முள்ளிவாய்க்கால்: செங்குருதி படிந்த வரலாற்றுச் சுவடு

வாடைக் காற்றும் வழி தவறி நின்றதோ?
வாடிய பயிராய் எம் இனம் வீழ்ந்ததோ?
கூடார நிழலின்றிப் போனதோர் காலம்,
கூற்றுவன் ஆடிய குருதித் தாண்டவம்!

மண்மகள் மடியில் பிணங்களின் குவியல்,
விண்மகள் கண்டும் விவரிக்காத் துயரம்.
உணவெனக் கேட்ட வாய்களில் குண்டுகள்,
உயிரைக் குடித்தன வஞ்சக நண்டுகள்!

முள்ளிவாய்க்கால் எனும் ஈமப் பரப்பு,
முழுவதும் நனைந்தது தமிழரின் குருதி.
பதுங்கு குழிகளில் புதைந்தன கனவுகள்,
பரிதவித்துப் போனது எம் உறவுகள்.

தாய்மடி தேடிய பாலகன் கதறல்,
தீயினில் வெந்ததே வாழ்வின் நிழல்.
நீதி கேட்டது அந்தத் தமிழ் நிலம்,
நிசப்தம் காத்தது இந்த உலகத் தளம்.

கண்முன்னே கருகிய சுற்றத்தின் சாம்பல்,
காற்றினில் கலந்தது கண்ணீரின் ஏவல்.
அகதியாய் அலைந்த அநாதைப் பயணங்கள்,
அழியாது என்றும் எம் நெஞ்சப் புண்கள்.

முள்வேலிப் பின்னே முடங்கிய வாழ்வு,
முடிவே இல்லாத பெரும் துயரப் பாதிப்பு.
சரித்திரம் காணா இனத்தின் சிதைவு,
சாவினை மிஞ்சிய ஈழத்தின் தெளிவு.

புதைக்கப்பட்ட இடமெல்லாம் விதைகள் முளைக்கும்,
புதியதோர் அதிகாரம் தமிழர்க்கு உதிக்கும்.
உதிரம் சிந்திய அந்தப் புண்ணிய பூமி,
உண்மையைச் சொல்லும் காலத்தின் சாட்சி.

ஈமத் தீயின் புகையினில் தேடினோம்,
இழந்த உறவுகளின் முகம் கண்டு வாடினோம்.
மே பதினெட்டு தந்த அந்த வடு,
மேதினியில் எமக்கு ஆறாத ஒரு சுடு.

தியாகத் தீயினில் விளைந்ததோர் காவியம்,
தீராக் கண்ணீரில் நனைந்த எம் ஓவியம்.
மண்ணில் வீழ்ந்தவர் மாவீரர் அன்றோ?
மனதில் நிலைப்பவர் எக்காலமும் அன்றோ!

முள்ளிவாய்க்கால் தந்த அந்தப் பெருவலி,
முற்றும் தீரட்டும் எமது இனத்தின் விழி.
வலிகளைச் சுமந்தே வழியினைச் செய்வோம்,
வெற்றிக் கவிதையை ஒருநாள் நெய்வோம்.

#நிலவன்
ஊடகவியலாளர் &
உளவளத்துணையாளர் (Counsellor)