்பட்டு, குறுகிய கடலோரப் பத்தியாக மாற்றப்பட்டது. மக்கள் தொகை அடர்த்தி மிக அதிகமாக இருந்த இப்பகுதியில், தற்காலிக கூடாரங்களில் மக்கள் தஞ்சம் புகுந்தனர்.

இறுதி பாதுகாப்பு வலயம் (ஏப்ரல் – மே 2009)

அமைவிடம்: முள்ளிவாய்க்கால் மற்றும் வெள்ளாமுள்ளிவாய்க்கால் கடற்கரைத் துண்டு.

சூழல்: ஏப்ரல் 08, 2009 அன்று இறுதி பாதுகாப்பு வலயம் மறுவரையறை செய்யப்பட்டது. இது வெறும் சில சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவை மட்டுமே கொண்டிருந்தது. மே மாத நடுப்பகுதியில், ஒட்டுமொத்த போரும் இந்த மிகக் குறுகிய நிலப்பரப்புக்குள் சுருங்கியபோது, அங்கு லட்சக்கணக்கான மக்கள் எவ்வித அடிப்படைப் பாதுகாப்பும் இன்றிச் சிக்கிக்கொண்டனர்.

பாதுகாப்பு வலயங்களின் உண்மை நிலவரம்: சர்வதேச அறிக்கைகள் மற்றும் “ஈழப்படுகொலையின் சுவடுகள்” தரும் சாட்சியங்கள்

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் நிபுணர் குழு அறிக்கை (2011) போன்ற சர்வதேச ஆவணங்களும், நேரடிச் சாட்சியங்களும் பாதுகாப்பு வலயங்களுக்குள் நிலவிய யதார்த்த நிலை குறித்துப் பின்வரும் அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மைகளை ஆவணப்படுத்தியுள்ளன:

தாக்குதல்களுக்கு உள்ளான வலயங்கள்: “துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தப்படாத வலையம்” என்று நம்பி லட்சக்கணக்கான மக்கள் திரண்டிருந்த போதிலும், கனரக எறிகணைகள் (Artillery / Shelling) மற்றும் பீரங்கித் தாக்குதல்கள், கொத்துக் குண்டுகள், எரிகுண்டுகள் இந்த வலயங்களுக்குள் தொடர்ந்து நிகழ்ந்ததாகப் பதிவுகள் கூறுகின்றன.

பதுங்கு குழி வாழ்க்கை: பாதுகாப்பு வலயத்திற்குள் மக்கள் தங்களின் உயிரைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள இரவும் பகலும் பதுங்கு குழிகளுக்குள்ளேயே (Bunkers) முடங்கிக் கிடக்க வேண்டியிருந்தது. பல நேரங்களில் பதுங்கு குழிகளின் மீதே எறிகணைகள் விழுந்து வெடித்ததில் ஒட்டுமொத்த குடும்பங்களும் மண்ணோடு மண்ணாகப் புதைந்த துயரங்களைச் சாட்சிங்கள்   விவரிக்கிறான.

தற்காலிக மருத்துவமனைகள் மற்றும் பொதுமக்கள் கூடங்கள் மீதான பாதிப்புகள்

பாதுகாப்பு வலயங்களுக்குள் எவ்வித நிரந்தர உள்கட்டமைப்புகளும் இல்லாததால், மனிதாபிமான உதவிகள் மற்றும் அவசரச் சிகிச்சைகள் தற்காலிக அமைப்புகள் மூலமாகவே மேற்கொள்ளப்பட்டன: மருத்துவமனைகள் மீதான தாக்குதல்கள்: புதுமாத்தளன், வளைஞர்மடம், முள்ளிவாய்க்கால் போன்ற இடங்களில் இயங்கிய தற்காலிக மருத்துவமனைகள் மற்றும் செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தின் விநியோகப் புள்ளிகள் மீது எறிகணைகள் விழுந்து வெடித்ததில், சிகிச்சை பெற்றுக்கொண்டிருந்த நோயாளிகள் மற்றும் பொதுமக்கள் பலர் பலியாகினர்.

பதுங்கு குழிக்குள் அவசரச் சிகிச்சைகள்: போதிய மருந்துகளோ, மயக்க மருந்துகளோ (Anaesthesia) இல்லாத கடுமையான பற்றாக்குறை நிலவிய சூழலிலும், அர்ப்பணிப்புடன் பணியாற்றிய உள்ளூர் மருத்துவர்கள் பதுங்கு குழிகளுக்குள்ளேயே அவசர அறுவைச் சிகிச்சைகளை மேற்கொண்ட உன்னதமான மனிதாபிமானப் பணிகளை “ஈழப்படுகொலையின் சுவடுகள்” நூல் விரிவாகப் பதிவு செய்துள்ளது.

நிவாரண முகாம்கள்: முறையான தங்குமிடங்கள் இல்லாததால், மக்கள் தார்ப்பாய்களாலும் பனை ஓலைகளாலும் ஆன தற்காலிகக் கூடாரங்களிலேயே தங்கியிருந்தனர்.

மக்களின் அவலநிலை மற்றும் மனிதாபிமான நெருக்கடி

போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் பாதுகாப்பு வலயத்திற்குள் இருந்த மக்களின் நிலை விவரிக்க முடியாத அளவு துயரம் நிறைந்ததாக இருந்தது.

அளவுக்கு அதிகமான மக்கள் அடர்த்தி: மிகக் குறுகிய சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவிற்குள் சுமார் 3,00,000-க்கும் அதிகமான மக்கள் நெரிசலாக வாழ வேண்டியிருந்தது.

உணவு, மருந்துப் பற்றாக்குறை: உலக உணவுத் திட்டம் (WFP) போன்ற அமைப்புகளால் அனுப்பப்பட்ட உணவுப் பொருட்கள், அங்குள்ள மக்களின் எண்ணிக்கைக்குப் போதுமானதாக இருக்கவில்லை. ஒரு வேளை உணவிற்காக (கஞ்சி காய்ச்சி குடிப்பதற்காக) மக்கள் நீண்ட வரிசையில் காத்து நின்ற போது கூட எறிகணைத் தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டதை சாட்சியங்கள்,  விவரிக்கிறது.

பட்டினிச் சாவுகள்: போதிய உணவு, குடிநீர் பற்றாக்குறை மற்றும் மருந்துகள் தடுத்து வைக்கப்பட்டதால் ஏற்பட்ட ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டினால் பல முதியவர்களும், கைக்குழந்தைகளும் இறந்த அவலம் நேர்ந்தது.

இறுதிச் சிதைவு: 2009 மே மாதத் துயரம்

மே 2009-ன் இரண்டாம் வாரத்தில், முள்ளிவாய்க்கால் பகுதி நோக்கிய இராணுவத்தின் இறுதி முன்னேற்றம் உச்சக்கட்டத்தை எட்டியது:

பாதுகாப்பு வலயத்தின் முடக்கம்: மே 15 முதல் மே 18 வரையிலான காலப்பகுதியில், இறுதிப் பாதுகாப்பு வலயம் முற்றிலும் சிதைந்தது. சர்வதேச அமைப்புகள் மற்றும் ஐநா அமைப்புகளின் தொடர்புகள் முற்றாகத் துண்டிக்கப்பட்டன.

ஊடகவியலாளர்களின் சவால்கள்: உலகிற்கு அங்கிருந்து உண்மை நிலவரங்களை அனுப்ப முயன்ற ஊடகவியலாளர்கள் எதிர்கொண்ட இன்னல்களையும், தணிக்கைகளையும் கடந்து இந்த இறுதி நாட்களின் கொடூரம் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

உயிரிழப்புகள்: இந்த இறுதி நாட்களில் பல்லாயிரக்கணக்கான பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டதாக ஐநா பொதுச்செயலாளரின் நிபுணர் குழு அறிக்கை (2011) மதிப்பீடு செய்துள்ளது. எனினும், இறுதிப் போரில் பலியானவர்களின் துல்லியமான எண்ணிக்கை இன்றுவரை விவாதத்திற்குரிய விடயமாகவே நீடிக்கிறது.

சரண்படைதல் மற்றும் வெளியேற்றம்: மே15,16, 17 மற்றும் 18 ஆகிய தேதிகளில், எஞ்சியிருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் கைகளில் வெள்ளைக்கொடிகளை ஏந்தியவாறு இராணுவக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிக்குள் நுழைந்தனர், அதன் பின்னர் அவர்கள் வவுனியாவிலுள்ள ‘மன்னிக் பார்ம்’ (Menik Farm) போன்ற தற்காலிக நலன்புரி முகாம்களில் தங்கவைக்கப்பட்டனர்.

இலங்கை போரின் போது பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட “பாதுகாப்பு வலயங்கள்”, சர்வதேச மனிதாபிமானச் சட்டங்களின்படி (International Humanitarian Law) பொதுமக்களைப் பாதுகாக்க உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும், நடைமுறையில் அவை போரின் கோர முகத்திலிருந்து மக்களைக் காக்கத் தவறிவிட்டன என்பதே வரலாற்று நிஜம்.

இப்பகுதிகள் பொதுமக்களைப் பாதுகாத்தனவா அல்லது அவர்களை ஒரே இடத்தில் சுருக்கிப் பேரழிவிற்கு வழிவகுத்தனவா என்ற கேள்வி சர்வதேச சட்ட வல்லுநர்கள் மற்றும் மனித உரிமை அமைப்புகளுக்கு இடையே இன்றும் ஒரு தீர்க்கப்படாத விவாதப் பொருளாகவே உள்ளது. எனினும், போர்க்கள சாட்சியங்களின் பதிவுகளும், சர்வதேச அறிக்கைகளும் காட்டும் உண்மை என்னவென்றால்: முள்ளிவாய்க்காலில் நிகழ்ந்த மனிதாபிமானப் பேரழிவு, போரின் கொடூரத்தையும், அப்பாவிப் பொதுமக்கள் இவ்வாறு “பாதுகாப்பு வலயம்” என அறிவிக்கப்பட்ட நிலமே ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவி தமிழர்களின் இரத்தத்தால் நனைந்த படுகொலைக் களமாக மாறியது. மனிதாபிமானத்தின் பெயரில் உலகம் அமைதியாக பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ஒரு இனத்தின் வாழ்வுரிமை, குரல், எதிர்காலம் அனைத்தும் முற்றாக நசுக்கப்பட்டன.

இன்று வரை அந்த மண்ணின் காயங்கள் ஆறவில்லை; அந்த நினைவுகள் மௌனமாக மறைந்தும் போகவில்லை. ஆனால் இவ்வளவு பேரழிவும் உயிரிழப்பும் நடந்தபோதிலும், ஏன் சர்வதேசம் இதைத் தெளிவாக “தமிழின அழிப்பு” — Tamil Genocide — என்று ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்குகிறது என்ற கேள்வி இன்னும் வரலாற்றின் முன் பதிலின்றி நிற்கிறது. மே பதினெட்டாம் நாள் என்பது ஒரு போரின் முடிவை மட்டும் குறிக்கவில்லை; அது தமிழர் இனத்தின் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட அழிப்பின் இருண்ட சுவடாக மனித வரலாற்றில் நிலைத்திருக்கும் ஒரு கருப்பு அத்தியாயமாகும்.

 ஆதாரங்கள் (References)

1. United Nations (2011): Report of the Secretary-General’s Panel of Experts on Accountability in Sri Lanka. (ஐநா நிபுணர் குழு அறிக்கை)
2. United Nations (2012): Report of the Secretary-General’s Internal Review Panel on United Nations Action in Sri Lanka (Petrie Report).
3. Human Rights Watch (2009): “War on the Displaced” – Sri Lankan Army and LTTE Abuses in the Vanni.
4. International Committee of the Red Cross (ICRC) (2009): Operational Updates and Field Press Releases on the Sri Lanka Conflict.
5. Amnesty International (2009): Twenty Years of Make-Believe: Sri Lanka’s Commissions of Inquiry.
6. Government of Sri Lanka (2011): Report of the Lessons Learnt and Reconciliation Commission (LLRC). (கற்றறிந்த பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவின் அறிக்கை)
7. International Crisis Group (2010): War Crimes in Sri Lanka (Asia Report N°191).
8. BBC News & Reuters (2009): Archived Media Reports and Editorial Coverage on the Final Phase of Vanni War.
9. World Food Programme (WFP) & UNOCHA (2009): Joint Emergency Situation Reports on Food and Nutrition Security in Northern Sri Lanka.
10. நிஜத்தட நிலவன் (நிஜந்தன்): ஈழப்படுகொலையின் சுவடுகள் (பாகம் 1 & பாகம் 2) – (ஊடகவியலாளரின் நேரடிப் பதிவுகள் மற்றும் போர்க்களச் சாட்சியங்கள்).
11. நிலவன்
    ஊடகவியலாளர் (Journalist)&
    உளவளத்துணையாளர் (Counsellor)