முள்ளிவாய்க்கால்: இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் பெருந்துயரமும் ஓயாத தமிழர் நீதிப் போராட்டமும்

முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தலும் தமிழர் நீதிக்கான உலகளாவிய குரலும் வெறும் தற்காலிக உணர்ச்சி வெளிப்பாடோ அல்லது “முதலைக் கண்ணீரோ” அல்ல. அது இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் மிகக் கொடூரமான மனிதாபிமான பேரழிவுகளில் ஒன்றில் உயிரிழந்த பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழ் மக்களைத் நெஞ்சார நினைவுகூரவும், திட்டமிட்டு மறைக்கப்படும் வரலாற்று உண்மைகளைப் பாதுகாக்கவும், உலக அரங்கில் நீதியைத் தொடர்ந்து கோரவும் ஒட்டுமொத்த தமிழ் இனத்திற்கும் உள்ள வரலாற்று, அரசியல் மற்றும் ஒழுக்கப் பொறுப்பாகும்.

முள்ளிவாய்க்கால் என்பது கடந்த காலத்தின் வெறும் ஒரு துக்க நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அது தமிழர்களின் தற்கால அரசியல் உண்மையையும், தங்களின் இருப்புக்காக அவர்கள் 이ன்றும் எதிர்கொள்ளும் சவால்களையும் உலகிற்கு எடுத்துரைக்கும் ஒரு தீராத சாட்சியமாகும்.
2009 ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் நடைபெற்ற உள்நாட்டுப் போரின் இறுதி மாதங்களில், பத்தாயிரக்கணக்கான தமிழ் பொதுமக்கள் மிகக் கொடூரமான முறையில் கொல்லப்பட்டனர்.

சர்வதேச அமைப்புகளும் மனித உரிமை அமைப்புகளும் இந்த பேரழிவின் வீரியத்தை பல்வேறு ஆய்வுகள் மூலம் ஆவணப்படுத்தியுள்ளன. ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பொதுச்செயலாளர் நியமித்த நிபுணர் குழுவின் அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கை, போரின் இறுதிப் பகுதியில் குறைந்தது 40,000 பொதுமக்கள் உயிரிழந்திருக்கலாம் என மதிப்பிட்டது. இலங்கை அரசின் சொந்த கணக்கெடுப்புத் தரவுகளை ஆழமாக ஆய்வு செய்து, மன்னார் மறைமாவட்ட ஆயர் மேதகு இராயப்பு யோசப் அவர்கள் 1,46,679 தமிழர்கள் எவ்வித கணக்கிலும் வராமல் போயுள்ளனர் (காணாமல் ஆக்கப்பட்டுள்ளனர் அல்லது கொல்லப்பட்டுள்ளனர்) என்பதை உத்தியோகபூர்வமாக வெளிப்படுத்தினார். பின்னர் வெளியான விரிவான சாட்சியங்கள் மற்றும் மக்கள்தொகைத் தரவுகளின் அடிப்படையில், சர்வதேச உண்மை மற்றும் நீதித் திட்டம் (ITJP) உயிரிழந்தோரின் ஒட்டுமொத்த எண்ணிக்கை 1,69,796 வரை இருக்கக்கூடும் என மதிப்பிட்டுள்ளது. இந்தத் தரவுகள் யாவும் முள்ளிவாய்க்காலில் நடந்தது ஒரு சாதாரண போரின் இறுதி அத்தியாயம் அல்ல, மாறாக அது திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட ஒரு மனிதப் பேரழிவு என்பதை உலகிற்கு நிரூபிக்கின்றன.

போரின் போது பெண்கள், குழந்தைகள், முதியவர்கள் உள்ளிட்ட லட்சக்கணக்கான பொதுமக்கள் “பாதுகாப்பு வலயங்கள்” (No Fire Zones) என இலங்கை அரசால் அறிவிக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்குச் செல்லுமாறு அறிவுறுத்தப்பட்டனர். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக அதே பாதுகாப்பு வலயங்கள் மீதுதான் தொடர்ச்சியான மற்றும் தீவிரமான குண்டுவீச்சுகளும் எறிகணைத் தாக்குதல்களும் நடத்தப்பட்டன.

சர்வதேச மனிதாபிமான சட்டத்தின்படி எவ்வித தாக்குதல்களுக்கும் உள்ளாகக் கூடாத தற்காலிக மருத்துவமனைகள், உணவு விநியோக மையங்கள், ஐ.நா சபை தங்குமிடங்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் வழிபாட்டுத் தலங்கள் ஆகியவை குறிவைத்து தாக்கப்பட்டன. தப்பிப்பிழைத்த பொதுமக்கள், மருத்துவர்கள், சர்வதேச பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் மனித உரிமை அமைப்புகள் வழங்கிய சாட்சியங்களின்படி, கொத்துக் குண்டுகள் (Cluster Bombs) மற்றும் வெள்ளை பாஸ்பரஸ் (White Phosphorus) உள்ளிட்ட சர்வதேச அளவில் தடைசெய்யப்பட்ட கொடிய இரசாயன மற்றும் கூர் ஆயுதங்கள் மக்கள் மீது பிரயோகிக்கப்பட்டதாகக் கடுமையான குற்றச்சாட்டுகள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

போரின் இறுதி நாட்களில், சர்வதேச சமூகத்தின் உத்தரவாதங்களை நம்பி வெள்ளைக் கொடி ஏந்திச் சரணடைந்த தமிழ் அரசியல் மற்றும் நிர்வாகத் தலைவர்களும், தங்களின் குடும்பத்தினரால் நேரடியாக இராணுவத்திடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான பொதுமக்களும், இளைஞர்களும் பலவந்தமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டனர். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் இன்று வரை எங்கே இருக்கிறார்கள், அவர்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பது பற்றிய எந்தவொரு தகவலும் வெளியிடப்படவில்லை. “எங்கள் பிள்ளைகள் எங்கே?” என்ற ஒரே ஒரு நீதிக்கான கேள்வியுடன், காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் தாய்மார்களும் உறவினர்களும் கடந்த பதினாறு ஆண்டுகள் கடந்து, வீதிகளில் இறங்கித் தங்களின் தள்ளாத வயதிலும் இரவு பகல் என்று இடையறாத தொடர் போராட்டங்களை முன்னெடுத்து வருகின்றனர். இந்தத் தாய்மார்களின் கண்ணீரும் போராட்டமும் உலக மனச்சாட்சியை உலுக்கும் ஒரு பெரும் கேள்விக் குறியாகவே நீடிக்கிறது.

உலகத் தமிழர்களின் பார்வையில் முள்ளிவாய்க்கால் கொடூரம் என்பது ஒரு திட்டமிட்ட ‘தமிழினப்படுகொலை’ (Tamil Genocide) ஆகும். ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் இனப்படுகொலை குற்றத்தைத் தடுக்கும் மற்றும் தண்டிக்கும் ஒப்பந்தத்தின்படி (Genocide Convention), ஒரு குறிப்பிட்ட தேசிய, இன, மத அல்லது மொழி வாரியான குழுவை முழுமையாகவோ அல்லது பகுதியளவிலோ அழிக்கும் நோக்கத்துடன் மேற்கொள்ளப்படும் செயல்கள் அனைத்தும் இனப்படுகொலையாகக் கருதப்படுகின்றன.

தமிழர்களின் பாதுகாப்புப் பகுதிகள் மீதான முறையற்ற தாக்குதல்கள், போர்க்களத்தில் உணவு மற்றும் அத்தியாவசிய மருந்துப் பொருட்களைக் கொண்டு சேர்க்காமல் தடுத்தமை, சரணடைந்தோரை முறையற்றமாகக் காணாமல் ஆக்கியமை, திட்டமிட்ட பாலியல் வன்முறைகள், வரலாற்று நினைவுச் சின்னங்களை அழித்தல் மற்றும் தமிழர்களின் பூர்வீக தாயகத்தின் மக்கள் தொகையியல் அமைப்பை (Demography) மாற்ற முற்படும் தற்போதைய நடவடிக்கைகள் ஆகியவை இந்த சர்வதேச இனப்படுகொலை வரையறையுடன் கச்சிதமாகப் பொருந்துவதாகப் பல சர்வதேச சட்ட நிபுணர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

இதனை உறுதிப்படுத்தும் வகையில், ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகத்தின் விசாரணை அறிக்கை (OISL), அம்னஸ்டி இன்டர்நேஷனல் (Amnesty International), ஹியூமன் ரைட்ஸ் வாச் (Human Rights Watch) மற்றும் இன்டர்நேஷனல் கிரைசிஸ் குழு ஆகியவற்றின் விரிவான அறிக்கைகள் வெளியாகின. பிரித்தானியாவின் ‘Channel 4’ ஊடகம் வெளியிட்ட “இலங்கையின் கொலைக்களங்கள்” (Sri Lanka’s Killing Fields) ஆவணப்படம் இதனை விரிவாக ஆவணப்படுத்தியுள்ளது. மேலும், 2010 மற்றும் 2013 ஆம் ஆண்டுகளில் கூடிய ‘நிரந்தர மக்கள் தீர்ப்பாயம்’ (Permanent Peoples’ Tribunal), இலங்கை அரசை தமிழர்களுக்கு எதிரான இனப்படுகொலைச் செயல்களுக்குப் பொறுப்புடையதாகக் குற்றஞ்சாட்டியது.

சர்வதேச நீதிமன்றம் (International Court of Justice) இலங்கை குறித்து நேரடியாகத் தீர்ப்பு வழங்காதிருந்த போதிலும், ஒரு நாட்டின் “இனப்படுகொலை நோக்கம்” (Genocidal Intent) என்பது சூழ்நிலை ஆதாரங்கள் மற்றும் முறையான ஆவணங்கள் மூலம் நிரூபிக்கப்படலாம் என்ற அதன் சட்டக் கோட்பாடுகள் இந்த விவாதத்தில் மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன.

2009 ஆம் ஆண்டில் ஆயுதப் போர் முடிவுக்குக் கொண்டு வரப்பட்ட போதிலும், தமிழர்களுக்கு எதிரான இலங்கை அரசின் கட்டமைப்பு ரீதியான ஒடுக்குமுறைகளும் (Structural Genocide) இனஅழிப்பு அரசியலும் முடிவுக்கு வரவில்லை. மாறாக, அவை வேறு வடிவங்களில் தீவிரமடைந்துள்ளன. தமிழ் மக்கள் செறிந்து வாழும் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் பொதுமக்கள் வாழும் பகுதிகளுக்கு மத்தியில் பெருமளவிலான இராணுவ முகாம்கள் இன்னமும் நீடிக்கின்றன.

மக்களின் அன்றாட வாழ்வு தீவிரமாகக் கண்காணிக்கப்படுகிறது. தமிழர்களின் பூர்வீகப் பாரம்பரிய நிலங்கள் “அரசு நிலம்”, “பாதுகாப்பு மண்டலம்”, “வன பாதுகாப்புப் பகுதி”, “பழமையான தொல்லியல் இடம்” போன்ற பல்வேறு சட்டக் காரணங்களைக் காட்டி பறிமுதல் செய்யப்படுகின்றன. இதன் காரணமாக தமிழ் மீனவர்கள் கடல்சார் வாழ்வாதாரத்திலும், விவசாயிகள் தங்கள் விளைநிலங்களை அணுகுவதிலும் பெரும் கட்டுப்பாடுகளை எதிர்கொண்டு, பொருளாதார ரீதியாகத் திட்டமிட்டு பலவீனப்படுத்தப்படுகின்றனர்.

அதே நேரத்தில், தமிழர்களின் வரலாற்று மற்றும் ஆன்மிக அடையாளங்களை முற்றிலும் மாற்றும் நோக்கில், பாரம்பரிய தமிழ் கிராமங்களிலும் வரலாற்றுத் தளங்களிலும் திட்டமிட்டு புதிய புத்தர் சிலைகளும் விகாரைகளும் அமைக்கப்பட்டு வருகின்றன. தமிழ் இடப்பெயர்கள் சிங்கள மயமாக்கப்படுகின்றன. இது நிலத்துடனான தமிழர்களின் வரலாற்றுத் தொன்மையைத் துண்டிக்கும் ஒரு நுட்பமான அரசியல் முயற்சியாகும். போரினால் ஏற்பட்ட கடுமையான மனஅழுத்தம், வறுமை, பெற்றோர் மற்றும் குடும்ப இழப்புகள், தொடர் இடம்பெயர்வு ஆகியவற்றின் காரணமாக தமிழ் மாணவர்கள் கல்வியில் பெரும் பின்னடைவைச் சந்தித்து வருகின்றனர்.

ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலத் தலைமுறையின் அறிவு வளர்ச்சியைத் தடுப்பது என்பது நீண்டகால இனஅழிப்பின் ஒரு வடிவமே ஆகும். அரசியல் ரீதியாக, தமிழர்களின் அடிப்படைத் தன்னாட்சிக் கோரிக்கைகள் தொடர்ந்து நிராகரிக்கப்பட்டு வருகின்றன. கொடிய ‘பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம்’ (PTA) மூலம் தமிழ் அரசியல் செயற்பாட்டாளர்கள், மாணவர்கள், சுயாதீன ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் மனித உரிமைப் பாதுகாவலர்கள் இன்றும் அச்சத்தின் நிழலில் வாழ்கின்றனர். முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் நிகழ்வுகள் கூட அரசாங்கத்தின் கடுமையான கண்காணிப்புக்கும் தடைகளுக்கும் உள்ளாக்கப்படுகின்றன.

பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களுக்குத் தகுந்த நீதியை வழங்குவதற்குப் பதிலாக, இலங்கை அரசு பல்வேறு உள்நாட்டு ஆணைக்குழுக்களை அமைத்து, சர்வதேசத்தின் அழுத்தங்களிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ளும் காலம் தாழ்த்தும் உத்திகளையே கையாண்டு வந்துள்ளது. இந்த உள்நாட்டு வழிமுறைகள் அனைத்தும் உண்மையை வெளிக்கொணரவும், போர்க்குற்றவாளிகளைத் தண்டிக்கவும் முற்றிலும் தவறிவிட்டன. இதனால், உள்நாட்டு நீதித்துறையின் மீது பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் வைத்திருந்த நம்பிக்கை முற்றிலும் சிதைந்துபோயுள்ளது. இருப்பினும், இந்த உண்மைகளை உலகம் மறந்துவிடவில்லை.

புலம்பெயர்ந்து வாழும் உலகத் தமிழ் சமூகங்கள் தங்களின் கூட்டு முயற்சியால் இந்த வரலாற்றை சர்வதேச அரங்கில் அழியாது பாதுகாத்து வருகின்றனர். கனடா (Canada) மே மாதத்தை “தமிழ் இனப்படுகொலை கல்வி மாதம்” (Tamil Genocide Education Month) என உத்தியோகபூர்வமாக அங்கீகரித்துள்ளது. மே 18 ஆம் தேதியை உலகெங்கும் வாழும் தமிழர்கள் ‘தமிழ் இனப்படுகொலை நினைவேந்தல் நாளாகக்’ கடைப்பிடித்து வருகின்றனர். ஐக்கிய இராச்சியம் (UK), ஆஸ்திரேலியா, பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, சுவிட்சர்லாந்து, நார்வே மற்றும் அமெரிக்கா உள்ளிட்ட பல நாடுகளில் வாழும் தமிழர் அமைப்புகள் நினைவேந்தல், கல்வி மற்றும் அரசியல் விழிப்புணர்வு நிகழ்வுகளைத் தொடர்ந்து உலகத் தரப்பில் கொண்டு சேர்த்து வருகின்றனர்.

இனப்படுகொலை என்பது ஒரே நாளில் குண்டுகளோடு முடிந்துவிடும் நிகழ்வல்ல; அது ஒரு இனத்தின் அரசியல் உரிமை, நிலம், பொருளாதாரம், பண்பாடு, கல்வி என அனைத்தையும் சிதைத்து, இறுதியில் அந்த இனம் தன் சொந்த அடையாளத்தையே இழக்கச் செய்யும் ஒரு நீண்டகாலச் செயல்முறை ஆகும். தமிழர்கள் இன்று எதிர்கொள்கின்ற நிலை இதற்கு தெளிவான எடுத்துக்காட்டாகும். அதனால்தான் முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் என்பது வெறும் கடந்த காலத்தின் துக்கம் அல்ல; அது உண்மையை மறைக்க முயலும் அதிகார சக்திகளுக்கு எதிரான ஒட்டுமொத்த தமிழினத்தின் வரலாற்றுச் சாட்சி. அது உயிரிழந்தோருக்கான அஞ்சலி; காணாமல் ஆக்கப்பட்டோருக்கான நீதிக் கோரிக்கை; உயிர் தப்பியோரின் வலியோடு உலக மனச்சாட்சியின் முன் நிறுத்தப்படும் ஒரு தீராத கேள்வி.

நல்ல நம்பிக்கையுடன் வெள்ளைக் கொடி ஏந்திச் சரணடைந்தவர்களுக்கு நீதி எங்கே? தங்கள் பிள்ளைகளை நம்பி அரசின் பொறுப்பில் ஒப்படைத்த பெற்றோருக்கான நீதி எங்கே? குண்டுவீசித் தகர்க்கப்பட்ட மருத்துவமனைகளுக்கும், கூட்டுக்குழிகளில் புதைக்கப்பட்ட பொதுமக்களுக்கும் சர்வதேச சமೂகம் வழங்கும் நீதி எங்கே? ஒரு முழு தேசிய இனத்தின் அடிப்படை அரசியல் உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டதற்கான வரலாற்று நீதி எங்கே?
உலகெங்கும் வாழும் தமிழர்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே 18 அன்று ஏந்தும் மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சம் என்பது வெறும் கண்ணீரின் அடையாளம் மட்டுமல்ல. அது ஒரு இனத்தின் உண்மை வரலாறு எவராலும் அழிக்கப்படாது என்பதற்கான கூட்டு உறுதிமொழி. தமிழ் மக்களின் உயிர் தியாகம் வீண் போகாது என்பதற்கான சத்தியம். நீதியின்றி உண்மையான அமைதி ஏற்படாது என்பதற்கான உலகளாவிய அரசியல் பிரகடனம். முள்ளிவாய்க்கால் எமக்கு வெறும் நினைவு அல்ல; அது எமது அரசியல் பொறுப்பு.

தமிழினப்படுகொலை எமக்குக் கடந்து போன வரலாறு அல்ல; அது இன்றும் நாம் எதிர்கொள்ளும் நிதர்சனம். இந்த உலகளாவிய கேள்விகளுக்கான முறையான பதில் கிடைக்கும் வரை முள்ளிவாய்க்கால் தமிழர்களின் நினைவிலும், தமிழினப்படுகொலை உலக மனச்சாட்சியிலும், நீதிக்கான போராட்டம் தமிழர்களின் வரலாற்றின் மையத்திலும் ஓயாது தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும்.
மறக்கமாட்டோம். மன்னிக்கமாட்டோம். நீதியின்றி ஓயமாட்டோம்.

#நிலவன்
ஊடகவியலாளர் (Journalist)&
உளவளத்துணையாளர் (Counsellor)